VI Ka 884/23

Warszawa, dnia 23 kwietnia 2025 r. Sygn. akt VI Ka 884/23 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: 4 Przewodniczący: SSO Anna Zawadka 5 Sędziowie: SO Aleksandra Mazurek, 6 SO Beata Tymoszów 8protokolant sądowy – stażysta Jacek Kuźnicki 9przy udziale prokuratora Grzegorza Łaby 10po rozpoznaniu dnia 23 kwietnia 2025 r. 11sprawy Ł. K. (1) syna G. i D. , ur. (...) w Ż. 12oskarżonego o przestępstwa z art. 62 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii 13na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego 14od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie 15z dnia 15 maja 2023 r. sygn. akt IV K 72/22 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego Ł. K. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów; kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa. 19SSO Anna Zawadka SSO Aleksandra Mazurek SSO Beata Tymoszów UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI K 884/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Południe w Warszawie z dnia15 maja 2023 roku, sygn. akt IV K 72/22 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ Uchylenie ☒ Zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. Ł. K. (1) Wysokość dochodów oskarżonego Informacja o dochodach oskarżonego 337 2.1.1.2. Ł. K. (1) Dane o karalności Informacja o osobie z KRK 340-344 Ł. K. (1) Substancje zabezpieczone podczas przeszukania zawierają śladowe ilości amfetaminy poniżej 1% wag. Opinia z zakresu badań chemicznych 304-307 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1. Informacja o dochodach oskarżonego Załączony dokument urzędowy został sporządzony w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowe poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności tego dokumentu. 2. Informacja o osobie z KRK Załączony dokument urzędowy został sporządzony w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowe poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności tego dokumentu. 3. Opinia z zakresu badań chemicznych Opinia jest pełna, jasna i zawiera odpowiedź na postawione pytanie, nie budzi wątpliwości co do wiarygodności; 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj.: 1. art.7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez: a) dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka F. B. w zakresie, w jakim świadek wskazywał, że zachowywał kontakt wzrokowy z oskarżonymi i obserwował ich dłonie, a także wnętrze samochodu, a w konsekwencji przyjęcie, że świadek jedynie kątem oka na nie patrzył i możliwe jest , żeby świadek nie zauważył wyrzucenia przedmiotu przez Ł. K. (1) , który mógł wykorzystać chwilę jego nieuwagi, b) dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka P. C. (1) w zakresie w jakim świadek ten miałby wskazać moment, w którym nadarzyła się okazja do wyrzucenia pakunku tj. moment gdy świadek oddalił się od okna pasażera idąc do kierującego , podczas gdy świadek zeznał, że skierował się w stronę okna pasażera po tym , gdy usłyszał , że coś upadło, c) dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny dowodu z zeznań świadka J. S. w zakresie w jakim świadek ten zeznał, że przyjechał na ul. (...) po to, być nabyć pojazd marki N. (...) , podczas gdy: - zeznania te są spójne z wyjaśnieniami oskarżonych, - pojazd takiej marki znajdował się w pobliżu, - zakup pojazdu w godzinach wieczornych nie jest niczym nadzwyczajnym w sytuacji, gdy J. S. skorzystał z uprzejmości oskarżonego, który podwiózł go do miejsca zakupu i był uzależniony od tego, w jakich godzinach Ł. K. (1) będzie mógł go podwieźć, - skoro J. S. był zdecydowany podpisywać umowę kupna, to był zdecydowany na zakup pojazdu i nie miał wątpliwości co do jego stanu technicznego, d) dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego, który wskazywał, że na ul. (...) przyjechał z kolegą J. S. który chciał zakupić samochód i poprosił go o podwiezienie, podczas gdy: - wyjaśnienia te korelują z zeznaniami J. S. i wyjaśnieniami A. S. , którzy również potwierdzili ten fakt, - z wyjaśnień oskarżonego, zeznań J. S. i wyjaśnień A. S. nie wynika aby Ł. K. (2) miał przy sobie narkotyki. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut jest zasadny, albowiem rację ma obrońca, że Sąd Rejonowy dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadków F. B. i P. C. (1) . Analiza treści zeznań obu funkcjonariuszy policji nie pozwala ustalić, że to oskarżony Ł. K. (1) wyrzucił pakiet z folii z zawartością białego proszku o wadze 202,40 grama netto, który został znaleziony obok samochodu, w którym oskarżony siedział na miejscu kierowcy, a A. S. siedziała na miejscu pasażera. Z zeznań świadka F. B. wynika, że gdy policjanci przystąpili do kontroli i wylegitymowania osób siedzących w pojeździe, to stojąc od strony kierowcy świadek usłyszał jak z samochodu od strony pasażera upada i uderza w beton jakiś przedmiot. Gdy podeszli w to miejsce to ok. 50 cm od drzwi zauważyli plastikowe, przezroczyste opakowanie w którym znajdował się biały, grudkowaty proszek. Tymczasem zanim przystąpili do kontroli to w momencie wyjścia z radiowozu w obrębie pojazdu A. (...) nie znajdował się żaden przedmiot (k.24-25). Drugi z funkcjonariuszy świadek P. C. (1) także nie zaobserwował, która z osób siedzących w pojeździe wyrzuciła ten pakiet z pojazdu. W samochodzie były otwarte okna od strony kierowcy i pasażera. W czasie gdy podszedł od strony kierującego, usłyszał od drugiej strony samochodu jak coś upada i uderza w beton, a wcześniej nic tam nie leżało (k.257v-258). Rację ma zatem skarżący, że Sąd Rejonowy wyciągnął błędny i nieuprawniony wniosek z tych depozycji, że to oskarżony Ł. K. (1) wyrzucił ten pakunek, pomimo, że żaden ze świadków tego nie potwierdził. Oskarżony musiałby wykonać w tym momencie jakiś ruch ręką, który trudno byłoby ukryć i policjanci, którzy świecili latarką do wnętrza pojazdu niewątpliwie by zauważyli ten ruch. Bardziej prawdopodobna jest wersja, że to A. S. wyrzuciła niepostrzeżenie pakunek, gdyż miała ku temu lepszą sposobność w momencie, gdy jeden z funkcjonariuszy świadek P. C. (1) przeszedł z jej strony pojazdu na stronę kierującego. Nie sposób również podzielić argumentacji Sądu Rejonowego, że faktu iż w kieszeni spodni oskarżonego w trakcie przeszukania jego osoby na komisariacie znaleziono mały pakiet z folii z zawartością 19,31 g białego proszku, przemawia za przyjęciem, że większy pakunek z zawartością białego proszku, także do niego należał. Oskarżony Ł. K. (1) przyznał się tylko do posiadania tego pakietu z zawartością białego proszku, który znaleziono w kieszeni jego spodni i wyjaśnił, że była to metamfetamina na własny użytek, ale zaprzeczył aby wyrzucił ten większy pakiet z pojazdu. Oskarżona A. S. nie przyznała się do zarzucanego jej czynu i stwierdziła, że ten pakiet, który podniósł policjant z ziemi do niej nie należał oraz nic na temat tego pakietu nie wie. Z kolei świadek J. S. , który znajdował się w pobliżu kontrolowanego samochodu i go obserwował, zeznał, że przyjechał tam z oskarżonymi aby kupić samochód i nic na temat znalezionych przy samochodzie narkotyków nie wie (k.45). Depozycje świadka nie zostały w żaden sposób obalone innym przeciwstawnym dowodem. Tym niemniej w zakresie zabezpieczonej substancji w postaci białego proszku zeznania świadka nie mają istotnego znaczenia w tej sprawie. W świetle opinii z zakresu badań daktyloskopijnych, z której wynika, że na dwóch rozciętych foliach nie ujawniono śladów linii papilarnych (k.110-112), należy w pełni podzielić argumentację obrońcy. Rację ma skarżący, że żaden z funkcjonariuszy policji nie widział aby oskarżony Ł. K. (1) trzymał w ręku i wyrzucił przez okno pojazdu ten większy pakiet z zawartością białego proszku, który podczas wykonanego narkotestu zabarwił się zgodnie z wzorcem w kierunku metamfetaminy (k.12). Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd są jedynie domniemaniem nie popartym jakimkolwiek dowodem. Sąd Rejonowy przypisał winę oskarżonemu w zakresie czynu z pkt I na podstawie wykluczenia przyjętych przez siebie wersji zdarzenia, a nie dające się usunąć w tej sprawie wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego pisząc, że „nie da się wykluczyć wersji, że posiadał je wyłącznie Ł. K. (1) ”, co stanowi wprost zaprzeczenie naczelnej zasady procesu karnego tj. domniemania niewinności oraz „in dubio pro reo” wynikającej z art. 5 § 1 i 2 kpk . Zarzut 2.Obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. : art. 193 kpk poprzez dokonanie przez sąd meriti ocen w warstwie specjalistycznej z zakresu badań toksykologii i dokonanie ustaleń jedynie w oparciu o badanie wykonane narkotestem przez funkcjonariuszy policji , podczas gdy w tym zakresie konieczna była ocena biegłego z zakresu badań toksykologicznych , albowiem badanie wykonane narkotestem nie ma charakteru dowodowego. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzut jest zasadny, albowiem Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych odnośnie tego, że biały proszek znaleziony podczas przeszukania osoby oskarżonego oraz leżący w odległości ok. pół metra przy samochodzie od strony pasażera na wysokości przednich drzwi, o łącznej wadze 221,71 gram netto jest substancją psychotropową o nazwie metamfetamina, opierał się tylko na protokołach użycia testera narkotykowego (k.11,12). Wprawdzie po umieszczeniu niewielkiej ilości substancji pobranych z obu zabezpieczonych przez policję pakietów w testerze narkotykowym NarkoCheck narkotest zabarwił się zgodnie z wzorcem w kierunku M. . Tym niemniej rację ma obrońca, że w tym zakresie Sąd powinien zasięgnąć opinii biegłego specjalisty, gdyż badanie testem nie może stanowić pewnego dowodu, że zabezpieczona substancja to wskazany w zarzutach narkotyk. Testy nie gwarantują pełnej wiarygodności wyników, co jest skutkiem selektywności takich testów w odniesieniu do metod referencyjnych oraz możliwości wystąpienia szeregu reakcji krzyżowych. Oznaczenie substancji psychoaktywnych jest domeną specjalistycznych laboratoriów chemicznych dysponujących metodami umożliwiającymi wiarygodną identyfikację badanych związków. Nie ma jednak racji skarżący podnosząc, że takie badanie powinien przeprowadzić toksykolog, gdyż nie został w tej sprawie zabezpieczony materiał biologiczny od oskarżonych, lecz substancja chemiczna w postaci białego proszku. Natomiast toksykologia zajmuje się badaniami nad toksycznym działaniem substancji na organizmy żywe, w tym zatrucia. Aby przeprowadzić badanie zabezpieczonych substancji chemicznych należy więc dopuścić dowód z ekspertyzy fizykochemicznej. Na etapie postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu badań chemicznych Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Stołecznej Policji celem ustalenia czy w zabezpieczonych do sprawy (...) (...) dowodach rzeczowych w postaci dwóch pakietów z folii zawierających biały proszek- znajduje się substancja psychoaktywna w postaci metamfetaminy czy też inna substancja odurzająca lub psychotropowa, której posiadanie jest zabronione przez ustawę oraz ile jednostek pozwalających na wprowadzenie w stan odurzenia można wyodrębnić z masy netto w/w substancji. Z opinii wydanej na podstawie przeprowadzonych badań chemicznych w Laboratorium Kryminalistycznym (...) wynika, że przesłane do badań substancje o łącznej masie netto 173,43 gram zawierają w swoim składzie kofeinę i śladową ilość amfetaminy (poniżej 1% wag.) - k. 304-307. Badania przeprowadzono metodą chromatografii gazowej ( (...) ) na aparacie GC-2010 (...) f-my S. w programie temperaturowym ustalonym dla analizy narkotyków. Próbki substancji poddano też bezpośrednio badaniu metodą spektroskopii w podczerwieni ( (...) ) na aparacie firmy (...) . Badania zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi w (...) instrukcjami badawczymi i z Procedurą (...) (...) . Dowód z opinii z zakresu badań chemicznych w tej sprawie jest jasny, spójny, pełny i nie nasuwa żadnych wątpliwości oraz jest przekonujący dla sądu okręgowego. Biegła opiniująca w tej sprawie dysponowała odpowiednim zakresem wiedzy specjalistycznej i doświadczeniem w zakresie przeprowadzenia badań chemicznych, a Sąd Rejonowy zasadnie nie powziął żadnych wątpliwości co do wiedzy, kompetencji i umiejętności biegłej. Wyniki przeprowadzonej ekspertyzy chemicznej skutecznie podważyły możliwość przypisania oskarżonemu Ł. K. (1) posiadania substancji psychotropowej w postaci metamfetaminy w znacznej ilości o wadze 221,71 gram netto. Zarzut 3.2. 3. Obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj.: art. 5 § 2 kpk poprzez nieusuwanie pojawiających się w sprawie wątpliwości na korzyść oskarżonego Ł. K. (1) , w zakresie: a) niemożności ustalenia osoby wyrzucającej pakunek z samochodu, co Sąd wyraźnie przyznał wskazując , że ta okoliczność „ wykracza poza kwestię oceny dowodów, skoro z żadnego dowodu to bezpośrednio nie wynika” b) niemożności ustalenia, posiadania narkotyków w postaci 202,4 grama netto metamfetaminy przez Ł. K. (1) c) przyjęcie przez Sąd jeden z trzech założonych wersji zdarzeń, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie i dokonana na jego podstawie ocena winny doprowadzić Sąd do ustalenia jeden, niepodważalnej wersji zdarzeń bez konieczności dokonywania założeń. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut jest zasadny, gdyż zaistniałe w sprawie wątpliwości nie pozwoliły na stwierdzenie, że to oskarżony Ł. K. (1) wyrzucił pakunek z samochodu i posiadał wbrew przepisom ustawy i bez wymaganego pozwolenia substancję psychotropową w postaci metamfetaminy w ilości 221,71 gram netto. Po pierwsze żaden ze świadków nie widział aby to oskarżony wyrzucił pakiet z folii z zawartością białego proszku, który policjanci znaleźli przy samochodzie od strony pasażera na wysokości przednich drzwi w odległości około pół metra. Funkcjonariusze policji w tym czasie dokonywali kontroli oskarżonego i świecili latarkami do wnętrza pojazdu, a mimo tego nie zauważyli aby oskarżony lub pasażerka pojazdu wyrzucili coś przez otwarte okno samochodu. Obok pojazdu znajdował się świadek J. S. , który nie wiedział do kogo należały narkotyki znalezione obok samochodu, pomimo że przyjechał razem z oskarżonymi. Po drugie przeprowadzone na etapie postępowania odwoławczego badania chemiczne zabezpieczonych substancji tj. zabezpieczonej w kieszeni spodni oskarżonego oraz tej znalezionej obok samochodu pozwoliły ustalić, że obie substancje zawierają kofeinę i tylko śladowe ilości amfetaminy (poniżej 1 % wag.) Dlatego też, przy zastosowaniu zasady określonej w art. 5 § 2 k.p.k. , wątpliwości te należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego i wydać wyrok uniewinniający go od popełnienia zarzucanych mu czynów, bo wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono mu, że jest winny popełnienia zarzuconych mu przestępstw. W tym ostatnim wypadku wystarczy zatem, że twierdzenia oskarżonego, negującego tezy aktu oskarżenia, zostaną uprawdopodobnione. Co więcej, wyrok uniewinniający musi zapaść jednak również i w takiej sytuacji, gdy wykazywana przez oskarżonego teza jest wprawdzie nieuprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy ( vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008 r. V KK 267/2008). W zaistniałej sytuacji, nie tyle uprawnieniem, co obowiązkiem Sądu Okręgowego, wynikającym z treści art. 5 § 2 k.p.k. było wydanie orzeczenia uniewinniającego. Zarzut II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku: 1. poprzez przyjęcie, że oskarżony Ł. K. (1) był posiadaczem 202,4 grama netto metamfetaminy, podczas gdy: - żaden ze świadków (funkcjonariuszy policji) nie widział, aby to Ł. K. (1) wyrzucił opakowanie, w którym znajdowała się substancja psychotropowa w ilości 202,4 gram netto w postaci metamfetaminy; - współoskarżona nie potwierdziła aby to Ł. K. (1) posiadał substancję psychotropową w ilości 202,4 grama netto i aby ją wyrzucił przez okno pojazdu, - biegły R. K. nie potwierdził linii papilarnych oskarżonego na opakowaniu, w którym znajdowały się przedmiotowe narkotyki, - z materiału dowodowego nie wynika aby Ł. K. (1) miał choćby chwilowe władztwo nad opakowaniem, w którym znajdowała się substancja psychotropowa w ilości 202,4 gram netto w postaci metamfetaminy, - taki sam materiał dowodowy doprowadził Sąd jednocześnie do odmiennego wniosku, że A. S. choćby przez chwilę nie władała zabezpieczonymi narkotykami; 2. poprzez przyjęcie, że możliwe jest, że świadek F. B. w trakcie interwencji nie zauważył wyrzucenia przedmiotu przez Ł. K. (1) który mógł wykorzystać chwilę jego nieuwagi, podczas gdy świadek ten zeznał, że w trakcie interwencji obserwował wnętrze samochodu oraz zwracał uwagę , czy z pojazdu nie są wyrzucane przedmioty, z uwagi na bezpieczeństwo swoje i kolegów, co w konsekwencji winno doprowadzić Sąd do wniosku, że gdyby Ł. K. (1) wyrzucał jakikolwiek przedmiot z pojazdu, to nie mogłoby to umknąć uwadze funkcjonariusza tym bardziej, że razem ze świadkiem F. B. w interwencji brał udział P. C. (1) , 3. poprzez przyjęcie, że oskarżony miał okazję do wyrzucenia przedmiotu w momencie, gdy świadek P. C. (1) oddalił się od okna pasażera idąc do kierującego, podczas gdy świadek ten zeznał, że do samochodu od strony pasażera podszedł ponownie po tym jak usłyszał, że coś upadło oraz że w tym czasie świadek F. B. cały czas stał od strony kierowcy, 4. poprzez pominięcie, że od strony pasażera znajdowało się zabudowanie w postaci bloku mieszkalnego, 5. poprzez niczym nieuzasadnione przyjęcie, że oskarżony posiadał narkotyki jako kurier, który je w to miejsce przywiózł , przy jednoczesnym wskazaniu o braku możliwości ustalenia na ten temat potencjalnej transakcji, 6. poprzez przyjęcie, że Ł. K. (1) , A. S. i J. S. udali się w innym celu niż zakup pojazdu, podczas gdy wyjaśnienia współoskarżonych i zeznania J. S. są w tym zakresie spójne i logiczne, a ustalenie Sądu jest jedynie niczym nie popartym domniemaniem, na co zresztą uwagę zwraca sam Sąd wskazując „chociaż nie ma dowodów pozwalających stwierdzić po co dokładnie”; 7. poprzez przyjęcie, że w pobliżu samochodu nikt się nie poruszał, podczas gdy: a) świadek F. B. nie pamiętał, czy po ulicy poruszały się inne osoby, b) po stronie pasażera znajdowała się końcówka bloku mieszkalnego (jak zeznawał świadek P. C. ), c) ul. (...) jest zabudowana kilkupiętrowymi blokami, z których jeden znajdował się w pobliżu pojazdu, w którym znajdowali się oskarżeni, d) funkcjonariusze policji skupieni w trakcie interwencji na oskarżonych mogli nie zauważyć poruszające się w pobliżu osoby, skoro cały czas obserwowali wnętrze pojazdu, tym bardziej, że J. S. zauważyli dopiero po tym, jak usłyszeli dźwięk upadania „czegoś”. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest zasadny, albowiem po pierwsze zaistniałe w sprawie wątpliwości nie pozwoliły na stwierdzenie, że to oskarżony Ł. K. (1) wyrzucił pakunek z samochodu i posiadał wbrew przepisom ustawy i bez wymaganego pozwolenia substancję psychotropową w postaci metamfetaminy w ilości 221,71 gram netto. Po drugie przeprowadzone na etapie postępowania odwoławczego badania chemiczne zabezpieczonych substancji, czyli tej zabezpieczonej w kieszeni spodni oskarżonego oraz znalezionej obok samochodu pozwoliły ustalić, że obie substancje zawierają kofeinę i tylko śladowe ilości amfetaminy (poniżej 1 % wag.) W świetle ugruntowanego poglądu doktryny i judykatury narkotyk będący przedmiotem przestępstwa z art. 62 u.p.n. musi spełniać nie tylko kryterium przynależności grupowej do związków wymienionych w załącznikach do tego aktu prawnego, ale również kryterium ilościowe pozwalające na jednorazowe użycie w celu osiągnięcia choćby potencjalnego efektu odurzenia lub innego charakterystycznego dla działania substancji psychotropowej, a więc chodzi tu o wywołanie skutku innego niż medyczny (por. wyrok SN z dnia 18 maja 2017r. IV KK 444/16). Jeśli chodzi o wielkość jednorazowej dawki konsumenckiej, pozwalającej na odczucie wpływu narkotyku na organizm człowieka (taką, po którą przeciętnemu użytkownikowi opłaca się sięgnąć, aby choć minimalny efekt działania narkotyku odczuć), to dla amfetaminy przyjmuje się 0,1 grama, a niekiedy - 0,2 grama. Nie budzi wątpliwości Sądu Odwoławczego, że użycie kofeiny ze śladową ilością amfetaminy (poniżej 1% wag.) nie mogłoby wywołać efektu odurzenia. Ilość posiadanej przez oskarżonego substancji psychotropowej nie jest wystarczająca dla uznania, że swoim zachowaniem wyczerpał on znamiona przestępstwa określonego w art. 62 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 29.07.2005 r. Nie można przecież zapominać, że cel przyjęcia powyższej ustawy został jednoznacznie wskazany w jej tytule i jest nim przeciwdziałanie narkomanii. Stąd też narkotyk będący przedmiotem przestępstwa z art. 62 omawianej ustawy musi spełniać nie tylko kryterium przynależności grupowej do związków wymienionych w załącznikach do tego aktu prawnego, ale również kryterium ilościowe pozwalające na jednorazowe użycie w celu osiągnięcia choćby potencjalnego efektu odurzenia lub innego charakterystycznego dla działania substancji psychotropowej, a więc chodzi tu o wywołanie skutku innego niż medyczny. W tym stanie rzeczy ustalone w toku postępowania sądowego zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamienia "posiadania substancji psychotropowej", przewidzianego przepisem art. 62 ust. 1 lub 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r. Określona w opisie czynu ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, znajdująca się w pakiecie zabezpieczonym w spodenkach oskarżonego, to bowiem w rzeczywistości jedynie ilość śladowa, która spełniała kryterium przynależności grupowej, jednakże jej ilość bez wątpienia nie była w stanie wywołać efektu odurzenia, a więc innego niż medyczny. Powyższe ustalenia faktyczne , skutkować musiały uniewinnieniem oskarżonego od zarzucanych mu czynów. Zarzut 3.3. Rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności, orzeczonej wobec oskarżonego za przestępstwo z art. 62 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii , podczas gdy prawidłowa ocena wszystkich okoliczności sprawy, a także właściwości i warunków osobistych oskarżonego, uzasadniała wymierzenie kar pozbawienia wolności w dużo niższym wymiarze. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wobec zasadności zarzutów podniesionych w punktach I i II oraz uniewinnienia oskarżonego od obu zarzucanych mu czynów, zarzut rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności jest bezprzedmiotowy. Wniosek 1. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu posiadania substancji psychotropowej w znacznej ilości w postaci metamfetaminy w ilości 202,71 gram (netto) oraz zakwalifikowanie czynu zarzucanego i przypisanego oskarżonemu w punkcie II aktu oskarżenia wyłącznie z art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz wymierzenie mu za ten czyn kary grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł; ewentualnie o: 2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w każdym przypadku o: 3. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek o uniewinnienie oskarżonego zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaistniałe w sprawie wątpliwości nie pozwoliły na stwierdzenie, że to oskarżony Ł. K. (1) wyrzucił z samochodu pakiet z folii z zawartością białego proszku o wadze netto 202,40 gram. Ponadto znaleziona podczas przeszukania oskarżonego foliowa torebka z zawartością białego proszku oraz substancja znaleziona obok samochodu zawierają tylko śladowe ilości amfetaminy. Dlatego też, przy zastosowaniu zasady określonej w art. 5 § 2 k.p.k. , wątpliwości te należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego i wydać wyrok uniewinniający Ł. K. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów. Sąd I instancji wydał wyrok skazujący, mimo że wina oskarżonego nie została udowodniona. W razie niedających się usunąć wątpliwości Sąd powinien wybrać tę wersję stanu faktycznego, która dla oskarżonego przedstawia się najbardziej korzystnie, choć może pozostawać przeświadczenie, że mogło być inaczej, ale nie zdołano wykluczyć także inne możliwości przebiegu zdarzenia. Brak podstaw do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż nie jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości, jak również nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 439 § 1 kpk , art. 454 kpk oraz art. 440 kpk . 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.15.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów; Zwięźle o powodach zmiany Powodem zmiany wyroku w tym zakresie jest uwzględnienie zarzutów apelacyjnych obrońcy oskarżonego, a ponadto wynika z dokonania nowych ustaleń faktycznych na etapie postępowania odwoławczego. Przeprowadzone badania chemiczny wykazały, że w zabezpieczonych substancjach znajduje się kofeina oraz śladowa ilość amfetaminy (poniżej 1% wag.). W tym stanie rzeczy, ustalone w zaskarżonym apelacją wyroku zachowanie Ł. K. (1) opisane w zarzucie z pkt II nie wyczerpało znamienia "posiadania substancji psychotropowej", przewidzianego przepisem art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r. Określona w opisie czynu ilość substancji psychotropowej w postaci metamfetaminy o wadze 19,31 gram , to bowiem w rzeczywistości kofeina zawierająca śladowe ilości amfetaminy , która spełniała kryterium przynależności grupowej, jednakże jej ilość bez wątpienia nie była w stanie wywołać efektu odurzenia, a więc innego niż medyczny. Powyższe ustalenie , skutkować musiało uniewinnieniem oskarżonego od obu zarzucanych mu czynów. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uhylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Na mocy art. 632 pkt 2 kpk w razie uniewinnienia oskarżonego w prawach z oskarżenia publicznego, koszty procesu ponosi w całości Skarb Państwa. 7. PODPIS sędzia Anna Zawadka sędzia Beata Tymoszów sędzia Aleksandra Mazurek 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Ł. K. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja W całości do winy i kary na korzyść oskarżonego Ł. K. (1) 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ Uchylenie ☒ Zmiana