VI SA/WA 1011/06

VI SA/Wa 1011/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Emilia Święcicka
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Zdzisław Romanowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2006 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], Urząd Patentowy RP – działając na podstawie art. 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17 ze zm., dalej także u.z.t.) w zw. z 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej także p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p., po rozpoznaniu wniosku spółki [...] sp.
z o.o. z siedzibą w K. – odmówił unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...], nr R-[...] oraz przyznał uprawnionemu z rejestracji tego znaku - spółce [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W od skarżącej spółki kwotę 1.600,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. skarżąca spółka [...]sp. z o.o. z siedzibą w K., reprezentowana przez rzecznika patentowego – powołując się na przepis art. 164 p.w.p. - złożyła w Urzędzie Patentowym RP wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na słowny znak towarowy [...], nr R-[...], udzielonego na rzecz spółki [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W., przeznaczonego dla oznaczania towarów w klasie nicejskiej 35, 36, 39, 40, 41, 42 i 45. W uzasadnieniu swego wniosku strona skarżąca – wskazując na dyspozycję przepisu art. 129 ustawy – Prawo własności przemysłowej – stwierdziła, że organ dopuścił się przy rejestracji spornego znaku towarowego naruszenia tego przepisu. Zdaniem skarżącej spółki wyraz "asekuracja" jest oznaczeniem ogólnoinformacyjnym, równoznacznym z określeniami czynności takich, jak: ochrona, zabezpieczenie, ubezpieczenie kogoś lub czegoś, w tym osób i mienia i nie ma zarówno zdolności odróżniającej pierwotnej, jak i zdolności odróżniającej wtórnej. Według skarżącej wyraz ten stanowi nazwę rodzajową używaną w języku potocznym oraz w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych. Skarżąca spółka powołała się na poglądy doktryny (komentarz prof. R. Skubisza do art. 7 u.z.t.), a także przedstawiła informację o niektórych firmach mających w nazwie wyraz "Asekuracja", słownikowe definicje słowa "asekuracja" oraz powołała przykłady znaków słowno-graficznych z wyrazem "asekuracja". Uzasadniając swój interes prawny wnioskująca spółka podniosła, iż otrzymała od spółki uprawnionej z rejestracji spornego znaku pismo z dnia [...] stycznia 2005 r., w którym została wezwana do zaprzestania używania w nazwie swojej spółki wyrazu [...]. Interes prawny spółka wnioskująca wywodziła dodatkowo z faktu, iż wystąpiła w dniu [...] listopada 2002 r. z wnioskiem do Urzędu Patentowego RP o zarejestrowanie znaku słowno-graficznego [...].
W odpowiedzi na wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak R-[...] spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.– jako uprawniony z rejestracji znaku towarowego [...] – w piśmie z dnia [...] maja 2005 r. wniosła o oddalenie przedmiotowego wniosku. W uzasadnieniu uprawniony z rejestracji zakwestionował podstawę prawną wniosku, a ponadto stwierdził, iż słowo "asekuracja" nie jest nazwą rodzajową, a także nie informuje jedynie o prowadzonych przez uprawnionego usługach, albowiem wyraz asekuracja jest wieloznaczny, zaś sporny znak towarowy został zarejestrowany również dla usług nie mieszczących się w potocznym znaczeniu tego słowa. Uprawniony dodał ponadto, iż spółka [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W. działa na polskim rynku od 1987 r., a jej sporny znak towarowy jest znakiem powszechnie znanym, oraz renomowanym. Stanowi on jednocześnie nazwę spółki prawa handlowego, a więc – według uprawnionego - ochrona takiego znaku w formie rejestracji w Urzędzie Patentowym RP jest w pełni uzasadniona. Zdaniem uprawnionego zakładając nawet, iż sporny znak nie posiadał pierwotnej zdolności odróżniającej, to używany w obrocie gospodarczym od prawie 20 lat, zawsze pozytywnie kojarzony – nabył wtórną zdolność odróżniającą.
Na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska, a pełnomocnik skarżącej spółki skorygował podstawę prawną wniosku, powołując się na przepis art. 7 u.z.t. zamiast na art. 129 p.w.p.
W konsekwencji, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu [...]grudnia 2005 r., decyzją nr [...]Urząd Patentowy RP – działając na podstawie art. 7 uz.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. – odmówił unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...], nr R-[...] oraz przyznał uprawnionemu z rejestracji tego znaku - spółce [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W. od skarżącej spółki kwotę 1.600,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p do oceny zdolności ochronnej spornego znaku mają zastosowanie przepisy ustawy o znakach towarowych, gdyż znak ten został zgłoszony do rejestracji w 1999 r. Urząd Patentowy RP uznał również, iż spółka wnioskująca o unieważnienie znaku towarowego [...] ma interes prawny, który wynika wprost
z faktu otrzymania przez ten podmiot listu ostrzegawczego, w którym spółka uprawniona z rejestracji wezwała wnioskodawcę m.in. do zaprzestania używania spornego znaku w nazwie. Organ powołał się na dyspozycję przepisu art. 7 ust. 1 i 2 u.z.t. oraz podniósł, iż według Słownika Wyrazów Obcych PWN, Warszawa 1974, wyraz "asekuracja" ma wiele znaczeń, zaś sporny znak towarowy został zarejestrowany w klasach 35 (m.in. reklama, reprodukcja dokumentów), 36 (m.in. usługi bankowe, usługi windykacyjne), 39 (m.in. transport, wynajem samochodów), 40 (usługi poligraficzne), 41 (kursy edukacyjne w zakresie ochrony osób i mienia oraz BHP), 42 (opiniowanie projektów w zakresie organizacji ochrony osób i mienia) oraz 45 (usługi agencji ochrony osób i mienia, usługi detektywistyczne). Urząd Patentowy RP stwierdził, iż ze względu na swoją wieloznaczność – wyraz "asekuracja" nie jest nazwą rodzajową, ani określeniem ogólnoinformacyjnym w świetle przepisu art. 7 u.z.t., w odniesieniu do usług, do oznaczania których jest przeznaczony sporny znak, w tym nawet do usług agencji ochrony osób i mienia w klasie 45. Organ podniósł, iż gdyby jakakolwiek agencja ochrony osób i mienia zainstalowała na swoim biurze szyld z napisem [...], to z tego napisu nie wynikałoby jednoznacznie, że pod tym szyldem działa agencja ochrony osób i mienia, a nie np. instytucja ubezpieczeniowa, agencja detektywistyczna lub wydawnictwo o tematyce ubezpieczeniowej. Zdaniem organu z faktu, iż niektóre firmy ochrony osób i mienia mają w swoich nazwach słowo "asekuracja" oraz z faktu, że Urząd Patentowy RP rejestruje znaki słowno-graficzne ze słowem "asekuracja" nie wynika, że sporny znak towarowy zgłoszony do rejestracji [...]grudnia 1999 r. nie miał w tej dacie dostatecznych znamion odróżniających, o których mowa w art. 7 u.z.t. Organ podkreślił, iż spółka uprawniona z rejestracji w okresie [...]marca 1989 r. – [...]marca 1999 r. posługiwała się zarejestrowanym na swoją rzecz znakiem towarowym słownym [...] nr R-[...] do oznaczania m.in. usług ochrony osób i mienia, który wygasł z mocy prawa (art. 25 pkt 1 u.z.t.), zaś sporny znak stanowi niejako kontynuację poprzedniego. Urząd Patentowy RP nie podzielił jedynie częściowo stanowiska spółki uprawnionej z rejestracji - przyjmując, iż w świetle przedstawionych w toku postępowania dowodów sporny znak nie jest ani znakiem powszechnie znanym, ani też renomowanym.
Od powyższej decyzji Urzędu Patentowego RP skarżąca spółka [...]sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła w dniu [...]maja 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucając decyzji organu naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż sporny znak towarowy nie ma dostatecznych znamion odróżniających w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, ponieważ słowo "asekuracja" jest jedynie oznaczeniem ogólnoinformacyjnym, równoznacznym z określeniami czynności takich, jak: ochrona, zabezpieczenie kogoś lub czegoś, w tym osób i mienia i w konsekwencji nie ma zarówno zdolności odróżniającej pierwotnej, jak i zdolności odróżniającej wtórnej. Według skarżącej spółki wyraz ten stanowi nazwę rodzajową używaną w języku potocznym oraz w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych. Według strony oznaczenie "asekuracja" informuje jedynie o rodzaju usługi prowadzonej przez firmę i nie może być w takiej postaci poprzez jego rejestrację – wykorzystywany w celu monopolizacji tych usług przez jedną firmę. Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy RP wybiórczo potraktował dobór źródła objaśniającego znaczenie słowa "asekuracja". Skarżąca wskazała, iż w innych słownikach pod hasłem "asekuracja" dominującymi określeniami są: - zapewnienie bezpieczeństwa (Słownik języka polskiego PWN 1985 r.), - zabezpieczenie, zapewnienie bezpieczeństwa, ochrona, obrona (Internetowy słownik wyrazów obcych PWN), - zapewnienie bezpieczeństwa (Internetowy słownik języka polskiego PWN), - zabezpieczenie, ochrona, forma obrony (Internetowy słownik "Xorcria"). Strona stwierdziła, iż w powołanych przez nią słownikowych definicjach słowo "asekuracja" kojarzy się przede wszystkim z zapewnieniem bezpieczeństwa. Inne określenia wymienione w tych definicjach również wiążą się ściśle z ochroną osób lub mienia, co świadczy – zdaniem skarżącej – o rodzajowości nazwy. Według skarżącej o ogólnoinformacyjnym charakterze słowa "asekuracja" można dodatkowo przekonać się przeglądając witryny internetowe, na których występuje wiele podmiotów mających w nazwie słowo "asekuracja". Strona uznała, iż słuszne jest twierdzenie Urzędu Patentowego RP, że szyld z napisem [...] nie określi rodzaju działalności prowadzonej pod tym szyldem. Dlatego też – zdaniem skarżącej – spółka uprawniona z rejestracji spornego znaku R-[...] nie używa go w taki sposób, jak został zarejestrowany, tzn. nie używa wyłącznie wyrazu [...], lecz łączy go z innymi elementami graficznymi. Oznacza to – zdaniem strony – iż spółka uprawniona nie używa zarejestrowanego znaku, co może również być podstawą do jego unieważnienia. W tej sytuacji strona stwierdziła, iż istnieją dostateczne podstawy do unieważnienia tego znaku w klasie 45. Ponadto skarżąca stwierdziła, iż załączone do skargi materiały świadczą o ogólnoinformacyjnym charakterze określenia [...] i o powszechności w posługiwaniu się tym znakiem w obrocie gospodarczym, w tym w szczególności w zakresie ochrony osób
i mienia. Świadczy to o tym, iż sporny znak nie daje wystarczających podstaw odróżniających pochodzenie usług.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł, iż niezasadny jest zarzut wybiórczego potraktowania doboru źródeł objaśniających znaczenie słowa "asekuracja", albowiem to sama strona skarżąca w postępowaniu przed Urzędem Patentowym dostarczyła materiały na okoliczność, że słowo [...] jest wieloznaczne. Zdaniem organu wieloznaczność tego wyrazu potwierdzają również materiały dołączone do skargi. Organ podniósł, iż słownik PWN z 1974 r. został powołany przez Urząd dlatego, że zawiera wszystkie objaśnienia podawane w innych słownikach. Ponadto organ uznał, że skarżąca spółka popada w sprzeczność podnosząc z jednej strony, że słowo [...] jest ogólnoinformacyjne, a z drugiej – przyznając rację Urzędowi, że szyld z napisem [...] nie określa rodzaju usług oferowanych pod takim szyldem. Urząd Patentowy RP wskazał również, iż zarzut nieużywania spornego znaku w zarejestrowanej postaci, względnie używania spornego znaku przez wiele podmiotów – mógłby zostać podniesiony np. w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 p.w.p., natomiast Urząd rozpatrując niniejszą sprawę był związany podstawą prawną powołaną przez skarżącą spółkę.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 lipca 2006 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...]grudnia 2005 r. nr [...]– nie narusza prawa.
Zdaniem Sądu odmawiając unieważnienia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...], R-[...], Urząd Patentowy RP nie dopuścił się zarówno naruszenia przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, w tym w szczególności art. 7 ust. 1 i 2 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p., jak również nie uchybił przepisom postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej w art. 315 ust. 3 stanowi, iż ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Przepis ten wyraża więc zasadę, w myśl której zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed dniem 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. W związku z tym organ zasadnie przyjął, iż przepisami, stanowiącymi podstawę do oceny zdolności rejestracyjnej znaku towarowego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, są przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, skoro zgłoszenie spornego znaku R-[...] nastąpiło w dniu [...]grudnia 1999 r.
Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 u.z.t. znakiem towarowym może być znak nadający się do odróżniania towarów lub usług określonego przedsiębiorstwa od towarów lub usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw.
Powyższy przepis jest wyrazem funkcji znaku towarowego jako właściwego gospodarce instrumentu komunikacji między przedsiębiorcą a konsumentem towarów lub usług. Znak towarowy, pozostając w fizycznym lub jedynie pojęciowym związku z konkretnym egzemplarzem towaru, przekazuje bowiem nabywcom informację, że wszystkie towary tak oznaczone pochodzą z jednego i tego samego źródła podporządkowanego przedsiębiorcy, który jest uprawniony do używania znaku towarowego. Z przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o znakach towarowych wynika także, iż wskazaną funkcję wyróżniania towarów i usług na podstawie ich pochodzenia może realizować tylko taki znak, który ma zdolność odróżniającą w odniesieniu do konkretnych towarów lub usług. Wyróżniający charakter znaku polega na wyposażeniu znaku w takie cechy, które w świadomości uczestników obrotu gospodarczego w sposób niebudzący wątpliwości wskazując, że towar w ten sposób oznaczony pochodzi od określonego, tego samego przedsiębiorstwa (tak np. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2002 r., sygn. akt II SA 3847/01, Monitor Prawniczy z 2002, nr 10, poz. 436).
Z kolei, przepis art. 7 ust. 1 u.z.t. przewiduje, że powyższą zdolnością odróżniania (dostatecznymi znamionami odróżniającymi) znak towarowy powinien legitymować się w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Należy przyjąć, że zdolnością odróżniania w rozumieniu cytowanych przepisów jest zdolność danego oznaczenia do przekazywania informacji o pochodzeniu towaru z określonego przedsiębiorstwa. Zdolność odróżniania może być zdolnością pierwotną, wynikającą z natury oznaczenia, względnie zdolnością wtórną, nabytą poprzez używanie danego oznaczenia jako znaku towarowego w obrocie gospodarczym. Oznaczenie uzyskuje wtórną zdolność odróżniania, jeżeli znak pozbawiony pierwotnie takiej zdolności stał się w wyniku używania nośnikiem informacji o pochodzeniu towaru.
Przepis art. 7 ust. 2 ustawy o znakach towarowych przewidywał, że nie ma dostatecznych znamion odróżniających znak, który stanowi tylko nazwę rodzajową towarów lub informuje jedynie o właściwości, jakości, liczbie, ilości, masie, cenie, przeznaczeniu, sposobie, czasie lub miejscu wytworzenia, składzie, funkcji, przydatności towaru, bądź inne podobne oznaczenie nie dające wystarczających podstaw odróżniających pochodzenie towaru. Wymienione oznaczenia mogą jednak być zarejestrowane jako znaki towarowe, jeżeli nie będą stanowić jedynie nazwy rodzajowej towaru lub informacji o jego właściwościach. W wyroku z dnia 10 grudnia 1996 r., III RN 50/96 (OSNAPiUS 1997 nr 15, poz. 263), Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że przepis art. 7 ust. 2 nie przesądza, czy wszystkie lub tylko niektóre z wymienionych w tym przepisie oznaczeń mogą nabyć zdolność odróżniania wskutek używania w obrocie gospodarczym. Przy ocenie, czy oznaczenie posiada zdolność odróżniania należy jednak uwzględniać interes uczestników obrotu gospodarczego, który wyraża się w swobodnym dostępie do wszystkich oznaczeń informujących o nazwie lub cechach towarów lub usług. Taki interes można potwierdzić tak długo, jak długo dany znak jest odbierany jako nazwa produktu lub informacja o właściwościach towaru lub usługi. W przypadku wielu takich oznaczeń, nawet długotrwałe używanie w charakterze znaku towarowego w celu wskazania na pochodzenie towaru z przedsiębiorstwa, nie może doprowadzić do zmiany pierwotnej informacji odnoszącej się do produktu jako takiego w nośnik informacji właściwej znakowi towarowemu. Dlatego też takie oznaczenia nie mogą być rejestrowane jako znaki towarowe. Interes uczestników obrotu gospodarczego nakazuje wyłączenie od rejestracji takich oznaczeń, ponieważ ich rejestracja prowadziłaby do monopolizacji używania tych oznaczeń przez poszczególnych przedsiębiorców, co w rezultacie stanowiłoby bardzo poważne i nieuzasadnione ograniczenie działalności innych przedsiębiorców (tak również /w:/ wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r., III RN 218/01, OSNP z 2004 nr 2, poz. 23). Pogląd ten jest aktualny również w rozpoznawanej sprawie.
Przedstawiona wyżej stanowisko wyraźnie wskazuje, iż podstawową przesłanką udzielenia praw ochronnych jest zdolność odróżniająca danego oznaczenia.
Zdaniem Sądu należy uznać, iż Urząd Patentowy RP zasadnie przyjął, że zarejestrowane na rzecz [...]Sp.z o.o. z siedzibą w W. oznaczenie [...], nr R-[...] posiada zdolność odróżniającą, albowiem jest to oznaczenie słowne o charakterze fantazyjnym, nie stanowiące zarówno nazwy rodzajowej towaru, ani też nie informujące o cechach (właściwościach) towaru. W konsekwencji przyjąć należy, iż wyraz asekuracja, stanowiący w całości sporne oznaczenie, nie ma charakteru ściśle ogólnoiformacyjnego, nie jest oznaczeniem stricte opisowym.
Według ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, iż ze względu na swoją wieloznaczność – wyraz "asekuracja" nie jest nazwą rodzajową, ani określeniem ogólnoinformacyjnym w świetle przepisu art. 7 u.z.t., w odniesieniu do usług, do oznaczania których jest przeznaczony sporny znak, w tym również do usług agencji ochrony osób i mienia w klasie 45.
Zdaniem Sądu sporny znak towarowy nr R-[...] może spełniać prawidłowo funkcję odróżniającą, ponieważ ma cechy (znamiona), które pozwalają zindywidualizować dany towar na rynku wśród towarów tego samego rodzaju, ale pochodzących z różnych przedsiębiorstw.
Według Sądu sporne oznaczenie [...] R-[...] stanowi typowy przykład znaku towarowego o charakterze zbliżonym (podobnym) do oznaczeń ogólnoinformacyjnych, a zgodnie z przyjętym w doktrynie poglądem takie oznaczenia mogą być zarejestrowane (tak m.in. R. Skubisz /w:/ "Prawo znaków towarowych. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1997 r., s. 58).
Na gruncie zarówno ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r., jak i w świetle obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej przyjmuje się w doktrynie zasadę, iż oznaczenia nie mogą być uznane za niedystynktywne tylko dlatego, że sugerują one określone cechy zgłoszonych towarów lub usług (znaki towarowe sugerujące) lub stanowią aluzję do tych cech (znaki aluzyjne) (tak np. W. Włodarczyk /w:/ "Zdolność odróżniająca znaku towarowego", Oficyna Wydawnicza VERBA, Lublin 2001, s. 81).
Zdaniem Sądu znak towarowy [...] jest niewątpliwie znakiem aluzyjnym, wywołującym – jak słusznie podniosła w skardze strona skarżąca – pewne skojarzenia z kwestią zapewnienia bezpieczeństwa, jednak z całą pewnością nie stanowi przykładu oznaczenia opisowego, w tym w szczególności oznaczenia rodzajowego, bezpośrednio rozstrzygającego o przynależności do towarów lub usług określonego gatunku.
W ocenie Sądu z faktu pośredniego wskazywania na pewne właściwości towaru lub rodzaj usługi nie można wyprowadzać wniosku o braku zdolności odróżniającej spornego znaku towarowego R- [...]. Sama możliwość skojarzenia u odbiorców towarów lub usług oznaczonych znakiem towarowym to za mało, by przyjąć, że znak informuje o przeznaczeniu, właściwości czy funkcji towarów lub usług (podobnie /w:/ wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1780/04, nie publik.).
Należy zauważyć, iż sama strona skarżąca podniosła w uzasadnieniu skargi, iż słuszne jest twierdzenie Urzędu Patentowego RP, że szyld z napisem [...] nie określi rodzaju działalności prowadzonej pod tym szyldem. To stwierdzenie świadczyć może także o tym, że sporny znak co najwyżej sugeruje rodzaj pewnych usług, ale w żaden sposób nie stanowi wprost oznaczenia ogólnoinformacyjnego, które pozbawione byłoby zdolności odróżniającej.
Zdaniem Sądu warto jednak wyraźnie w tym miejscu podkreślić, iż wykonywanie praw z rejestracji znaków towarowych podobnych do oznaczeń ogólnoinformacyjnych (opisowych) jest jednak w dużym stopniu ograniczone, a więc uprawniony z rejestracji musi liczyć się - po pierwsze z tym, że takie znaki towarowe, w razie ich rejestracji, nie powinny być podstawą domagania się zaniechania używania oznaczeń ogólnoinformacyjnych, jeżeli te ostatnie nie są używane w charakterze znaku towarowego, a – po drugie, że inni przedsiębiorcy z danej branży (np. inne firmy ochrony osób lub mienia) będą miały prawo do oznaczania swoich wyrobów znakami zawierającymi podobny element aluzyjny wskazujący pośrednio na rodzaj usługi. W takim przypadku ochrona wynikająca z udzielonego prawa wyłącznego (prawa z rejestracji) winna być – zdaniem Sądu – w znacznym stopniu osłabiona, i w konsekwencji ograniczona wyłącznie do przypadków ewidentnego naruszenia zasad uczciwej konkurencji poprzez zastosowanie w obrocie oznaczeń identycznych, czy też podobnych w stopniu wyraźnie wprowadzającym odbiorców w błąd.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w sprawie odmowy unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...] Urząd Patentowy RP uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 p.w.p.). Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy RP również w postępowaniu spornym obowiązany jest m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Zdaniem Sądu organ uwzględniając powyższą zasadę zobowiązany jest dokładnie wyjaśnić okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkować się do żądań i twierdzeń strony oraz uwzględnić w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Według Sądu należy stwierdzić, iż w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych mających wpływ na ostateczny wynik sprawy, których organ miałby się dopuścić w toku postępowania spornego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonania prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał ponadto, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP spełnia wszelkie wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ w swym rozstrzygnięciu dostatecznie wyraźnie wskazał, dlaczego odmówił unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...], powołując się przy tym na prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.