VI SA/Wa 1004/24

VI SA/Wa 1004/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /przewodniczący/
Andrzej Nogal
Anna Fyda-Kawula. /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] stycznia 2024 r. [...] w przedmiocie rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Aktywów Państwowych zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689) po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. (Skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] września 2023 r. nr [...], nakazującej rejestrację dwudziestu siedmiu odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie dwudziestu siedmiu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 22.113,00 zł.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 27 lutego 2023 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w obiekcie przy ul. [...] w K., zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności przez Skarżącą Spółkę w obecności W. S. (prokurent Skarżącej). W trakcie kontroli w obiekcie ujawniono 55 odbiorników telewizyjnych marki [...] (3 odbiorniki w restauracji i recepcji, 48 odbiorników w pokojach standard plus, 4 odbiorniki w apartamentach), które po uruchomieniu przez W. S. odbierały program m.in. [...], [...], [...]. Do odbiorników dorowadzona była antena naziemna. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym obiekcie wynosił "ponad jeden rok" i został ustalony na podstawie informacji uzyskanej od W. S. W protokole z kontroli stwierdzono, że kontrolowany posiada 28 zarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Z kolei w rubryce "Oświadczenia (wyjaśnienia) osób zainteresowanych" odnotowano: "Obłożenie czyli wykorzystanie Hotelu Grafit za 2022 r. wynosiło 30% wobec czego abonament wynosił 30% x 55 = 17 telewizorów. Płatny za 28". Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez osoby kontrolujące oraz W. S.
Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] września 2023 r. Organ I instancji wydał decyzję nr [...], nakazującą Skarżącej rejestrację dwudziestu siedmiu odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie dwudziestu siedmiu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 22.113,00 zł.
Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie, w którym podniosła, że podczas kontroli nie stwierdzono używania przez Skarżącą odbiorników telewizyjnych, ponieważ w żadnym z kontrolowanych pokoi ani w restauracji odbiornik telewizyjny nie był używany. Ponadto przedstawiła procentowe wykorzystanie odbiorników w latach 2020-2023 w stosunku do obłożenia pokoi w obiekcie.
W uzasadnieniu powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji Minister Aktywów Państwowych stwierdził, że z ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniu 27 lutego 2023 r. wynika, że Skarżąca posiadała 55 odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, z których 28 było zarejestrowanych przed dniem kontroli. Treść protokołu kontroli, jak i oświadczenie kontrolowanego W. S. były jednoznaczne i zostały uznane za wiarygodne. Odbiorniki ujawnione podczas kontroli nie były trwale odłączone od źródła zasilania, czy też przekazu. Zatem Skarżąca mogła udostępniać gościom wszystkie pokoje oraz znajdujące się w ich wyposażeniu odbiorniki telewizyjne. Nie można więc uznać, że wyłączenie z użytkowania pokoi, w których znajdowały się odbiorniki telewizyjne, uzasadnia brak rejestracji tych odbiorników. Ponadto na podstawie protokołu kontroli ustalono, że były one używane "ponad jeden rok" przed przeprowadzeniem kontroli, co oznacza, że Skarżąca używała 27 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych przez okres przekraczający wyznaczony przepisami prawa termin na ich rejestrację.
Należna opłata z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w tej sprawie wynosi 22.113,00 zł (30 x 27,30 zł x 27 odbiorniki telewizyjne). W takiej też wysokości opłata została ustalona przez Organ I instancji. Opłata ta ma charakter sankcyjny i jest wynikiem stwierdzenia, że Skarżąca uchybiła przepisom prawa, co zostało w tej sprawie wykazane.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca stwierdziła, że Organ II instancji podzielił mylną interpretację Organu I instancji, dotyczącą art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Ponadto Skarżąca dodała, że kontrolerzy stwierdzili jedynie posiadanie w Hotelu [...] - 55 szt. odbiorników telewizyjnych, natomiast nie stwierdzili ich używania, ponieważ w żadnym z kontrolowanych pokoi, ani w restauracji odbiorniki nie były używane w tym czasie. Dodała, że można domniemywać jedynie, że w restauracji używany jest jeden odbiornik telewizyjny, a nie trzy umieszczone jeden nad drugim w odległości 30 cm, gdyż dwa z nich są elementem dekoracji. Niemożliwe jest oglądanie telewizji z 3 odbiorników telewizyjnych. Skarżąca spółka zarzuciła również, że nie można przypuszczać, iż w pokojach hotelowych używanych jest 52 sztuki odbiorników telewizyjnych, jeśli wskaźnik tzw. obłożenia (ilość pokoi zajętych przez gości do ogólnej liczby pokoi) w hotelu jest znacznie poniżej 50%. Przedstawiła stan obłożenia obiektu w latach 2020-2023 oraz wskazała, że na przełomie tych lat zapłaciła więcej opłat abonamentowych, aniżeli faktycznie wykorzystała odbiorników telewizyjnych.
W odpowiedzi na skargę Minister Aktywów Państwowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z powołanym kryterium Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Przepis art. 2 ust. 2 powołanej ustawy wprowadza domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.
Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 2 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych, które nie dotyczą tej sprawy.
Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 powołanej ustawy odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Zgodnie zaś z treścią art. 5 ust. 3 powołanej ustawy w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.
Zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik radiofoniczny oraz telewizyjny jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik ten jest używany, a to z kolei oznacza, że jego posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Takie rozumienie powyższych przepisów uzasadniają również zasady logicznego rozumowania, poparte doświadczeniem życiowym (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 729/16 oraz z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 5004/16). Skarżąca mogła zatem udostępniać gościom wszystkie pokoje oraz znajdujące się w ich wyposażeniu odbiorniki telewizyjne. Dlatego nie można uznać za zasadne wyjaśnień Skarżącej, że wyłączenie z użytkowania niektórych pokoi, w których znajdowały się odbiorniki telewizyjne, uzasadnia brak rejestracji znajdujących się w nich odbiorników.
Podstawę faktyczną wydanych w sprawie decyzji stanowiły ustalenia poczynione w toku przeprowadzonej w dniu 27 lutego 2023 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu, w którym Skarżąca Spółka prowadziła działalność gospodarczą.
W trakcie kontroli ujawniono 55 odbiorników telewizyjnych marki LG (3 odbiorniki w restauracji i recepcji, 48 odbiorników w pokojach standard plus, 4 odbiorniki w apartamentach), które po uruchomieniu przez W. S. odbierały program m.in. [...], [...], [...]. Do odbiorników dorowadzona była antena naziemna. W protokole z kontroli stwierdzono, że kontrolowany posiada 28 zarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Okres używania odbiornika w tym lokalu wynosił "ponad jeden rok" i został ustalony na podstawie informacji uzyskanej od W. S. – prokurenta Skarżącej Spółki, uczestniczącego w kontroli.
Protokół z kontroli został podpisany przez W. S. bez zastrzeżeń i opatrzony pieczątką Skarżącej Spółki.
Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że protokół kontroli zalicza się do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., który traktuje jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W orzecznictwie podkreśla się jednak wagę protokołu kontroli jako dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W protokole kontroli utrwala się przebieg i wyniki kontroli, ma on zatem szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim faktów, obrazuje bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. Wskazania również wymaga, że ustalenia faktyczne utrwalone w protokole kontroli nie są niepodważalne, jednak nie jest wystarczające do ich podważenia jedynie poddanie w wątpliwość tych ustaleń, bez przedstawienia przekonywującego dowodu przeciwnego, pozwalającego na zanegowanie prawdziwości stwierdzeń zawartych w protokole kontroli. Dowód z protokołu może zostać skutecznie zakwestionowany poprzez przedstawienie innych wiarygodnych dowodów.
W orzecznictwie ukształtował się w tym zakresie pogląd, że ustalenie, czy odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych, może odbyć się w dwojaki sposób - bądź to w drodze bezpośredniego sprawdzenia lub w drodze oświadczenia wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli. Oświadczenie wiedzy, jakie pracownik składa w trakcie kontroli, jest miarodajnym źródłem dowodowym, zwłaszcza że czynności tej nie można już później przeprowadzić, gdyż mogłaby nie potwierdzać okoliczności z daty kontroli (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 3082/21).
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu w sposób niebudzący wątpliwości Organy ustaliły okoliczność używania przez Skarżącą w dniu kontroli 55 odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, z których tylko 28 było zarejestrowanych przed dniem kontroli.
Skarżąca, zarzucając organom wadliwe ustalenia faktyczne, zdaje się nie dostrzegać, że podstawą ustalenia opłaty abonamentowej jest domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (art. 2 ust. 2 ustawy o płatach abonamentowych). To rolą Skarżącej było, aby to domniemanie obalić. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Spółka ustaleniom tym nie przeciwstawiła jakichkolwiek, a tym bardziej przekonujących dowodów. W podpisanym przez W. S. protokole kontroli zawarte zostało stwierdzenie, że odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu i stwierdzenie to nie zostało obalone żadnymi wiarygodnymi dowodami w toku postępowania administracyjnego.
Jak już wyżej wskazano, treść protokołu kontroli, jak i oświadczenie kontrolowanego W. S. były jednoznaczne i zostały uznane w pełni za wiarygodne.
Również opłata z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w tej sprawie została ustalona w prawidłowej wysokości 22.113,00 zł (30 x 27,30 zł x 27 odbiorniki telewizyjne) na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych (trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika), natomiast wysokość opłaty abonamentowej 27,30 zł za używanie odbiornika telewizyjnego określona została w pkt 2 Ogłoszenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 25 maja 2022 r. w sprawie stawek kwotowych opłat abonamentowych na rok kalendarzowy 2023 (M.P z 2022 r., poz. 551).
W działaniu Organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zebrane w sprawie dowody zostały szczegółowo przeanalizowane przez Organy, co stanowiło realizację obowiązku wynikającego z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca, co odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. To, że Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Organów, nie oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.
Ze wszystkich wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.