VI P 304/21

Sygn. akt VI P 304/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2024 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Małgorzata Kryńska-Mozolewska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2024 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa E. G. przeciwko Wojskowy Instytut Medyczny - Państwowy Instytut (...) w W. o wynagrodzenie orzeka: 1. 
        oddala powództwo; 2. 
        zasądza od powódki E. G. na rzecz Wojskowego Instytutu Medycznego - Państwowego Instytutu (...) w W. kwotę 2.700,00 złotych (dwa tysiące siedemset 00/100) tytułem wynagrodzenia pełnomocnika wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty; 3. 
        pozostałe koszty procesu przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt VI P 304/21 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 25 października 2021 roku E. G. wniosła o zasądzenie od Wojskowego Instytutu Medycznego – Państwowego Instytutu (...) w W. dodatków do wynagrodzenia dla pracowników pozwanego za udział w badaniach sobotnich finansowych przez NFZ od 1 grudnia 2019 roku. Wskazała, że nie jest w stanie dokładnie określić jakiej kwoty żąda. Oszacowała ją miesięczne w przedziale od 700 zł do 2300 zł netto za przepracowany miesiąc. Ostatecznie powódka w toku postępowania sprecyzowała, że dochodzi kwoty 16.100 zł brutto za okres od grudnia 2019 roku do października 2021 roku. (pozew – k. 1-2; pismo powódki – k. 12 i k. 19; zeznania powódki E. C. – k. 131v) W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu argumentowała, że powódka nie była adresatem zarządzenia Prezesa NFZ związanego ze zwiększeniem jednostek rozliczeniowych na tomografię komputerową, wobec czego nie jest uprawniona do czerpania z niego korzyści. Wskazano, że powódka otrzymała już pełne wynagrodzenie za pracę zgodne z przepisami prawa pracy. (odpowiedź na pozew – k. 43-44) Stanowiska stron pozostały niezmienne do zakończenia postępowania. Sąd ustalił, co następuje: Powódka została zatrudniona w pozwanym od 18 września 2017 roku na pełen etat, na stanowisku pielęgniarki. Od 16 listopada 2019 roku umowa o pracę powódki była zawarta na czas nieokreślony. Wynagrodzenie powódki obejmowało płacę zasadniczą wg. kat. 14 (w 2019 roku – 3950 zł) oraz inne dodatki przewidziane regulaminem wynagradzania. Wynagrodzenie powódki obliczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 9.635,89 zł. (umowy o pracę – cz. B. a.o. powódki; zaświadczenie o wynagrodzeniu za pracę – k. 47) W pozwanym Instytucie obowiązywało zarządzenie nr (...) Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 31 grudnia 2019 roku w sprawie określania warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na ambulatoryjną opiekę specjalistyczną. Finansowanie bezlimitowo od 1 kwietnia 2019 roku świadczeń tomografii komputerowej nie spowodowało wzrostu wartości punktów badań tomograficznych. Wprowadzone zmiany bez limitowego finansowania świadczeń miały spowodować skrócenie czasu oczekiwania na wykonanie tomografii komputerowej poprzez zwiększenie środków na realizację tych zadań. (pismo NFZ – k. 4) Powódka w okresie m.in. od grudnia 2019 roku do października 2021 roku była pielęgniarką która pracowała w soboty w pozwanym szpitalu w pracowni Tomografii Komputerowej (TK). W soboty we wskazanym wyżej okresie w pracowni, pracowali również lekarze oraz technicy którzy otrzymali dodatki do wynagrodzenia. Były one traktowane przez pozwanego jako premie uznaniowe i były indywidualnie uzgodnione z tymi grupami zawodowymi. W okresie od grudnia 2019 roku do października 2021 roku powódka nie otrzymywała dodatków do wynagrodzenia za pracę w soboty w pracowni TK, na podstawie zarządzenia nr (...) Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 31 grudnia 2019 roku Od listopada 2021 roku do stycznia 2022 roku powódka otrzymała za pracę w soboty dodatkowe wynagrodzenie opisane na pasku wynagrodzenia jako premia zadaniowa. (zeznania powódki E. G. – k. 131-131v) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych oraz aktach sprawy. Sąd dał wiarę zeznaniom powódki E. G. że nie otrzymywała dodatku do wynagrodzenia za okres od grudnia 2019 roku do listopada 2021 roku. Sąd oddalił wniosek powódki o zobowiązanie pozwanego do złożenia wydruków premii techników i lekarzy, jako zmierzający do przedłużenia postępowania. Powódka była pielęgniarką, a nie lekarzem i technikiem, nie ma więc znaczenia to czy te grupy otrzymywały premie zadaniowe. Kwestia sporu koncentrowała się na tym, czy powódka jako pielęgniarka miała prawo do premii zadaniowej. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na oddalenie z następujących przyczyn. Powódka w niniejszym postępowaniu dochodziła od pracodawca dodatków do wynagrodzenia za pracę w soboty za okres od grudnia 2019 roku do października 2021 roku. Swoje roszczenie powódka wywodziła z faktu, że pozwany Instytut dodatki do wynagrodzenia za pracę w pracowni TK wypłacał technikom i lekarzom. Pielęgniarkom, w tym powódce pracodawca nie wypłacał dodatków wynagrodzenia za pracę w soboty przy realizowaniu badań w pracowni TK w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia. Powódka swoje roszczenie wywodziła z faktu, że pozwany pracodawca realizował zarządzenie nr (...) z dnia 31 grudnia 2019 roku Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie określania warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na ambulatoryjną opiekę specjalistyczną. Z tego faktu powódka jako pielęgniarka wywodziła to, że powinna podobnie jak technicy i lekarze, otrzymywać dodatkowe wynagrodzenie za pracę (premie) w soboty, w czasie kiedy pozwany przyjmował pacjentów na NFZ w pracowni TK. W ocenie Sądu powódka nie może żądać dodatkowego wynagrodzenia za pracę w soboty, w których wykonywała pracę jako pielęgniarka w pracowni TK. Zgodnie z § 10 ust 8 przywołanego wyżej zarządzenia - przy rozliczaniu (...) ambulatoryjne świadczenia diagnostyczne kosztochłonne, obejmujące wykonanie badań wraz z wydaniem wyników tych badań, w zakresach: badania tomografii komputerowej oraz badania rezonansu magnetycznego, po przekroczeniu wartości określonej na ich realizację w umowie, na wniosek świadczeniodawcy składany po upływie kwartału, w którym nastąpiło to przekroczenie, odpowiedniemu zwiększeniu ulega liczba jednostek rozliczeniowych oraz kwota zobowiązania z tytułu realizacji umowy, tzw. nadwykonania. W związku z tym zarządzeniem pozwany instytut otrzymywał od NFZ za wykonywania tomografii komputerowych w ramach państwowej ochrony zdrowia np. w soboty, dodatkowe środki finansujące za wykonane badania ponad limit w umowie z NFZ. Ten przepis uprawniał jedynie do zwiększenia finansowania przez NFZ na rzecz pozwanego Instytutu o kwotę wynikającą ze zwiększenia wykonania świadczeń w stosunku do pierwotnie zawartego kontraktu. Zarządzenie prezesa NFZ nie stanowiło żadnych skutków w zakresie przyznania przez NFZ dodatków na rzecz konkretnego pracownika. W soboty powódka uczestniczyła w świadczeniu pracy w pracowni TK za co otrzymała wynagrodzenie za pracę. Pracodawca nie był zobligowany do wypłacania powódce żadnego dodatku na zasadzie premii (uznaniowej lub zadaniowej) za wykonywanie pracy w soboty. Roszczenie powódki stanowiło jedynie jej oczekiwanie w partycypowaniu podziału środków otrzymywanych od NFZ wykonanych ponad limit i wypłacanych przez NFZ na rzecz pozwanego instytutu. Powódce, w okresie od grudnia 2019 roku do października 2021 roku nie przysługiwał żaden dodatek z tytułu wykonywania pracy w soboty na podstawie zarządzenia nr (...) . Wynagrodzenie powódki za pracę w soboty składało się tylko z wynagrodzenia zasadniczego oraz innych dodatków przewidzianych regulaminem wynagradzania – za wyjątkiem dodatku wynikającego z wyżej wymienionego zarządzenia. Powódka nie wykazała, że regulamin wynagradzania obowiązujący u pozwanego przewidywał obowiązek wypłaty dodatku do wynagrodzenia za pracę w soboty. Nie zostało również wykazane przez powódkę, że pozwany zawarł z nią lub całą grupą pielęgniarek porozumienie z treści którego wynikałby roszczeniowy charakter przedmiotowego żądania. Nie ma znaczenia w kontekście niniejszej sprawy pozostaje, podnoszony przez powódkę fakt, że dodatki do wynagrodzenia za pracę w soboty i świadczenie usług medycznych na rzecz pacjentów w ramach NFZ otrzymywali lekarze i technicy. Okoliczność ta nie kreuje zobowiązania pozwanego do wypłaty na rzecz powódki dodatków których żąda. Reasumując powódka nie wykazała, że z zarządzenia nr (...) z dnia 31 grudnia 2019 roku Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie określania warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie ambulatoryjnej opieki specjalistycznej stanowi źródło prawa w rozumieniu art. 9 kodeksu pracy . Zgodnie z jego treścią ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określających prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych prawa pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy. Zarządzenie nr (...) z dnia 31 grudnia 2019 roku Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie określania warunków zawierania i realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie ambulatoryjnej opieki specjalistycznej nie obligowało do wypłacania powódce i innym pielęgniarkom dodatków do wynagrodzenia za pracę w soboty, ponieważ pracodawca w tym zakresie nie zawarł z nimi żądnego porozumienia. To, że pracodawca zawarł określone uzgodnienia z innymi grupami zawodowymi – technikami i lekarzami w ocenie sądu nie rodzi po stronie powódki roszczenia o wypłatę takiego dodatku. Podkreślenia wymaga, że dodatek na który wskazywała powódka, a który otrzymywali technicy i lekarze pracujących w soboty miał charakter uznaniowy i nie wynikał z żadnego regulaminu. Sąd podkreśla dodatkowo, że uwolnienie limitów o którym stanowiło zarządzenie Prezesa NFZ z dnia 31 grudnia 2019 roku nie oznaczało dla pozwanego automatycznie zwiększonych wpływów o stałej wysokości, ale jedynie informacje, że jeśli pozwany przeprowadzi określone badania ponad limit, to otrzyma dodatkowe środki pieniężne wynikające z umowy. Pracodawca ze względu na treść zarządzenia nie mógł przewidzieć jaką kwotę w danym okresie wypłaci mu Narodowy Fundusz Zdrowia, ponieważ w różnych okresach ilość wykonanych badań w pracowni TK ponad limit mogła się różnić. Pracodawca nie miał więc podstaw do obligatoryjnego przyznawania wszelkim grupom zawodowym uczestniczącym w wykonanych ponad limit (np. pracy w soboty w pracowni TK). Zgodnie z art. 128 § 1 k.p. czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy. Zasadnym było więc wypłacanie powódce samego wynagrodzenia za pracę bez dodatków do wynagrodzenia za pracę od grudnia 2019 roku do października 2021 roku. Bezsporne jest, że wynagrodzenie było wypłacane powódce wraz z dodatkiem stażowym. Dopiero do wynagrodzenia za listopad 2021 roku (k. 52v) powódka miała wypłacany dodatek do wynagrodzenia w kwocie 600 zł brutto – co określono jako premię zadaniową. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. Stroną wygrywającą w tej sprawie w całości jest pozwany, który był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Sąd zasądził na rzecz pozwanego od powódki kwotę 2.700 zł obliczoną na podstawie § 2 pkt 5 w związku z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, mając na względzie, że powódka dochodziła kwoty 16.100 zł brutto (k. 19 a.s.). ZARZĄDZENIE 1. (...)