VI Ka 881/16

Sygnatura akt VI Ka 881/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Agata Gawron-Sambura Sędziowie SSO Bożena Żywioł (spr.) SSO Małgorzata Peteja-Żak Protokolant Marzena Mocek po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. sprawy A. G. ur. (...) w G. , syna J. i M. oskarżonego z art. 157§2 kk na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2016 r. sygnatura akt III K 1292/14 na mocy art. 437 § 1 kpk , art. 636 § 1 kpk 1. utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy; 2. zasądza od oskarżycielki prywatnej M. P. na rzecz oskarżonego A. G. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków na ustanowienie obrońcy w postępowaniu odwoławczym; 3. obciąża oskarżycielkę prywatną wydatkami postępowania odwoławczego, ustalając, że zostały one już uregulowane w ramach zryczałtowanej równowartości wydatków postępowania prywatnoskargowego i zasądza od oskarżycielki prywatnej na rzecz Skarbu Państwa opłatę za II instancję w kwocie 100 (sto) złotych. VI Ka 881/16 UZASADNIENIE Wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2016r., sygn.akt III K 1292/14, został zaskarżony apelacją pełnomocnika oskarżycielki prywatnej, na niekorzyść oskarżonego A. G. . Sąd Okręgowy nie uwzględnił tej apelacji. Nie stwierdził bowiem, aby dokonana przez sąd pierwszej instancji ocena zgromadzonego materiału dowodowego naruszała zasadę oceny swobodnej skodyfikowaną w art. 7 kpk , jak też by sąd poczynił błędne ustalenia faktyczne. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego, to jest wyłącznie do polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, co w niniejszej sprawie czyni skarżący, lecz do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. O błędzie w ustaleniach faktycznych można mówić tylko wówczas, gdy sąd oparł swój wyrok na faktach, które nie mają potwierdzenia w przeprowadzonych dowodach, bądź też gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wysnuł wnioski niezgodne z zasadami logicznego rozumowania. Jedynym konkretnym argumentem, na który wskazał skarżący kwestionując prawidłowość analizy dowodów przeprowadzonej przez sąd meriti oraz trafność poczynionych w oparciu o tę analizę ustaleń faktycznych, jest wskazanie na rodzaj obrażeń ciała doznanych przez oskarżycielkę prywatą M. P. , które to obrażenia – wedle stanowiska skarżącego – musiały powstać w okolicznościach wynikających z zeznań pokrzywdzonej, a nie mogły powstać w warunkach wynikających z wyjaśnień oskarżonego, szczególnie zaś nie było możliwe doznanie przez pokrzywdzoną obrażeń twarzy wskutek upadku wywołanego szarpaniną z A. G. . Sąd Okręgowy uznał taką argumentację za nieprzekonującą. Ocena charakteru obrażeń ciała pokrzywdzonej i mechanizmu ich powstania wymagała wiedzy specjalistycznej. W sprawie tej wypowiadał się zatem biegły sądowy stwierdzając, że z medycznego punktu widzenia równie prawdopodobnym jest powstanie obrażeń ciała pokrzywdzonej w okolicznościach wskazanych przez nią, jak i okolicznościach wynikających z wyjaśnień oskarżonego. Pełnomocnik skarżącej abstrahując od treści wniosków biegłego i prezentując własną ocenę kwestii, do analizy której wymagana jest wiedza specjalna, nie przyjmuje do wiadomości, że rodzaj obrażeń ciała stwierdzonych u oskarżycielki, wbrew życzeniowemu stanowisku apelującego, w rzeczywistości niczego nie przesądza. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wskazał, czym kierował się uznając zeznania M. P. za niewiarygodne. Powołał się m.in. na treść opinii psychiatryczno-psychologicznej dotyczącej oskarżycielki, treść zeznań świadków G. G. , S. P. i W. W. a także wskazał motyw, którym mogła kierować się oskarżycielka decydując się na wniesienie aktu oskarżenia przeciwko A. G. . Cały tok rozumowania sądu pierwszej instancji jawi się jako prawidłowy i logiczny, zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a zatem jako przekonujący. Apelujący nie przedstawił żadnych argumentów merytorycznych, które taki tok mogłyby podważyć. Z naprowadzonych względów Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów apelującego. Na marginesie wskazać należy, że zawarty w środku odwoławczym wniosek był, z punktu widzenia zakazu wynikającego z art.454 § 1 kpk , niedopuszczalny. Utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy skutkowało obciążeniem oskarżycielki prywatnej wydatkami udziału w rozprawie odwoławczej obrońcy oskarżonego z wyboru – na rzecz oskarżonego oraz wydatkami postępowania odwoławczego i opłatą za II instancję – na rzecz Skarbu Państwa.