VI Ka 92 / 20

Sąd Okręgowy w Elblągu rozpoznał apelację obrońcy obwinionego S. G. od wyroku Sądu Rejonowego w Ostródzie, który uznał obwinionego za winnego wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 19 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Obwiniony miał nie dostosować prędkości do warunków panujących na drodze, co skutkowało zjechaniem pojazdem na pobocze, uderzeniem w drzewo i zjazdem do rowu. Obrońca zarzucał sądowi pierwszej instancji błędy w ustaleniach faktycznych, w tym nieustalenie złego stanu drogi i braku oznakowania, błędne przyjęcie, że obwiniony mógł przewidzieć trudną sytuację, oraz obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 7 kpk poprzez dowolną ocenę dowodów. Sąd Okręgowy uznał apelację za oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe wszechstronnie i wyczerpująco, a ocena dowodów była prawidłowa i mieściła się w ramach swobodnej oceny dowodów. Sąd odwoławczy stwierdził, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych wymaga wykazania niezgodności z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, czego skarżący nie uczynił. Krytyka odwoławcza musi wykazywać braki w logicznym rozumowaniu sądu, a nie polegać na odmiennej ocenie materiału dowodowego. Sąd Okręgowy szczegółowo analizował zarzuty dotyczące stanu drogi, opinii biegłego oraz interpretacji przepisów art. 97 kw i art. 19 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, dochodząc do wniosku, że obwiniony prowadził pojazd z prędkością niezapewniającą panowania nad nim, a zjazd na pobocze nie był wymuszony sytuacją na drodze, lecz wynikał z jego własnej inicjatywy i niedostosowania prędkości. Utrzymano w mocy zaskarżony wyrok i obciążono obwinionego kosztami postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający