VI Ka 886/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego K. N. od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ, który skazał go za oszustwo z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk. Obrońca zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania (m.in. art. 167 kpk, art. 5 § 2 kpk), błąd w ustaleniach faktycznych oraz rażącą niewspółmierność kary. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną. Stwierdził, że sąd rejonowy prawidłowo ocenił dowody, a ustalenia faktyczne są poprawne. Wskazał na kluczową rolę rachunku bankowego oskarżonego w popełnieniu przestępstwa oraz odrzucił wersję oskarżonego o użyczeniu rachunku. Sąd odwoławczy podkreślił, że zasada in dubio pro reo dotyczy wątpliwości sądu, a nie strony, a ocena dowodów nie była wadliwa. Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk, sąd wskazał, że nie stwierdzono nie dających się usunąć wątpliwości. Sąd odwoławczy podjął również próby ustalenia miejsca pobytu świadka M. B., jednak bezskutecznie. Kara roku pozbawienia wolności została uznana za współmierną, zwłaszcza w kontekście recydywy oskarżonego. W konsekwencji, zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy. Sąd zasądził też wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu i zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja zasady in dubio pro reo w kontekście oceny dowodów i wątpliwości zgłaszanych przez stronę, a także ocena rażącej niewspółmierności kary w sprawach o oszustwo w warunkach recydywy.
Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów przez sądy niższych instancji.
Zagadnienia prawne (3)
Czy sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 167 kpk i art. 352 kpk, poprzez zaniechanie zwrócenia się do Centrum Personalizacji Dokumentów MSWIA o dane adresowe świadka?
Odpowiedź sądu
Nie, sąd pierwszej instancji podjął wystarczające czynności w celu ustalenia miejsca pobytu świadka, a zarzut ten jest bezzasadny.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy podjął liczne czynności w celu ustalenia miejsca pobytu świadka M. B., wzywając go na różne adresy. Mimo to nie udało się ustalić jego aktualnego miejsca pobytu. Sąd odwoławczy uznał, że zarzut zaniechania zwrócenia się do Centrum Personalizacji Dokumentów jest niezrozumiały, gdyż sąd dysponował innymi danymi.
Czy sąd pierwszej instancji naruszył zasadę in dubio pro reo (art. 5 § 2 kpk) poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego i błędne ustalenia faktyczne?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zasada in dubio pro reo nie została naruszona, ponieważ nie stwierdzono nie dających się usunąć wątpliwości, a podnoszone kwestie dotyczyły oceny dowodów.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy wyjaśnił, że zasada in dubio pro reo dotyczy wątpliwości sądu, a nie strony, i nakazuje rozstrzyganie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. W tej sprawie sąd pierwszej instancji nie stwierdził takich wątpliwości, a kwestie podnoszone przez obronę dotyczyły oceny dowodów, która była prawidłowa.
Czy orzeczona kara roku pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmierna do popełnionego czynu?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, kara roku pozbawienia wolności nie jest rażąco niewspółmierna, zwłaszcza w kontekście recydywy oskarżonego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że kara roku pozbawienia wolności, mieszcząca się w ustawowych granicach zagrożenia za oszustwo, nie jest rażąco niewspółmierna. Podkreślono, że oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, w tym za podobne przestępstwa, i popełnił czyn w warunkach recydywy, co uzasadnia potrzebę izolacji.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. N. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (14)
Główne
k.k. art. 286 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 64 § § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 167
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 352
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 439
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 440
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 454 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.k. art. 53
Kodeks karny
k.k. art. 55
Kodeks karny
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie art. 11 § ust. 2 pkt 4
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawidłowa ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji. • Istotna rola rachunku bankowego oskarżonego w popełnieniu przestępstwa. • Odrzucenie wersji oskarżonego o użyczeniu rachunku jako nielogicznej i wymyślonej. • Brak nie dających się usunąć wątpliwości uzasadniających zastosowanie zasady in dubio pro reo. • Kara roku pozbawienia wolności jest współmierna, zwłaszcza w kontekście recydywy. • Podjęcie przez sąd pierwszej instancji wystarczających czynności w celu ustalenia miejsca pobytu świadka.
Odrzucone argumenty
Naruszenie przepisów postępowania (art. 167 kpk, art. 352 kpk) poprzez zaniechanie ustalenia danych świadka. • Naruszenie zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 kpk) i błąd w ustaleniach faktycznych. • Rażąca niewspółmierność kary pozbawienia wolności.
Godne uwagi sformułowania
Wersja przedstawiona przez oskarżonego była nielogiczna, wymyślona na dalszym etapie postępowania i Sąd Rejonowy słusznie ją zakwestionował. • Nie sposób wyobrazić sobie, żeby oskarżony udostępnił innemu, w zasadzie obcemu, mężczyźnie, swój rachunek bankowy i hasło. • Na gruncie art. 5 § 2 kpk nie chodzi o wątpliwości zgłaszane przez stronę, lecz wątpliwości, które miał lub powinien mieć sąd. • O obrazie art. 5 § 2 KPK nie może więc być mowy w sytuacji, gdy podnoszony zarzut wiąże się z wątpliwościami deklarowanymi przez stronę, a nie ze stwierdzonymi przez sąd... • Trzeba pamiętać, że zgodnie z art. 438 pkt 4 kpk ta niewspółmierność kary musi być „rażąca”. Chodzi tu więc przy wykazaniu tego zarzutu nie o każdą różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować.
Skład orzekający
Tomasz Morycz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja zasady in dubio pro reo w kontekście oceny dowodów i wątpliwości zgłaszanych przez stronę, a także ocena rażącej niewspółmierności kary w sprawach o oszustwo w warunkach recydywy."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów przez sądy niższych instancji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje typowe zagadnienia w sprawach o oszustwo, w tym ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i stosowanie zasady in dubio pro reo. Jest to interesujące dla prawników procesowych.
“Sąd Okręgowy potwierdza: Nielogiczne wyjaśnienia oskarżonego i recydywa to klucz do utrzymania wyroku za oszustwo.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.