VI Ka 79/18

Sygn. akt VI Ka 79/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 sierpnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSO Andrzej Tekieli Protokolant Sylwia Sarnecka przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. del. do Prokuratury Rejonowej w K. B. S. po rozpoznaniu w dniach: 26 kwietnia 2018 r., 24 maja 2018 r., 10 lipca 2018 r. i 3 sierpnia 2018 r. sprawy R. P. ur. (...) w G. s. E. , J. z domu R. oskarżonego z art. 178a § 4 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt II K 545/16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. P. (1) ; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 zł. Sygn. akt VI Ka 79/18 UZASADNIENIE R. P. oskarżony został o to że: w dniu 16 października 2016 roku w W. w powiecie (...) województwa (...) prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki M. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości – wynik badania na A. (...) – I badanie 1,21 mg/l . II badanie 1,17 mg/l, III badanie 1,20 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze sygn. akt II K 502/09 i orzeczonym zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat tj. o czyn z art. 178a § 4 k.k. Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie II K 545/16 1. uznał oskarżonego R. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku przy przyjęciu iż był on uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 24.08.2009 roku sygn. akt II K 502/09 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości to jest popełnienia czynu stanowiącego występek z art.178a § 4 k.k. i za to na podstawie art.178a § 4 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności; 2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego zatrzymania w dniu 16.10.2016 r. od godziny 2.30 do godziny 4.45; 3. na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio; 4. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł; 5. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k. i art. 17 ust.1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego koszty sadowe w kwocie 1000,00 zł. na rzecz Skarbu Państwa zwalniając go od ich ponoszenia ponad wskazaną kwotę, obciążając kosztami sadowymi w tym zakresie Skarb Państwa, w tym nie wymierzył mu opłaty. Apelację od powyższego wyroku złożyła obrońca oskarżonego R. P. zarzucając: 1.obrazę prawa materialnego a mianowicie art. 178a § 4 k.k. polegającą na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez przypisanie oskarżonemu R. P. sprawstwa w zakresie prowadzenia w dniu 16 października 2016 roku w ruchu lądowym samochodu osobowego w stanie nietrzeźwości podczas kiedy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w tym zeznania świadka M. G. oraz opinia sądowo – toksykologiczna uzasadnia tezę, a także wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie uzasadnia przyjęcie, że Sąd niewłaściwie przyjął że oskarżony prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, a ponadto zgromadzony w sprawie wskazany wyżej materiał dowodowy uzasadnia jedynie przyjęcie, że oskarżony był w stanie nietrzeźwości w chwili przeprowadzenia badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu co miało istotny wpływ na treść wydanego wyroku poprzez uznanie oskarżonego R. P. za winnego kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości; 2.obrazę przepisów postepowania a mianowicie art.7 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd granic zasady swobodnej oceny dowodów polegające na dowolnej, nie popartej żadnymi merytorycznymi argumentami ocenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego poprzez dokonanie przez Sąd przyjęcia, iż oskarżony R. P. dopuścił się popełnienia przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. , podczas gdy właściwa, zgodna z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym ocena materiału dowodowego, w tym opinii sądowo – toksykologicznej nie pozwala na przyjęcie, iż oskarżony w dniu 16 października 2016 r. kierował samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, co miało istotny wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku skazującego; 3.bląd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku i mający istotny wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku polegający na niezasadnym przyjęciu, że oskarżony R. P. dopuścił się popełnienia przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. , podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień oskarżonego i opinii sądowo – toksykologicznej oraz wyniku badań na Alkometrze pozwalają wyłącznie na ustalenie że oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości o godzinie 2:23 a co nie mogło stanowić podstawy do przyjęcia że oskarżony prowadził samochód będąc w stanie nietrzeźwości; 4. obrazę przepisów postepowania a mianowicie art. 171 § 7 k.p.k. polegającą na przeprowadzeniu dowodu z oświadczenia oskarżonego złożonego do protokołu przeprowadzenia badania urządzeniem pomiarowym i wyjaśnień złożonych w dniu 16 października 2016 roku przez oskarżonego, a które zostały złożone w stanie nietrzeźwości, a przez to w stanie wyłączającym swobodę wypowiedzi, a co winno skutkować przyjęciem przez Sąd iż powyższe nie mogą stanowić dowodu w sprawie, a co miało istotny wpływ na treść wydanego wyroku, albowiem treśc powyższego oświadczenia oskarżonego i złożonych przez niego wyjaśnień stanowiła podstawę wydania wyroku skazującego. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu z art. 178a § 4 k.k. , ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przypomnieć należy że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochrona prawa procesowego a więc mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów wtedy gdy: 1. jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; 2. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego; 3. jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu ( zob. w. SN z 9.11.1990 r. WRN 149/90 OSNKW 7- 9/1991,poz.41 ). Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji w niniejszej sprawie spełnił powyższe wymagania. Dokonana przez ten Sąd ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego mieści się w granicach art. 7 k.p.k. i jednoznacznie przemawia za przyjęciem sprawstwa i winy oskarżonego, odrzuceniem zaś jego linii obrony sprowadzającej się do wykazywania, że spożył alkohol po powrocie do domu i pozostawieniu samochodu w garażu. Z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że dokonując ustaleń faktycznych co do sprawstwa i winy oskarżonego Sąd I instancji oparł się w szczególności na następujących dowodach: zeznaniach świadków A. B. (1) , L. B. (1) oraz policjantów M. M. , K. Ł. , częściowo wyjaśnieniach oskarżonego, nagraniach połączeń telefonicznych wykonywanych do policji przez A. B. , kserokopiach notatników służbowych wyżej wymienionych policjantów, protokole z przebiegu badania stanu trzeźwości oskarżonego urządzeniem A. , opinii sadowo – toksykologicznej. Z zeznań małżeństwa A. B. (1) i L. B. (1) i z czasu kiedy nastąpiły połączenia telefoniczne jednoznacznie wynika, że ok. godz. 1:30 w nocy z 15 na 16 października 2016 r. oskarżony R. P. wjechał swoim samochodem na ich posesję, zniszczył ogrodzenie i uszkodził samochód L. B. stający na posesji, po czym wycofał auto i odjechał. ( k. 105 – 106 , k.168 ). Okoliczności tej oskarżony co do zasady nie kwestionował, później przeprosił wyżej wymienionych za to zdarzenie i przekazał pieniądze na naprawienie szkód. Z zeznań A. B. wynika także, że telefonicznie zawiadomiła o zdarzeniu policję a jej mąż pojechał samochodem za oskarżonym mieszkającym w tej samej wsi i widział jak oskarżony chowa samochód w garażu. Zeznania obydwu świadków policjantów M. M. i K. Ł. , dane wynikające z ich notatników służbowych oraz przeprowadzone badanie na zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego, oceniane we wzajemnym powiązaniu bez wątpliwości świadczą, że oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości i alkohol spożył przed przyjazdem na swoją posesję, nie zaś po pozostawieniu samochodu w garażu, jak twierdził w trakcie składania wyjaśnień na rozprawie. Z dowodów tych wynika że policjanci po telefonie A. B. ok.godz.1:50 pojechali do W. . Zeznania policjantów nie są całkowicie zbieżne w szczegółach, jednakże obydwaj twierdzili że zastali oskarżonego na posesji przed garażem i że przyznał on że kierował samochodem ( k.107, k.107 odwrót ). Sąd I instancji przekonywująco w tym kontekście argumentował, że godzina 1:20 w protokole zatrzymania oskarżonego wpisana została omyłkowo i faktycznie jego zatrzymanie nastąpiło ok. godziny później ( k.6, str.5 - 6 uzasadnienia, k. 184 -184 odwrót akt ) Nie ulega wątpliwości, że badanie A. wykazało, że oskarżony był w stanie nietrzeźwości w stopniu opisanym w zarzucie aktu oskarżenia, przy czym badanie dające wynik 1,21 mg/l alkoholu w organizmie przeprowadzone zostało o godz. 2:23, a pierwsze badanie w ogóle, przy użyciu urządzenia A. miało miejsce o 2:10 ( k.3, k.2 ). Wszystkie powyższe dowody sprzeczne są z wersją oskarżonego z rozprawy, kiedy wyjaśniał „…wjechałem w płot na podwórku pani B. i tam uderzyłem w samochód O. (...) . Że było późno i byłem w szoku, wycofałem i pojechałem do domu. Auto schowałem w garażu. Poszedłem do domu…Usiadłem w kuchni i nie wiedziałem co robić. Wyciągnąłem wtedy wódkę i zacząłem pić z gwintu. Syn coś do mnie mówił ale nie jestem w stanie stwierdzić co mówił. Po jakimś czasie podjechała pod bramę policja…” ( k.104 odwrót ). Oskarżony nie miał czasu aby wypić „z gwintu” butelkę wódki, skoro w momencie przyjazdu policjantów przebywał bynajmniej nie w domu lecz przed garażem dopiero co pozostawiając w nim samochód, co wynika jednoznacznie z ich zeznań słusznie uznanych przez Sąd I instancji za wiarygodne. Ponadto ową butelkę wódki oskarżony musiałby wypić pomiędzy godz. ok. 1:50 a 2:10, czyli w przeciągu ok. 20 minut. W praktyce jest to nieprawdopodobne, przeczą temu chociażby badania A. których wyniki pomiędzy godz. 2:23 a 2:27 nie były w fazie gwałtownego wzrostu, utrzymywały się na równomiernym poziomie 1,21, 1,17, 1,20 mg/l. Ponadto wskazać należy na treść opinii sądowo- toksykologicznej biegłych lekarzy z Z. Uniwersytetu Medycznego we W. . Skarżąca obrońca eksponuje, że dane z tej opinii przeczą ustaleniom w zakresie sprawstwa oskarżonego, co nie w zupełności jest prawdą. Biegli wskazali wprawdzie że brak jest możliwości kategorycznego ustalenia w realiach niniejszej sprawy czy oskarżony spożywał alkohol w postaci wódki pomiędzy godz. 1:37 a 2:10 w nocy na 16.10.2016 r., a jeżeli tak to czy był trzeźwy przed wypiciem tego alkoholu ( a więc nie wykluczyli tego ), niemniej całokształt opinii tą tezę stawia pod znakiem zapytania. Biegli stwierdzili że wypicie 0,5 l wódki ok. godz. 2:10 jest mało prawdopodobne, ponieważ alkohol ten wchłaniałby się z przewodu pokarmowego 30 – 90 min., co widoczne by było na wzrastających wartościach stężeń alkoholu w wydychanym powietrzu przez oskarżonego, a ponadto zakończenie konsumpcji o tej godzinie spowodowałoby że podczas pierwszego badania A. o godz. 2:23 w początkowym odcinku przewodu pokarmowego oskarżonego znajdowałby się tzw. alkohol zalegający na który zareagowałby A. , czego jednak nie odnotowano ( k.141 ). Podnosząc zarzut obrazy art. 171 § 7 k.p.k. skarżąca twierdziła, że wyrok skazujący w sprawie wydany został głównie w oparciu o oświadczenia oskarżonego złożone do protokołów użycia urządzenia pomiarowego na zawartość alkoholu w organizmie oraz jego wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym, kiedy był on pod działaniem alkoholu. Nie sposób zgodzić się z tą tezą, bowiem na sprawstwo oskarżonego wskazuje całokształt materiału dowodowego przeanalizowany powyżej a wymienione w tym zarzucie apelacji dowody nie są bynajmniej dowodami jedynymi a nawet głównymi. Z pewnością składając oświadczenia do protokołów użycia A. i A. że o godzinie 19:00 dnia poprzedniego wypił 0,5 l wódki ( k. 2 – 4 ) oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości co wykazały badania, jednak wyjaśnienia w których przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu złożył 4.11.2016 r. i brak jest danych wskazujących aby wówczas był pod działaniem alkoholu. Dowody te należy oceniać w kontekście całokształtu materiału dowodowego jednoznacznie wskazującego na sprawstwo i winę oskarżonego. Na wniosek obrońcy oskarżonego Sąd Okręgowy przesłuchał na rozprawie odwoławczej świadka P. N. (1) który miał zeznawać m.in. na okoliczność prowadzenia przez oskarżonego w dniu 16.10.2016 r. samochodu w stanie trzeźwości. W ocenie Sądu Okręgowego zeznania tego świadka nie podważają ustaleń co do sprawstwa i winy oskarżonego, świadek zeznał jedynie że pomiędzy godz. 21:00 i 24:00 jadąc samochodem widział oskarżonego przy aucie stającym w rowie z „kapciem”, czyli przebitą oponą, zapytał oskarżonego czy mu pomóc, ten stwierdził że sobie poradzi, wobec czego on odjechał. P. N. twierdził, że nie widział i nie czuł aby R. P. był pod wpływem alkoholu, jednocześnie zeznał jednak, że nie wychodził ze swojego auta, zapytał oskarżonego czy mu pomóc przez otwartą szybę w samochodzie, a więc siłą rzeczy miał z nim ograniczony kontakt ( k. 221 odwrót). W oparciu o ten dowód z pewnością nie sposób kategorycznie i miarodajnie stwierdzić, że oskarżony nie znajdował się w stanie nietrzeźwości, w szczególności pomiędzy godz. 1:00 a 1:50, 16.10.2016 r. kiedy doszło do najechania na posesję A. B. . W tym stanie rzeczy, zważywszy ponadto że wymierzona oskarżonemu R. P. kara 1 roku bezwzględnego pozbawienia wolności nie jest rażąco surowa zważywszy na uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego i stopień jego nietrzeźwości w czasie zdarzenia, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 zł. ( 180 zł. opłata za II instancję + 20 zł. ryczałt za doręczenia ).