VI Ka 881/17

Warszawa, dnia 12 lutego 2018 r. Sygn. akt VI Ka 881/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Małgorzata Bańkowska protokolant: protokolant sądowy – stażysta Renata Szczegot przy udziale prokuratora Jerzego Kopeć po rozpoznaniu dnia 12 lutego 2018 r. w Warszawie sprawy P. K. (1) , syna A. i G. , ur. (...) w W. oskarżonego o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt IV K 353/16 wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego o uiszczenia opłaty za II instancję, a pozostałymi kosztami za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie na rzecz adw. P. W. kwotę 516, 60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę oskarżonego z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT. Sygn.akt VIKa 881/17 UZASADNIENIE Sąd okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonego P. K. (1) , nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ma racji skarżący, że orzeczenie o karze i środku karnym, cechuje się rażącą niewspółmiernością. Jak słusznie wskazał w uzasadnieniu sąd meritii, sam fakt że P. K. (1) ma status osoby młodocianej, nie może automatycznie przesądzać o konieczności wymierzenia mu kary o charakterze wolnościowym. Sąd ma obowiązek miarkować karę z uwzględnieniem wszystkich dyrektyw o jakich mowa w at.53 §1kk , a okoliczność wskazana w art.54§1kk , jest tylko dodatkowym elementem, na jaki sąd ma zwrócić uwagę przy wyrokowaniu. Sąd, w sposób niezwykle skrupulatny przeanalizował wszystkie okoliczności, które legły u podstaw orzeczenia konkretnego rodzaju kary, jak i jej rozmiaru. Oskarżony, pomimo młodego wieku, po raz kolejny wszedł w konflikt z prawem, a wymierzona mu wówczas kara wolnościowa nie odniosła zamierzonego skutku. Zważywszy na tą okoliczność, sąd słusznie uznał, że sięganie ponownie po karę wolnościową, nie miałoby w tej sytuacji oddziaływania wychowawczego, a wręcz przeciwnie mogłoby wywrzeć skutek demoralizujący. Sąd odwoławczy podzielił argumentację zaprezentowaną w tym względzie przez sąd rejonowy, dlatego nie uwzględnił wniosku obrońcy o zmianę kary. Na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek o obniżenie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia na rzecz H. B. , oraz świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Zobowiązanie finansowe nałożone na oskarżonego w wyroku, nie może mieć symbolicznego charakteru, lecz stanowić dla niego realną dolegliwość. Ma go zmotywować do aktywności w poszukiwaniu pracy i uzmysłowić, jaką krzywdę zamierzał wyrządzić pokrzywdzonemu dokonując oszustwa na jego szkodę. P. K. (1) jest młodym, zdrowym mężczyzną, bez żadnych zobowiązań rodzinnych, może podjąć każdą pracę fizyczną, a więc nie sposób uznać jak chce tego skarżący, że nałożone zobowiązania uniemożliwią oskarżonemu normalne życie i przekroczą jego możliwości finansowe. Mając powyższe na względzie, sąd odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, stwierdzając, że dolegliwość wymierzonej kary nie przekracza stopnia winy.