VI Pa 63/16

Sygn. akt VI Pa 63/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2016 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Monika Miller-Młyńska (spr.) Sędziowie: SSO Andrzej Stasiuk SSO Aleksandra Mitros Protokolant: st. sekr. sądowy Katarzyna Herman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2016 roku w S. sprawy z powództwa A. B. (1) przeciwko Prokuraturze (...) w S. o wynagrodzenie na skutek apelacji wniesionej przez powoda A. B. (1) od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2015 roku, sygn. akt IX P 614/14 I. oddala apelację; II. zasądza od powoda A. B. (1) na rzecz Prokuratury (...) w S. kwotę 900 (dziewięciuset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu w instancji odwoławczej. SSO Andrzej Stasiuk SSO Monika Miller-Młyńska (spr.) SSO Aleksandra Mitros UZASADNIENIE W toku procesu jaki toczył się przed Sądem Rejonowym Szczecin-Centrum w Szczecinie A. B. (1) domagał się zasądzenia na swoją rzecz od strony pozwanej, oznaczonej ostatecznie jako Prokuratura Apelacyjna w Szczecinie (pierwotny wyrok wydany wobec pozwanego Skarbu Państwa - Prokuratora Apelacyjnego w S. został przez Sąd Okręgowy w Szczecinie uchylony), kwoty 24.205,55 zł wraz z odsetkami za opóźnienie. Dochodzona kwota stanowiła sumę wynagrodzeń za pracę za okres od marca do sierpnia 2012 roku, niewypłaconych w związku z wydanym przez sąd dyscyplinarny postanowieniem o obniżeniu mu wynagrodzenia o 50% na czas trwania zawieszenia w czynnościach. Przez cały czas trwania procesu powód twierdził, że obniżenie mu wynagrodzenia w spornym okresie było niedopuszczalne z uwagi na fakt, że rozstrzygające o tym orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym z dnia 7 października 2011 r. było nieprawomocne, a tym samym brak było podstaw do jego wykonania. Twierdził w szczególności, że przepis art. 462 § 1 k.p.k. , zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zażalenie nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia, nie ma w tym przypadku zastosowania. Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa w całości, wskazując że orzeczenie w przedmiocie obniżenia wynagrodzenia prokuratora ma charakter incydentalny, a wykonalność orzeczeń incydentalnych w różnych procedurach sądowych unormowania jest w taki sam sposób - są one wykonalne z chwilą wydania lub ogłoszenia i możliwym jest jedynie wstrzymanie ich wykonania do czasu rozstrzygnięcia środka odwoławczego. Zakwestionowała twierdzenia pozwu, iż powodem niestosowania w postępowaniu dyscyplinarnym wobec prokuratorów przepisu art. 462 § 1 k.p.k. miałaby być odrębna regulacja w ustawie o prokuraturze , zgodnie z którą wszystkie decyzje procesowe (orzeczenia) wydawane przez sąd dyscyplinarny są wykonalne dopiero po uprawomocnieniu się. Zauważyła, że regulacje ustawy o prokuraturze nie zawierają przepisów o wykonalności orzeczeń, które wyłączałyby stosowanie art. 462 § 2 k.p.k. na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o prokuraturze . Po wydaniu wyroku przez sąd I instancji Prokuratura Apelacyjna w Szczecinie została zlikwidowana; w jej miejsce powstała Prokuratura (...) w S. . Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt IX P 614/14 oddalił w całości powództwo. Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych: A. B. (1) od dnia 1 lipca 2005 r. był prokuratorem Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie. Jego wynagrodzenie od dnia 1 stycznia 2011 r. wynosiło 9.977,29 zł. W dniu 26 stycznia 2010 r. Prokurator Apelacyjny w P. powiadomił Prokuratora Apelacyjnego w S. o tym, że w dniu 25 stycznia 2010 r. do Sądu Dyscyplinarnego dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym wpłynął wniosek o zezwolenie na ściganie i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej A. B. (1) . Postawą skierowania wniosku były ustalenia poczynione w toku śledztwa o sygn. akt AP V Ds. 7/09 prowadzonego przez Prokuratora Generalnego w P. , które w dostateczny sposób uzasadniały podejrzenie popełnienia przez A. B. (1) występków określonych w art. 220 § 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Mając na uwadze wagę czynów, o których popełnienie podejrzewany był A. B. (1) , postanowieniem z dnia 27 stycznia 2010 r. Prokurator Apelacyjny w S. zawiesił A. B. (1) w czynnościach służbowych. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010 r. Przewodniczący Sądu Dyscyplinarnego dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko A. B. (1) w związku z uchybieniem przez niego godności urzędu prokuratorskiego w rozumieniu art. 44 ust. 2 ustawy o prokuraturze w związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przez niego przestępstwa określonego w art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Postępowanie to, prowadzone pod sygn. akt PG VII SD 89/10, do dnia wyrokowania przez Sąd Rejonowy nie zostało zakończone z uwagi na z niezakończenie toczącego się równolegle postępowania karnego. W dniu 8 grudnia 2010 r. Prokurator Apelacyjny w S. wniósł o obniżenie A. B. (1) wynagrodzenia do 50% wysokości, na czas trwania zawieszenia w czynnościach służbowych. Orzeczeniem z dnia 7 października 2011 r. Sąd Dyscyplinarny dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym obniżył wynagrodzenie A. B. (1) o połowę na czas trwania zawieszenia A. B. w czynnościach służbowych. Orzeczenie to skierowano do wykonania decyzją Zastępcy Prokuratora Apelacyjnego w S. z dnia 16 marca 2012r. A. B. (1) wniósł zażalenie na powyższe orzeczenie. Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym w dniu 21 sierpnia 2012 r. utrzymał je jednak w mocy. Z dniem 4 sierpnia 2012 r. A. B. (1) został przeniesiony w stan spoczynku w związku z niepełnieniem służby z powodu choroby przez okres roku. Począwszy od marca 2012 r. aż do przeniesienia w stan spoczynku, A. B. (1) wypłacano połowę wynagrodzenia. A. B. (1) wielokrotnie wzywał Prokuratora Apelacyjnego w S. do zapłaty pozostałej części wynagrodzenia. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy w pierwszej kolejności uznał, iż podstawę żądania powoda stanowił przepis art. 22 § 1 k.p. , wedle którego przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Świadczenie wzajemne pozwanego jako pracodawcy miało polegać przede wszystkim na wypłacie powodowi wynagrodzenia za pracę. Wprawdzie powód pracy w spornym okresie nie świadczył, gdyż na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j. Dz.U. z 2011 r., poz. 1599) został zawieszony w czynnościach służbowych, niemniej w okresie zawieszenia prokuratorowi przysługuje wynagrodzenie, które jednak może zostać zmniejszone do 50% przez sąd dyscyplinarny w warunkach określonych w art. 71a ww. ustawy. Dalej sąd I instancji przyznał, że przepisy ustawy nie stanowią wyraźnie o charakterze orzeczenia sądu dyscyplinarnego w przedmiocie obniżenia wynagrodzenia. Zwrócił jednak uwagę, że art. 89 pkt 1 ustawy o prokuraturze stanowi, że w sprawach nieuregulowanych ustawą do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego , zaś zawarty w tym akcie art. 462 § 1 przewiduje, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zażalenie nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia; sąd jednak, który je wydał, lub sąd powołany do rozpoznania zażalenia może wstrzymać wykonanie postanowienia. Sąd Rejonowy uznał w tym kontekście za trafne twierdzenie strony pozwanej, iż w myśl przepisów procedury karnej termin „orzeczenie" jest pojęciem zbiorczym i obejmuje zarówno wyroki, jak i wydawane w toku postępowania postanowienia. W związku z tym, jego ocenie, użycie w ustawie o prokuraturze wspólnego określenia „orzeczenia", zarówno dla rozstrzygnięć finalnych, jak i incydentalnych, nie może przesądzać o ich tożsamym charakterze prawnym. Dalej wskazał, iż Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że orzeczenie w przedmiocie obniżenia wynagrodzenia prokuratora ma charakter incydentalny i stanowi jedynie swoisty środek tymczasowy stosowany w związku z postępowaniem dyscyplinarnym (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2004 r. sygn. SDI 40/04 opubl. LEX nr 134733; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2008 r. sygn. SDI 13/08 opubl. Orzecznictwu SN w sprawnych dyscyplinarnych. Warszawa 2008r. poz.118). Sąd I instancji podzielił powyższy pogląd, wskazując, że orzeczenie w przedmiocie obniżenia wynagrodzenia dotyczy kwestii incydentalnej postępowania dyscyplinarnego i w istocie spełnia funkcję postanowienia w postępowaniu karnym, które co do zasady również takich kwestii dotyczy. Z uwagi na podobieństwo funkcji obu przejawów decyzji organów postępowania, nie ma przeszkód, by do orzeczeń wydanych w trybie art. 71a ust. 1 ustawy o prokuraturze , stosować regulację zawartą w art. 462 § 1 k.p.k. Gdyby przyjąć pogląd przeciwny, ustawodawca musiałby zawrzeć w ustawie o prokuraturze kompleksową regulację postępowania dyscyplinarnego tak, aby na przykład można było w nim przeprowadzić dowód z opinii biegłego, co się jednak nie stało. Zdecydował się na ogólne odesłanie do kodeksu postępowania karnego w sprawach nieuregulowanych w ustawie. Odnosząc się do twierdzeń powoda, że sądy dyscyplinarne dla prokuratorów zarówno w I, jak i II instancji, na żadnym etapie prowadzonych postępowań dyscyplinarnych, nie wydają postanowień, a wyłącznie orzeczenia, zauważył, że sama różnorodność form decyzji podejmowanych w toku postępowań dyscyplinarnych w sprawach prokuratorów, ale i sędziów (postanowienia, orzeczenia, uchwały) nie sprzeciwia się możliwości doszukiwania się w nich podobieństwa w instytucjach właściwych dla postępowania karnego. Na tym między innymi polega zdaniem Sądu Rejonowego odpowiednie stosowanie przepisów i odnosi się to nie tylko do postępowania dyscyplinarnego, ale i innych postępowań, do których zastosowanie (odpowiednie) mają przepisu kodeksu postępowania karnego , na przykład postępowania karno-skarbowego, postępowania przed Trybunałem Stanu, w sprawach nieletnich, czy o wykroczenia. Na potwierdzenie powyższego sąd odwołał się do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w postanowieniu z 11 października 2002 r., w sprawie o sygn. SNO 33/02, gdzie wskazano, iż „zawieszenie sędziego w czynnościach służbowych jest odpowiednikiem środków zapobiegawczych opisanych w rozdziale 28 k.p.k. Skoro tak, to uchwała w przedmiocie zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych może być uznana za odpowiednik postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego". Sąd Rejonowy zaznaczył też, że wbrew stanowisku powoda, popartemu publikacją K. Ś. , na wykonalność orzeczeń czy postanowień nie ma wpływu to, czy podlegają kontroli instancyjnej. Wynika to właśnie bezpośrednio z art. 462 § 1 k.p.k. , który odnosi się do orzeczeń zaskarżalnych. Zdaniem Sądu Rejonowego nie sposób również uznać za zasadne twierdzeń pozwu, iż powodem niestosowania w postępowaniu dyscyplinarnym wobec prokuratorów przepisu art. 462 § 1 k.p.k. jest odrębna regulacja w ustawie o prokuraturze , zgodnie z którą wszystkie decyzje procesowe wydawane przez sąd dyscyplinarny, są wykonalne dopiero po uprawomocnieniu się. Przychylił się w tym zakresie do poglądu strony pozwanej, że byłaby to niespotykana w procedurach sądowych sytuacja, która mogłaby sparaliżować każde postępowanie. W takiej sytuacji, na przykład orzeczenie o powołaniu biegłych, czy też w przedmiocie wniosku dowodowego stron, podlegałoby każdorazowo zaskarżeniu i nie mogłoby być realizowane do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia. Dalej wskazał, że regulacje ustawy o prokuraturze nie zawierają przepisów o wykonalności orzeczeń, które wyłączałyby stosowanie art. 462 § 2 k.p.k. na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o prokuraturze . W ustawie o prokuraturze jedyny przepis odnoszący się do wykonalności orzeczeń dotyczy orzeczeń końcowych będących odpowiednikiem wyroków i regulacja ta jest zbieżna z zawartą w kodeksie postępowania karnego . Przepis ten, zawarty w art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o prokuraturze stanowi, iż przewodniczący sądu dyscyplinarnego przesyła niezwłocznie odpis prawomocnego orzeczenia wraz z uzasadnieniem Prokuratorowi Generalnemu w celu wykonania orzeczenia, zaś Prokurator Generalny może wstrzymać wykonanie orzeczenia dyscyplinarnego, od którego stronie służy kasacja. Treść tego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że dotyczy on orzeczeń kończących postępowanie dyscyplinarne, a jak wskazano powyżej, orzeczenie w przedmiocie obniżenia wynagrodzenia takiego charakteru nie ma. Kierując się wszystkimi powyższymi względami, sąd I instancji uznał, że orzeczenie w przedmiocie obniżenia wynagrodzenia powodowi podlegało wykonaniu bezpośrednio po jego wydaniu, stąd zasadnym było wypłacenie powodowi w okresie od 1 marca 2012 r. do 31 lipca 2012 r. wynagrodzenia zmniejszonego o połowę. Apelację od powyższego wyroku złożył powód, zaskarżając go w całości . Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 462 § 1 i 2 k.p.k. i niezastosowanie do ustalonego stanu faktycznego przepisu art. 425 k.p.k. oraz uchybienie procesowe polegające na braku odniesienia się przez sąd I instancji do wszystkich twierdzeń pozwu. W oparciu o powyższe zarzuty powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, uwzględnienie powództwa i orzeczenie zgodnie z żądaniem pozwu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu apelacji na wstępie wskazano, że błędnie przyjął Sąd Rejonowy, iż podstawą żądania powoda był art. 22 k.p. , albowiem status powoda jako prokuratora regulują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze , które są lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku - Kodeks pracy . Zgodnie z treścią art. 118 wskazanej powyżej ustawy o prokuraturze , tylko w sprawach nieuregulowanych jej przepisami stosuje się przepisy kodeksu pracy , co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Dalej apelujący wskazał, że błędne było również przyjęcie przez sąd I instancji, że orzeczenie sądu dyscyplinarnego dla prokuratorów o zmniejszeniu wynagrodzenia prokuratorowi jest natychmiast wykonalne i ma tu zastosowanie art. 462 § 1 i 2 k.p.k. w związku z art. 89 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2011 roku, Nr 270, poz. 1599). Jego zdaniem Sąd Rejonowy w swoim rozstrzygnięciu nie wskazał na jakiej podstawie przyjął, że do postępowania w sprawie obniżenia uposażenia prokuratora, które jest następstwem skierowania do sądu dyscyplinarnego wniosku o uchylenie immunitetu, przy czym jest zupełnie odrębnym postępowaniem, stosuje się przepis art. 89 pkt 1 ustawy o prokuraturze , który pozwala na stosowanie przepisów postępowania przygotowawczego w kwestiach nieunormowanych w postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący powtórzył w tym zakresie wyrażane już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego twierdzenie, że postępowanie o obniżenie uposażenia prokuratora nie jest postępowaniem dyscyplinarnym. Wskazał, iż stosowanie w praktyce art. 89 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze budzi szereg wątpliwości, których źródłem jest brak w tym akcie prawnym precyzyjnych uregulowań. W praktyce przepis ten traktowany jest w sposób instrumentalny i korzysta się z niego w sposób nie zawsze uzasadniony lub też zupełnie pomija się go w kwestiach, gdzie jest to wręcz konieczne. Zarzucił, że sąd I instancji w sposób bardzo ogólnikowy, dowolny, niepoparty przepisami uzasadnił, dlaczego wydanemu przez sąd dyscyplinarny „orzeczeniu” przypisał moc „postanowienia”. Zgodził się przy tym ze stanowiskiem sądu I instancji, że orzeczenie w przedmiocie obniżenia wynagrodzenia prokuratora ma charakter incydentalny; nie zgodził się natomiast ze stwierdzeniem, że stanowi ono jedynie środek tymczasowy stosowany w związku z postępowaniem dyscyplinarnym i w istocie spełnia funkcję postanowienia w postępowaniu karnym, które również co do zasady takich kwestii dotyczy. Sąd I instancji nie wskazał, na jakiej podstawie doszedł do takiego wniosku, który jest - zdaniem skarżącego - sprzeczny z obowiązującymi unormowaniami przyjętymi w ustawie z dnia 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze . Kończąc apelujący zaakcentował, że postępowanie w przedmiocie obniżenia uposażenia prokuratora nie ma nic wspólnego z postępowaniem dyscyplinarnym i nie jest w żaden sposób jego incydentalną częścią. Orzeczenie o obniżeniu uposażenia jest natomiast jego zdaniem konsekwencją skierowania do sądu dyscyplinarnego wniosku o uchylenie immunitetu, a to ma związek z postępowaniem przygotowawczym. Nie ma natomiast nic wspólnego z postępowaniem dyscyplinarnym. Pozwana wniosła o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja okazała się niezasadna, w związku z czym podlegała oddaleniu. Wbrew zapatrywaniom apelującego, zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, wydane po dokonaniu właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd Okręgowy w całości podzielił poczynione przez sąd I instancji ustalenia i w konsekwencji przyjął je za swoje, uznając za zbędne powielanie ich w całości w treści niniejszego uzasadnienia (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 1998 r., sygn. akt I PKN 339/98). Uznał nadto, że sąd I instancji w sposób właściwy zastosował odpowiednie przepisy prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Sąd Okręgowy w całości podzielił zatem zarówno ustalenia faktyczne, jak i rozważania prawne Sądu Rejonowego. Za chybione uznał natomiast zarzuty i argumenty zawarte w treści wywiedzionej przez powoda apelacji, stanowiące de facto wyłącznie powtórzenie zarzutów zgłoszonych w toku postępowania przed Sądem Rejonowym, do których niemal wyczerpująco odniesiono się w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Stąd też sąd II instancji nie widzi obecnie potrzeby, by ponownie szczegółowo odnosić się do wszystkich kolejnych zarzutów; uczyni to wyłącznie w tym zakresie, w którym w uzasadnieniu Sądu Rejonowego brak jest wyczerpującej argumentacji. W pierwszej kolejności apelujący, podważając skarżone orzeczenie, zarzucił, że Sąd Rejonowy błędnie przyjął, że podstawą żądania powoda jest art. 22 k.p. Odnosząc się do powyższego zarzutu Sąd Okręgowy wskazuje, że w istocie powód ma rację, iż status prawny prokuratorów i stosunek służbowy będący podstawą ich zatrudnienia - w okresie, którego dotyczyło niniejsze postępowanie - był uregulowany przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599), a nie przepisami Kodeksu pracy . Tym niemniej, słusznie sąd I instancji przywołał przepis art. 22 Kodeksu pracy , jako że przepisy wskazanej ustawy o prokuraturze nie zawierały żadnego ogólnego przepisu, z którego wynikałby obowiązek wypłacania prokuratorowi wynagrodzenia. Kwestie wynagrodzenia poruszały przepisy art. 61a i 62 , określające jak oblicza się i różnicuje wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów. W tej sytuacji, w świetle zamieszczonego w art. 118 omawianej ustawy odesłania, w myśl którego w sprawach nieuregulowanych w niej lub w przepisach szczególnych do prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, niebędących oficerami, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych , a w sprawach nieuregulowanych, także w przepisach tej ustawy - przepisy Kodeksu pracy , możliwym było sięgnięcie do przywołanego na wstępie przepisu. Na marginesie należy w tym miejscu wskazać, że nawet jeśli omówiony zarzut zostałby uznany za trafny, nie miałoby to istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Istotne znaczenie miał natomiast zarzut dotyczący nieprawidłowego zastosowania przepisów art. 462 § 1 i 2 k.p.k. i niezastosowania art. 425 k.p.k. Sąd Okręgowy uznał go jednak za chybiony. Zarzut ten opierał się o stanowisko apelującego jakoby postępowanie w sprawie o obniżenie wynagrodzenia prokuratora nie było częścią postepowania dyscyplinarnego. Stanowisko to trzeba było jednak uznać za całkowicie błędne i wyrażone w oderwaniu od treści przepisów. Pomijało ono bowiem przede wszystkim fakt, że ustawa z 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze zawierała osobny rozdział zatytułowany „Odpowiedzialność dyscyplinarna”. W rozdziale tym, w przepisie art. 71 ust. 1 ustawodawca wskazał, że prokurator może być zawieszony w czynnościach, jeżeli z uwagi na charakter przewinienia konieczne jest natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania obowiązków. Prawo zawieszenia w czynnościach przysługuje przełożonym dyscyplinarnym. Na decyzję przełożonego dyscyplinarnego o zawieszeniu w czynnościach przysługiwało zażalenie do prokuratora bezpośrednio przełożonego nad prokuratorem, który wydał decyzję, chyba że wydał ją Prokurator Generalny. W tej sytuacji, skoro w następującym bezpośrednio po omawianym artykule przepisie art. 71a ust. 1 cytowanej wskazano, że w wypadku, gdy prokurator został zawieszony w czynnościach, sąd dyscyplinarny na wniosek przełożonego dyscyplinarnego, może obniżyć do 50% wysokość jego wynagrodzenia na czas trwania tego zawieszenia, nie sposób jest – przy prawidłowym zastosowaniu zasad wykładni – dojść do innego wniosku niż ten, że postępowanie w sprawie obniżenia wynagrodzenia prokuratora miało związek wyłącznie z toczącym się wobec niego postępowaniem dyscyplinarnym i zastosowanym w jego toku zawieszeniem w czynnościach. Powód, zarzucając że postępowanie o obniżenie wynagrodzenia prokuratora nie jest postępowaniem dyscyplinarnym, a jest konsekwencją skierowania do sądu dyscyplinarnego wniosku o uchylenie immunitetu, w istocie w żaden sposób swojego stanowiska merytorycznie nie uzasadnił. Sąd II instancji nie wie więc w jaki sposób powód doszedł do przekonania, że zamieszczony w rozdziale poświęconym postępowaniu dyscyplinarnym przepis art. 71a ustawy o prokuraturze z 1985 roku miał być związany wyłącznie ze znajdującym się w całkiem innym rozdziale przepisem art. 54, regulującym postępowanie związane z uchyleniem immunitetu, ale w świetle argumentów wyżej zamieszczonych oraz przywołanych przez Sąd Rejonowy uważa takie stanowisko za nieuzasadnione. Wreszcie, dla wyczerpania krytyki stanowiska skarżącego, warto zwrócić uwagę, że omawiany przepis art. 71a ustawy z 1985 roku o prokuraturze został dodany do ustawy na mocy ustawy nowelizującej z dnia 12 maja 2000 r., tj. ustawy o zmianie ustawy o prokuraturze, ustawy o dyscyplinie wojskowej oraz ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. z 2000 r., nr 48, poz. 553). W uzasadnieniu projektu tej ustawy (dostępnym tutaj: http://orka.sejm.gov.pl/ R. . (...) $ (...) .pdf) wyraźnie i jednoznacznie wskazano, iż miała ona na celu dostosowanie przepisów o odpowiedzialności dyscyplinarnej prokuratorów (podkreślenie własne) do wymogów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . W uzasadnieniu tym nie sposób przy tym doszukać się uzasadnienia dla poglądu, jakoby dodanie – w tym a nie innym miejscu – przepisu art. 71a miało być związane ze zmianą regulacji dotyczących innego postępowania niż postępowanie dyscyplinarne. Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego słusznie sąd I instancji postępowanie o obniżenie wynagrodzenia powoda o 50% uznał za część postępowania dyscyplinarnego. Świadczy o tym bowiem wskazane powyżej umiejscowienie przepisu art. 71 ustawy, cel tego przepisu oraz to, że zawieszenie wypłaty wynagrodzenia prokuratora zostało powiązane przez ustawodawcę z tokiem postępowania dyscyplinarnego i jego wynikiem, gdyż to w razie umorzenia postępowania dyscyplinarnego lub uniewinnienia prokuratora (w postępowaniu dyscyplinarnym, nie zaś karnym) - a nie postępowania o uchylenie immunitetu – wypłacało się prokuratorowi zatrzymane wynagrodzenie. Odnosząc się z kolei do możliwości zastosowania niniejszej sprawie art. 462 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy może jedynie w ślad za sądem I instancji powtórzyć, że skoro przepis art. 89 pkt 1 ustawy o prokuraturze stanowił, że w sprawach nieuregulowanych ustawą do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego , to jednym z mających zastosowanie przepisów była norma art. 462 § 1 k.p.k. Słusznie zatem wskazał Sąd Rejonowy, że także do orzeczeń wydanych w trybie art. 71a ust. 1 ustawy o prokuraturze stosować należało regulację zawartą w art. 462 § 1 k.p.k. , a przepisy ustawy z 1985 roku o prokuraturze nie zawierały przepisów, które wyłączałyby możliwość stosowania tej regulacji. Tym samym w sytuacji wydania orzeczenia o obniżeniu wynagrodzenia prokuratora, dla jego wykonania nie było konieczne oczekiwanie na uprawomocnienie się rozstrzygnięcia. Słusznie zatem przyjął sąd I instancji, że postanowienie w powyższym przedmiocie dotyczące powoda podlegało wykonaniu bezpośrednio po jego wydaniu, w związku z czym zasadne było wypłacenie mu w okresie od 1 marca 2012 r. do 31 lipca 2012 r. wynagrodzenia zmniejszonego o połowę. Wobec powyższego, uznając że zarzuty podniesione w apelacji nie mogły doprowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku, na mocy art. 385 k.p.c. sąd odwoławczy oddalił apelację powoda, czemu dał wyraz punkcie I orzeczenia. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sporu, wyrażoną w przepisie art. 98 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego , powód – jako strona przegrywająca proces – obowiązany jest do pokrycia jego kosztów poniesionych przez stronę pozwaną. Na koszty te złożyło się wyłącznie wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym, związane z jego udziałem w postępowaniu apelacyjnym. Rozstrzygając w tym zakresie o kosztach Sąd Okręgowy w punkcie II wyroku zasądził od powoda na rzecz pozwanej tytułem kosztów zastępstwa procesowego kwotę 900 złotych, wyliczoną zgodnie z przepisami § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów (Dz. U. 2013 r., poz. 490). Z uwagi na datę wniesienia apelacji w niniejszej sprawie, to właśnie te bowiem przepisy miały w niej zastosowanie.