VI P 654/24Uchylenie decyzji ministra finansów VAT 21

Powódka, sędzia V.W., wystąpiła z pozwem przeciwko Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi-Północ o zasądzenie kwoty 19.957,68 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za okres od lipca 2021 r. do grudnia 2022 r. oraz dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2021. Argumentowała, że jej wynagrodzenie powinno być ustalane na podstawie art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, a nie ustaw okołobudżetowych, które ograniczały jego wzrost. Powódka powołała się na art. 178 ust. 2 Konstytucji RP i orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego dotyczące stabilności wynagrodzeń sędziowskich. Pozwany sąd wniósł o oddalenie powództwa, wskazując na ważny interes publiczny i sytuację budżetową państwa jako uzasadnienie dla ustaw okołobudżetowych oraz na zasadę lex specialis i lex posteriori. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe, po analizie stanu faktycznego (który był bezsporny), skupił się na kwestii prawnej. Ustalono, że wynagrodzenie powódki w latach 2021-2022 było wypłacane na podstawie ustaw okołobudżetowych, co skutkowało niższymi kwotami niż wynikałoby to z ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Sąd uznał, że 'zamrożenie' wynagrodzeń sędziów przez ustawy okołobudżetowe na lata 2021 i 2022 było sprzeczne z art. 178 ust. 2 Konstytucji RP. Podkreślono, że model wynagradzania sędziów ma na celu zapewnienie ich niezawisłości i stabilności finansowej, a ingerencja ustawodawcy w ten model powinna być ostrożna i uzasadniona wyjątkową sytuacją finansową państwa. Sąd odwołał się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, wskazując, że choć jednoroczne zamrożenie mogło być dopuszczalne w wyjątkowych okolicznościach (jak w 2012 r.), to coroczne zamrażanie przez trzy lata (2021-2023) nie może być traktowane jako incydentalny środek. Dodatkowo, sąd zauważył, że w tym samym okresie ustawodawca podwyższał wynagrodzenia wielu grup zawodowych, w tym urzędników państwowych, co podważało argument o złej kondycji finansowej państwa jako przyczynie zamrożenia pensji sędziów. Sąd uznał również, że zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia jest uzasadnione na podstawie art. 481 k.c., niezależnie od winy dłużnika. Ostatecznie, sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 18.645,17 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia i dodatkowego wynagrodzenia rocznego, umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 20.807,17 zł i przejął koszty postępowania na rachunek Skarbu Państwa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający