VI Ka 93/15

Sygnatura akt VI Ka 93/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Krzysztof Ficek Sędziowie SSO Marcin Schoenborn (spr.) SSR del. Małgorzata Peteja-Żak Protokolant Sylwia Sitarz przy udziale Jolanty Mandzij Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. sprawy P. M. ur. (...) w I. syna J. i I. oskarżonego z art. 209§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 28 listopada 2014 r. sygnatura akt VII K 798/14 na mocy art. 437 kpk , art. 438 kpk , art. 624 § 1 kpk 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjmuje, iż rozstrzygnięcie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary z pkt 2 odnosi się do kary ograniczenia wolności orzeczonej w pkt 1, a w jego podstawie prawnej przepis art. 70 § 1 pkt 1 kk zastępuje przepisem art. 70 § 1 pkt 2 kk ; 2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 3. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, wydatkami obciążając Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 93/15 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r. sygn. akt VII K 798/14 wydanym na posiedzeniu w trybie art. 335 kpk uznał oskarżonego P. M. za winnego popełnienia występku z art. 209 § 1 kk polegającego na tym, że w okresie od 24 lipca 2013 r. do 20 listopada 2013 r. w Z. , uporczywie uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku opieki, poprzez niełożenia na utrzymanie swojego małoletniego syna T. M. ur. (...) , przez co naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i za ten czyn na mocy art. 209 § kk wymierzył mu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie ( pkt 1) . Dalej na mocy 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesił oskarżonemu karę pozbawienia wolności ustalając okres próby na 2 lata ( pkt 2) . Nadto na mocy art. 72 § 1 pkt 3 kk zobowiązał oskarżonego w okresie próby do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniego syna T. M. ( pkt 3) . W końcu na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, którymi w całości obciążył Skarb Państwa ( pkt 4) . Apelację od tego wyroku złożył Prokurator. Zaskarżył orzeczenie w całości, nie wskazując jednak kierunku tego środka odwoławczego. Podnosząc zaś zarzut obrazy przepisów prawa procesowego mogącą mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 346 § 1 i 6 kpk poprzez wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 § 1 kpk , w którym orzeczono warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności zamiast zawieszenia orzeczonej kary ograniczenia wolności, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W toku rozprawy apelacyjnej Prokurator z powołaniem się na zarzut podniesiony w środku odwoławczym, który też sprostował wskazując na naruszenie art. 343 § 6 kpk w zw. z art. 335 § 1 kpk , wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku polegającą na dostosowaniu rozstrzygnięcia z pkt 2 do wymierzonej oskarżonemu kary w pkt 1. Sąd Okręgowy w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodzić należało się ze stanowiskiem Prokuratora zaprezentowanym w toku rozprawy apelacyjnej, iż zaskarżony wyrok nie powinien zostać uchylony, a jedynie poddany korekcie dostosowującej rozstrzygnięcie z pkt 2 do wymierzonej oskarżonemu kary w pkt 1. Rzeczywiście zapadł on z obrazą prawa procesowego, tj. art. 335 § 1 kpk w zw. z art. 343 § 6 kpk , która miała wpływ na jego treść, a polegała na wydaniu wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy o treści, która nie odpowiadała wnioskowi Prokuratora sformułowanemu w uzgodnieniu z oskarżonym. Sąd Rejonowy orzekając za przypisany oskarżonemu występek z art. 209 § 1 kk karę ograniczenia wolności w wymiarze i postaci uzgodnionej z oskarżonym, miast rozstrzygnąć w uzgodnieniu z nim o jej warunkowym zawieszeniu, w pkt 2 zaskarżonego wyroku orzekł o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności. Takiej kary jednak nie wymierzył, co nie może dziwić w sytuacji wnioskowania przez Prokuratora w porozumieniu z oskarżonym o orzeczenie kary ograniczenia wolności. Dla Sądu odwoławczego jest przy tym oczywistym, iż wbrew przekonaniu skarżącego wyrażonego w uzasadnieniu środka odwoławczego intencją Sądu Rejonowego było wydać wyrok uwzględniający wniosek, o którym mowa w art. 335 § 1 kpk . Utwierdzać w tym muszą pisemne motywy zaskarżonego wyroku, w których Sąd Rejonowy wyraźnie tłumaczy się z rozstrzygnięć odpowiadających wnioskowi Prokuratora o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie oskarżonemu uzgodnionej z nim kary, w tym z warunkowego zawieszenia wykonania kary ograniczenia wolności (k. 95). Oznacza to, iż nawet nie dostrzegł swego błędu wytkniętego mu w środku odwoławczym. Zawiesił zatem wykonanie kary, której uprzednio nie orzekł, na skutek nieuwagi, a nie dlatego, że uważał, iż oskarżonemu wymierzyć należało inną karę, co dopiero oznaczałoby, że nie akceptował treści wniosku z art. 335 § 1 kpk . Jedynie zaś w takiej sytuacji po myśli art. 343 § 7 kpk obowiązany byłby do rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych, a więc na rozprawie. Tak więc uchybienie, jakiego nie ustrzegł się Sąd Rejonowy, skutkowało jedynie nieprzystawaniem do siebie rozstrzygnięć z pkt 1 i 2 . Tego rodzaju mankament zaskarżonego wyroku, przy akceptacji instancji odwoławczej dla uzgodnień oskarżonego z Prokuratorem, z których żaden się przecież nie wycofał, pozwalał jak najbardziej na dokonanie korekty tego orzeczenia. Sprowadzać się ona musiała do przyjęcia, iż rozstrzygnięcie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary z pkt 2 odnosi się do kary ograniczenia wolności orzeczonej w pkt 1, a w konsekwencji w jego podstawie prawnej przepis art. 70 § 1 pkt 1 kk zastąpić należało przepisem art. 70 § 1 pkt 2 kk . To bowiem ostatnio przywołany przepis reguluje kwestię długości okresu próby w przypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary ograniczenia wolności. Nie dostrzegając natomiast już innych uchybień, w szczególności tych, które Sąd odwoławczy winien byłby uwzględnić niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz bez względu na ich wpływ na treść zaskarżonego wyroku, ten należało w pozostałej części utrzymać w mocy. Kierując się zaś zasadami słuszności nakazującymi nie obarczać oskarżonego dodatkowymi kosztami sądowymi poniesionymi w postępowaniu odwoławczym w sytuacji, gdy postępowanie to było w istocie efektem uchybienia, którego dopuścił się organ procesowy, całkowicie niezależnego od jej zachowania, Sąd Okręgowy zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa.