VI Ka 906/15

Sygnatura akt VI Ka 906/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk Protokolant Katarzyna Kajda-Broniewska przy udziale Bożeny Sosnowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy K. S. ( S. ) c. W. i A. , ur. (...) w Z. oskarżonej z art. 178a§ 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 20 lipca 2015 r. sygnatura akt VII K 277/15 na mocy art. 437 kpk , art. 438 kpk , art. 635 kpk 1. zmienia zaskarżony wyrok w pkt. 1 w ten sposób, że podwyższa wysokość jednej stawki grzywny do kwoty 50 (pięćdziesiąt) złotych; 2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 3. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione w postępowaniu odwoławczym w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych i wymierza jej opłatę za obie instancje w kwocie 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych. Sygn. akt VI Ka 906/15 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem wydanym w trybie art. 387 kpk w dniu 20 lipca 2015 roku sygn. akt VII K 277/15 uznał oskarżoną K. S. za winną tego, że w dniu 10 marca 2015 r. w Z. , będąc w stanie nietrzeźwości (badanie urządzeniem kontrolno – pomiarowym do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu wykazało kolejno I. 1,60 mg/dm 3 , II. 1,48 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadziła w ruchu lądowym samochód marki F. (...) o nr rej. (...) , tj. występku z art. 178a § 1 k.k. i za to na mocy art. 178 a § 1 k.k. wymierzył jej karę grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki na kwotę 20 złotych, na mocy art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonej zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat; na mocy art. 63 § 2 k.k. zaliczył oskarżonej na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 10 marca 2015 roku; na mocy art. 49 § 2 k.k. zobowiązał oskarżoną do zapłaty świadczenia pieniężnego w kwocie 700 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej i rozstrzygnął o kosztach sądowych. Apelację wniosła obrońca oskarżonej zaskarżając wyrok wniosła o jego uchylenie w pkt 2 tj. co do okresu 3 lat zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, wnosząc o jego zmianę poprzez zmniejszenie okresu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych do lat 2, wskazując, że w ocenie oskarżonej orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat jest zbyt surowe, zważywszy na dotychczasową niekaralność, przyznanie się do winy i dobrowolne poddanie się karze. Sąd Okręgowy zważył co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonej nie zasługuje na uwzględnienie, podobnie jak wnioski złożone na rozprawie apelacyjnej, a zmierzające do kwestionowania ustaleń faktycznych, czy też do orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w wymiarze 1 roku. Sposób procedowania Sądu I instancji, ocena zgromadzonych dowodów, poczynione w oparciu o nie ustalenia faktyczne, a także ocena zachowania oskarżonej w zakresie wyczerpania przez nią znamion zarzucanego jej czynu, nie budzą zastrzeżeń. Stanowisko wyrażone w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku również należy zaakceptować. Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, a to, że oskarżona w dniu 10 mara 2015 r. po wypiciu alkoholu, znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadziła pojazd mechaniczny marki F. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, ulicą (...) w Z. , a co więcej najechała na stojący samochód marki V. (...) powodując jego uszkodzenie, dalej wjechała w ogrodzenie i prowadziła samochód się w kierunku (...) . Pojawiające się w pismach oskarżonej, jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego i przed Sądem odmienne informacje, co do przebiegu zdarzenia nigdy nie znalazły odzwierciedlenia w materiale dowodowym i zgodnie z art. 174 kpk objęte są zakazem dowodowym, albowiem dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub z zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych. Sama oskarżona przesłuchiwana w postępowaniu przygotowawczym do winy się przyznała, podobnie przed sądem, zatem w takiej postaci, w jakiej przestępstwo zostało jej zarzucone, co więcej wyjaśnienia zgodne z tymże złożyła, a te korelują z zeznaniami świadka J. W. . Obrońca oskarżonej niekonsekwentnie wskazuje na uchybienia, jakich miał się dopuścić Sąd I instancji, bowiem albo ustalenia faktyczne są błędne, aczkolwiek w zasadzie odnosi się to do ustalenia sprawstwa kolizji, a stan upojenia alkoholowego nie jest podważany, albo obrońca chce podnosić okoliczności wpływające na wymiar środka karnego. W obu tych zakresach wywody obrony są nieskuteczne, o ustaleniach faktycznych wspomniano powyżej, gdy zaś chodzi o okoliczności, które obrona podkreśla, to niekaralność, ta jest niekwestionowana i uwzględniona przez Sąd meriti między innymi w orzeczeniu kary wolnościowej, gdy zaś chodzi przyznanie się do winy i poddanie karze, to przecież apelacja jest wyrazem złamania zawartej przed Sądem ugody, a tym samym wyzbycia się przez oskarżoną z tych okoliczności, jako łagodzących, przede wszystkim w zakresie poddania karze. Uwzględniając powyższe nie sposób podzielić życzenia obrony o konieczności pobłażliwego traktowania oskarżonej i sprowadzenia orzeczenia do symbolicznego wymiaru. W niniejszej sprawie akt oskarżenia wniesiony został przed dniem 1.07.2015 roku, co oznacza, że zgodnie z art. 36 pkt. 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw- w sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wniesiono do sądu akt oskarżenia min art. 434 kpk stosuje się w brzmieniu dotychczasowym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Zatem Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego także w wypadku skazania z zastosowaniem art. 343 lub art. 387 Kodeksu postępowania karnego albo art. 156 Kodeksu karnego skarbowego , jeżeli środek odwoławczy wniesiono na korzyść oskarżonego, zaskarżając rozstrzygnięcie co do winy lub co do kary lub środka karnego, objęte uprzednim porozumieniem. Wskazana ustawą uchylono § 3 art. 434 kpk , a jest to prostą konsekwencją, wprowadzenia w art. 447 § 5 kpk przepisu stanowiącego, że podstawą apelacji nie mogą być zarzuty określone w art. 438 pkt 3 i 4 , związane z treścią zawartego porozumienia, o którym mowa w art. 343, art. 343a i art. 387 . Zatem w sprawach podobnych do rozpoznawanej, w wypadku wniesienia apelacji jak niniejszej, taki środek odwoławczy będzie niedopuszczalny z mocy ustawy. Uwzględniając powyższe Sąd odwoławczy uprawniony był do badania całości orzeczenia o karze przy nie zmienionych ustaleniach faktycznych. Oskarżona nie była uprzednio karana sądownie, ta okoliczność wraz z zasadą prymatu kar wolnościowych doprowadziła Sąd I instancji do prawidłowego wniosku, że karą jaką należy wymierzyć oskarżonej jest kara grzywny, a wymiar 70 stawek dziennych odpowiada wysokiemu stopniowi zawinienia, którego nie ograniczają żadne okoliczności oraz podobnie wysokiemu stopniowi społecznej szkodliwości zachowania, którego nie można lekceważyć w sposób proponowany przez obronę. Oskarżona poruszała się pojazdem mechanicznym co prawda w godzinach wieczorowych, lecz w centrum miasta w miejscu, gdzie niezależnie od pory doby odbywa się większy niż w innych rejonach ruch drogowy, gdzie stale przebywają inni użytkownicy dróg, a to piesi i kierujący chociażby taksówkami, do tego pozostając w głębokim stanie upojenia alkoholowego, którego najwyraźniej oskarżona sobie nie uświadamia, owo 1,60 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu odpowiada stężeniu 3,22‰ alkoholu we krwi. Okoliczności te wymagają należytego wykazania naganności zachowania, stworzonego zagrożenia, a to osiągnięte być może przez orzeczenie względem oskarżonej odpowiednio surowej kary i podobnie surowego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, zaś plaga nietrzeźwych kierowców na drogach rodzi nadto powinność takiego ich karania, aby w świadomości społecznej utrwalił się nie tylko brak akceptacji dla pijanych kierowców, ale i konieczność ich surowego karania, także poprzez eliminowanie z ruchu drogowego na czas, który w przyszłości pozwoli na prawidłowy wgląd w procesy decyzyjne tak oskarżonej, jak i innych kierujących. Równocześnie akceptując wskazane orzeczenia oraz środek karny orzeczony na mocy art. 49 § 2 kk , Sąd odwoławczy uznał, że nie można zgodzić się z ustaleniem wysokości jednej stawki orzeczonej grzywny w kwocie 20 zł, a zatem bliskiej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Wysokość jednej stawki dziennej przy uwzględnieniu daty czynu przypisanego oskarżonej mogła kształtować się od 10 zł do 360 zł. Oskarżona jest osobą stosunkowo młodą, w wieku produkcyjnym, zdolną do pracy, osiągającą stały dochód, a nadto nie posiadającą innych na utrzymaniu, co powoduje, że stawka dzienna w kwocie 50 zł będzie adekwatnie owe okoliczności uwzględniała, dlatego Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok podwyższając wysokość jednej stawki orzeczonej wobec oskarżonej grzywny do kwoty 50 zł, a w pozostałej części orzeczenie utrzymał w mocy, orzekając o kosztach sądowych postępowania odwoławczego na mocy art. 635 kpk .