VI Ka 830/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego, uniewinniając oskarżonego od zarzutu podrobienia dokumentu, uznając brak znamion przestępstwa.
Sąd Okręgowy rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego H. K., który został skazany przez Sąd Rejonowy za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. Sąd odwoławczy uznał apelację za zasadną, wskazując na brak wykazania przez Sąd I instancji znamienia "w celu użycia za autentyczny" w opisie czynu. Podkreślono, że samo posiadanie lub okazanie podrobionego dokumentu znajomemu nie wypełnia znamion przestępstwa, a sąd odwoławczy nie mógł uzupełnić opisu czynu na niekorzyść oskarżonego. W konsekwencji oskarżonego uniewinniono.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie, rozpoznając apelację obrońcy oskarżonego H. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie, zmienił zaskarżone orzeczenie. Sąd Rejonowy skazał oskarżonego za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k., który penalizuje podrobienie lub przerobienie dokumentu w celu użycia go za autentyczny. Sąd Okręgowy uznał apelację za zasadną, koncentrując się na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Sąd odwoławczy podkreślił, że kluczowym znamieniem przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. jest nie tylko samo podrobienie lub przerobienie dokumentu, ale także działanie "w celu użycia za autentyczny". Wyjaśniono, że "użycie za autentyczny" oznacza przedstawienie lub przedłożenie dokumentu osobie prywatnej lub instytucji, czyli wykorzystanie jego funkcji. Przywołano przykłady z doktryny i orzecznictwa, wskazujące, że okazanie podrobionego dokumentu znajomemu dla pochwalenia się lub dla żartu, czy też samo posiadanie sfałszowanego dokumentu, nie stanowi karalnego użycia. Sąd Okręgowy stwierdził, że Sąd Rejonowy nie wykazał w opisie czynów zabronionych istnienia tego znamienia, a niedopuszczalne jest stosowanie domniemań w tym zakresie. Ponieważ środek odwoławczy nie został wniesiony na niekorzyść oskarżonego, sąd odwoławczy nie był uprawniony do uzupełnienia opisu czynów. W związku z tym, konieczne stało się wydanie wyroku uniewinniającego, bez potrzeby analizowania pozostałych zarzutów apelacji. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu, obciążające Skarb Państwa, oparto na art. 632 pkt 2 k.p.k.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, do wypełnienia znamion przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. konieczne jest wykazanie, że dokument został podrobiony lub przerobiony "w celu użycia za autentyczny". Samo posiadanie lub okazanie dokumentu znajomemu nie jest wystarczające.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy wyjaśnił, że "użycie za autentyczny" oznacza przedstawienie lub przedłożenie dokumentu osobie prywatnej lub instytucji, czyli wykorzystanie jego funkcji. Okazanie podrobionego dokumentu znajomemu dla pochwalenia się lub dla żartu, czy też samo posiadanie sfałszowanego dokumentu, nie stanowi karalnego użycia. Sąd Rejonowy nie wykazał tego znamienia w opisie czynu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
zmiana wyroku i uniewinnienie
Strona wygrywająca
H. K.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| H. K. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (3)
Główne
k.k. art. 270 § § 1
Kodeks karny
Do znamion tego występku należy podrobienie, bądź przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny. "Użycie za autentyczny" to przedstawienie lub przedłożenie podrobionego czy przerobionego dokumentu osobie prywatnej albo instytucji, czyli wykorzystywanie funkcji, jakie może pełnić taki podrobiony czy przerobiony dokument. Samo posiadanie sfałszowanego dokumentu nie jest jego używaniem.
Pomocnicze
k.p.k. art. 436
Kodeks postępowania karnego
Sąd odwoławczy nie jest uprawniony do uzupełnienia opisu czynów w kierunku na niekorzyść oskarżonego, jeśli środek odwoławczy nie został wniesiony na jego niekorzyść.
k.p.k. art. 632 § pkt 2
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do obciążenia Skarbu Państwa kosztami procesu w przypadku uniewinnienia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak wykazania przez Sąd I instancji znamienia "w celu użycia za autentyczny" w opisie czynu z art. 270 § 1 k.k.
Godne uwagi sformułowania
Nie chodzi tu o jakiekolwiek użycie podrobionego lub przerobionego dokumentu, lecz użycie go w ściśle określonym przez ustawodawcę celu. „Użycie za autentyczny" to przedstawienie lub przedłożenie podrobionego czy przerobionego dokumentu osobie prywatnej albo instytucji, czyli wykorzystywanie funkcji, jakie może pełnić taki podrobiony czy przerobiony dokument. Samo posiadanie sfałszowanego dokumentu nie jest jego używaniem, nastąpi ono np. z chwilą okazania go do kontroli. Niewątpliwie też do wypełnienia znamion art. 270§1 kk nie wystarczy przerobienie dokumentu na własny użytek np. w celach kolekcjonerskich, bądź dla żartu. Nader zaś oczywiście jawi się niedopuszczalność jakichkolwiek domniemań w tym zakresie.
Skład orzekający
Zenon Stankiewicz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja znamion przestępstwa z art. 270 § 1 k.k., w szczególności wymogu \"celu użycia za autentyczny\"."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i braku wykazania przez sąd niższej instancji kluczowego znamienia przestępstwa.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Wyrok wyjaśnia niuanse interpretacyjne dotyczące przestępstwa fałszerstwa dokumentów, co jest istotne dla praktyków prawa karnego. Pokazuje, jak ważne jest precyzyjne określenie znamion czynu.
“Czy samo posiadanie podrobionego dokumentu to już przestępstwo? Sąd Okręgowy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyWarszawa, dnia 12 lutego 2018 r. Sygn. akt VI Ka 830/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz Protokolant: sekretarz sądowy Monika Suwalska przy udziale prokuratora Anety Ostromeckiej po rozpoznaniu dnia 12 lutego 2018 r. sprawy H. K. syna A. i J. ur. (...) w miejscowości W. oskarżonego o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt II K 630/14 zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów; kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 830/17 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie z dnia 12 lutego 2018r. Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 19 kwietnia 2018r. został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego H. K. . Apelacja ta jest zasadna w zakresie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu prawa materialnego, a to art. 270§1 kk . Do znamion tego występku należy podrobienie, bądź przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny . Nie chodzi tu o jakiekolwiek użycie podrobionego lub przerobionego dokumentu, lecz użycie go w ściśle określonym przez ustawodawcę celu. „Użycie za autentyczny" to przedstawienie lub przedłożenie podrobionego czy przerobionego dokumentu osobie prywatnej albo instytucji, czyli wykorzystywanie funkcji, jakie może pełnić taki podrobiony czy przerobiony dokument. W doktrynie wskazuje się, że nie jest karalnym użyciem dokumentu okazanie np. osobie znajomej podrobionego czy przerobionego świadectwa maturalnego, aby pochwalić się zdaniem matury, czy też zachowanie młodego człowieka, który pokazuje podrobioną legitymację szkolną koledze, aby wprowadzić go w błąd co do swojego wieku (por. Piórkowska-Flieger [w:] System , t. 8, s. 1013). Samo posiadanie sfałszowanego dokumentu nie jest jego używaniem, nastąpi ono np. z chwilą okazania go do kontroli (np. okazanie Policji fałszywego prawa jazdy w czasie kontroli drogowej czy podrobionej legitymacji studenckiej w czasie sprawdzania biletów w autobusie) – por. Marek Mozgawa, Komentarz do art. 270 kk , Lex 2017. Niewątpliwie też do wypełnienia znamion art. 270§1 kk nie wystarczy przerobienie dokumentu na własny użytek np. w celach kolekcjonerskich, bądź dla żartu. W będącej przedmiotem rozpoznania sprawie, Sąd Rejonowy dokonując opisu czynów zabronionych nie wskazał w żadnym z nich na istnienie omawianego znamienia. Nader zaś oczywiście jawi się niedopuszczalność jakichkolwiek domniemań w tym zakresie. Nie złożono środka odwoławczego na niekorzyść oskarżonego, a zatem sąd odwoławczy nie jest uprawniony do uzupełnienia opisu czynów w omawianym kierunku. Implikuje to konieczność wydania wyroku uniewinniającego, bez potrzeby dokonywania rozważań co do zasadności pozostałych zarzutów środka odwoławczego (arg. z art. 436 kpk ). Rozstrzygnięcie co do kosztów znajduje oparcie w treści art. 632 pkt 2 kpk .
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI