VI Ka 759/24

Sąd Okręgowy w Warszawie, VI Wydział Karny Odwoławczy, rozpoznał sprawę z apelacji oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 11 marca 2024 r. (sygn. akt II K 348/22), którym uniewinniono oskarżonego W. C. od zarzucanych mu przestępstw skarbowych z art. 56 § 1 kks w zb. z art. 61 § 1 kks w zb. z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks. Oskarżyciel publiczny wniósł apelację na niekorzyść oskarżonego, zarzucając obrazę przepisów postępowania (art. 438 pkt 2 k.p.k.) oraz błąd w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.), wskazując na pominięcie istotnych dowodów, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz błędne uznanie, że do przypisania odpowiedzialności karnej nie wystarczają przypuszczenia i domniemania. Sąd Okręgowy uznał wszystkie zarzuty apelacji za niezasadne. Podkreślono, że ocena dowodów musi być oparta na całokształcie okoliczności, zasadach prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego, a zarzut naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania konkretnych błędów w sposobie dochodzenia do ocen. Sąd odwoławczy stwierdził, że apelacja stanowiła jedynie subiektywną ocenę i polemikę z wyrokiem sądu pierwszej instancji. Podkreślono odmienność odpowiedzialności karnej od podatkowej oraz reguł rządzących procesem karnym, gdzie ciężar dowodu spoczywa na oskarżycielu. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił materiał dowodowy, a postępowania podatkowe nie są wiążące dla sądu karnego. Utrzymano w mocy wyrok uniewinniający, uznając, że zgromadzony materiał dowodowy nie dostarczył dowodów winy oskarżonego. Kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający