VI KA 790/18
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał sprawę z apelacji prokuratora, który zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 26 marca 2018 r. (sygn. akt VIII K 840/17), którym uniewinniono J. W. od popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. (groźba karalna). Sąd Okręgowy uznał apelację prokuratora za zasadną. Wskazał, że sąd pierwszej instancji, mimo przeprowadzenia i oceny dowodów, popełnił błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd rejonowy uznał, że brak jest dowodów na to, iż groźby wypowiadane przez oskarżonego wywołały u pokrzywdzonego P. B. uzasadnioną obawę ich spełnienia. Sąd odwoławczy podkreślił, że sąd I instancji nie oparł tej konkluzji na zeznaniach samego pokrzywdzonego, który konsekwentnie wskazywał na swoje obawy, lecz na zeznaniach świadka J. K. Sąd Okręgowy stwierdził, że zeznania J. K. nie mogły być miarodajne dla oceny subiektywnego odczucia pokrzywdzonego, ponieważ świadek nie rozmawiał z pokrzywdzonym na ten temat i nie znał go na tyle dobrze, aby oceniać jego osobowość w sposób kategoryczny. Sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, nakazując uwzględnienie powyższych uwag i właściwą ocenę dowodów.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja art. 190 § 1 k.k. w zakresie oceny obawy pokrzywdzonego i roli zeznań świadków trzecich.
Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i oceny dowodów przez sąd I instancji.
Zagadnienia prawne (2)
Czy zeznania świadka trzeciego, który nie był bezpośrednim adresatem groźby ani nie rozmawiał z pokrzywdzonym na temat jego obaw, mogą stanowić podstawę do oceny, czy pokrzywdzony odczuwał uzasadnioną obawę spełnienia groźby?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zeznania świadka trzeciego, który nie rozmawiał z pokrzywdzonym na temat jego obaw i nie znał go na tyle dobrze, by oceniać jego osobowość, nie mogą być miarodajne dla oceny tak osobistego odczucia pokrzywdzonego jak obawa spełnienia groźby.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że sąd I instancji błędnie oparł się na zeznaniach świadka J. K. przy ocenie obawy pokrzywdzonego P. B. Świadek nie rozmawiał z pokrzywdzonym o jego obawach, a jego oceny były subiektywne i oparte na przypuszczeniach, co nie pozwalało na miarodajną ocenę odczuć pokrzywdzonego, zwłaszcza w sytuacji, gdy sam pokrzywdzony konsekwentnie wskazywał na swoje obawy.
Czy sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił dowody w sprawie o groźbę karalną, w szczególności zeznania pokrzywdzonego i świadka?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd pierwszej instancji popełnił błąd w ocenie dowodów, nadając niewłaściwą rangę zeznaniom świadka J. K. i uchylając się od oceny zeznań pokrzywdzonego w kluczowym zakresie.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy stwierdził, że sąd rejonowy nieprawidłowo ocenił dowody, opierając się na subiektywnych ocenach świadka trzeciego zamiast na konsekwentnych zeznaniach pokrzywdzonego, który opisał swoje uzasadnione obawy. Sąd pierwszej instancji nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonego w tym zakresie, co stanowiło błąd.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. W. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| P. B. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| J. K. | osoba_fizyczna | świadek |
| Prokurator | organ_państwowy | apelujący |
| Agata Stawiarz | osoba_fizyczna | prokurator |
Przepisy (1)
Główne
k.k. art. 190 § 1
Kodeks karny
Przepis dotyczy groźby karalnej, której popełnienie wymaga wykazania, że groźba wywołała u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę jej spełnienia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Błąd sądu I instancji w ocenie zeznań świadka J. K. jako podstawy do oceny obawy pokrzywdzonego. • Niewłaściwa ocena dowodów przez sąd I instancji, w tym pominięcie lub niedocenienie zeznań pokrzywdzonego. • Niezastosowanie właściwej subsumpcji stanu faktycznego pod przepis art. 190 § 1 k.k. z powodu błędnej oceny dowodów.
Godne uwagi sformułowania
wyciągnięte z owej oceny wnioski są całkowicie błędne • nie mogły być miarodajne dla oceny czy pokrzywdzony faktycznie miał obawy spełnienia gróźb • oceny wysnuwała ona jedynie na podstawie swoich przypuszczeń i subiektywnych ocen • nie mogły posłużyć do oceny tak osobistego odczucia pokrzywdzonego jak obawa spełnienia gróźb • sąd uchylił się od oceny zeznań pokrzywdzonego w omawianym zakresie
Skład orzekający
Adam Bednarczyk
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 190 § 1 k.k. w zakresie oceny obawy pokrzywdzonego i roli zeznań świadków trzecich."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i oceny dowodów przez sąd I instancji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy interpretacji znamion przestępstwa groźby karalnej, co jest istotne dla praktyków prawa karnego. Pokazuje, jak ważna jest prawidłowa ocena dowodów i subiektywnych odczuć pokrzywdzonego.
“Czy zeznania świadka mogą zastąpić odczucia pokrzywdzonego w sprawie o groźbę karalną?”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.