VI P 347/19

W sprawie z powództwa Centrum (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w (...) Spółki Komandytowej przeciwko P. W. o zapłatę, pozwana wniosła o przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia, VIII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie. Uzasadniała to zapisem w umowie o zakazie konkurencji z dnia 31 października 2016 r., który stanowił, że spory powinny być rozstrzygane przed sądem właściwym dla siedziby pracodawcy, mimo że zakład pracy znajdował się w Warszawie. Pozwana powołała się również na względy ekonomiki procesowej, wskazując, że większość świadków pochodzi z Warszawy. Powódka kwestionowała to żądanie, podkreślając, że siedzibą spółki jest B., zgodnie z KRS. Sąd Rejonowy w Białymstoku, VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, rozpoznał wniosek i postanowił odmówić przekazania sprawy. Sąd odwołał się do art. 461 § 1 k.p.c. w brzmieniu po nowelizacji, który dopuszcza wytoczenie powództwa przed sąd właściwy dla pozwanego lub sąd, w którego obszarze praca była lub miała być wykonywana. Niemniej, sąd podkreślił, że strony umownie określiły właściwość sądu w umowie o zakazie konkurencji, zgodnie z art. 46 § 1 k.p.c., który pozwala stronom na umowne ustalenie sądu właściwego dla sporów wynikających z oznaczonego stosunku prawnego. Sąd uznał, że zapis o sądzie właściwym dla siedziby pracodawcy (B.) jest wiążący. Choć w orzecznictwie i doktrynie podnoszone są wątpliwości co do dopuszczalności umów prorogacyjnych w sprawach pracowniczych, sąd uznał, że nie jest to kategoryczna własność wyłączna i należy uszanować autonomię woli stron. Ponieważ powódka nie wyraziła zgody na przekazanie sprawy, sąd nie mógł jej przekazać na podstawie art. 461 § 3 k.p.c. W konsekwencji, sąd odmówił przekazania sprawy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający