VI Ka 735/18

Sygnatura akt VI Ka 735/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 listopada 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Krzysztof Ficek Protokolant Igor Ekert przy udziale E. S. Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. w G. po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy A. D. ur. (...) w G. syna S. i K. oskarżonego z art. 286§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygnatura akt III K 42/18 na mocy art. 437 kpk , art. 438 kpk uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Sygn. akt VI Ka 735/18 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 roku Sąd Rejonowy w Gliwicach uznał oskarżonego A. D. za winnego tego, że w okresie od października 2016 roku do kwietnia 2017 roku w G. , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził w błąd J. K. (1) co do zamiaru wywiązania się z ustnej umowy sprowadzenia z zagranicy używanego samochodu osobowego, na zakup którego otrzymał od J. K. (1) środki pieniężne, po czym nie wywiązując się z warunków zawartej umowy doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 24.900 złotych, to jest winnego popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. - i za to na zasadzie art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego J. K. (1) kwoty 22.900 złotych. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, którymi obciążono Skarb Państwa. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym przyjęciu, że: - oskarżony doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym w sytuacji, gdy w sprawie brak jest dowodów bezpośrednich przemawiających za sprawstwem oskarżonego, za wyjątkiem zeznań pokrzywdzonego i jego brata, bezpośrednio zainteresowanych wynikiem procesu, obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to: - art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez dowolną i wybiórczą ocenę zebranych w sprawie dowodów dokonaną, w szczególności poprzez uchybienie zasadzie koncentracji materiału dowodowego oraz zaniechanie pozyskania i ujawnienia pozostałych dowodów, których istnienie sygnalizował sam pokrzywdzony, co doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego tylko i wyłącznie na podstawie niepełnych zeznań pokrzywdzonego i jego brata, bezpośrednio zainteresowanych wynikiem postępowania, z pominięciem dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, - art. 6 k.p.k. poprzez naruszenie prawa oskarżonego do obrony poprzez prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego w dniu 11 kwietnia 2018 r., w sytuacji gdy oskarżony w dniu rozprawy uległ wypadkowi w ten sposób, że spadł z wysokości z drabiny i bezskutecznie dzwonił do Sądu Rejonowego celem poinformowania o tym fakcie, a nadto poinformował pokrzywdzonego telefonicznie o wypadku, a ten nie ujawnił w toku rozprawy głównej powziętej informacji, - art. 148 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez utrwalenie w protokole rozprawy głównej z dnia 11 kwietnia 2018 r. czynności, które nie odbyły się, albowiem w protokole wskazano, że na rozprawie stawili się biegli, których nie powołano na żadnym etapie postępowania, a nadto zarządzono prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego, po czym wskazano, że oskarżony podał dane co do swojej osoby, co implikuje brak dokładności organu procesowego przy rozpoznawaniu sprawy i obniżenie gwarancji procesowych oskarżonego. Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu, zasądzenie na rzecz oskarżonego zwrotu kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu odwoławczym według norm prawem przepisanych, zaś na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. obciążenie kosztami procesu Skarb Państwa. Z daleko idącej ostrożności procesowej, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji - Sądowi Rejonowemu w Gliwicach. Nadto, obrońca domagał się uzupełniającego przesłuchania pokrzywdzonego w postępowaniu odwoławczym, albowiem istotne fakty zostały przez świadka zatajone, jak odstąpienie od umowy, odmowa przyjęcia samochodu sprowadzonego z zagranicy oraz wpłacenia na rzecz oskarżonego zadatku i jego rzeczywistej wysokości, a nadto wniósł o przesłuchanie oskarżonego i przeprowadzenie konfrontacji oskarżonego z pokrzywdzonym na rozprawie odwoławczej. Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego A. D. okazała się zasadna na tyle, że w wyniku jej rozpoznania, stwierdzając konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości, należało zaskarżony wyrok uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Zastrzec przy tym trzeba, że rozstrzygnięcie kasatoryjne jest wynikiem ujawnienia się nowych okoliczności, o których nie wiedział Sąd I instancji. W postępowaniu przygotowawczym oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art.286 § 1 k.k. i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Prawidłowo zawiadomiony nie stawił się przed Sądem I instancji, który prowadził postępowanie pod jego nieobecność i na jednym terminie zakończył sprawę. Jednocześnie Sąd Rejonowy nie miał informacji pochodzącej czy to od oskarżonego, czy też świadka J. K. (1) , że A. D. uległ wypadkowi i nie może stawić się na rozprawie. Trudno zatem twierdzić, że Sąd orzekający świadomie uchybił prawu oskarżonego do obrony ( art.6 k.p.k. ). W apelacji obrońca złożył wniosek o przesłuchanie oskarżonego na rozprawie odwoławczej. Wniosek ten został uwzględniony. A. D. złożył obszerne, choć nie do końca wyczerpujące wyjaśnienia, w których naprowadził szereg nowych okoliczności, które wymagają zweryfikowania (112-114). Po raz pierwszy zaprezentował swoja linię obrony, powołując na potwierdzenie swoich relacji osoby posiadające wiedzę na temat sprowadzenia przez niego samochodu dla J. K. (1) . Wyjaśnienia oskarżonego sprowadzają się do stanowiska, że nie oszukał pokrzywdzonego. Najpierw sprowadził dla niego jeden samochód ( H. (...) ), ale J. K. (1) rozmyślił się i nie chciał tego pojazdu. Drugi samochód - S. (...) - został zakupiony, ale pokrzywdzony nie chciał dopłacić 11.600 złotych. Podał również, że nie doszło do oszustwa, ale do nieporozumienia. Powołał się przy tym na słowa J. K. (1) . Wskazał też, że pieniądze od pokrzywdzonego przekazał W. P. , który zakupił oba pojazdy, zaś przy przekazywaniu tych pieniędzy był obecny A. Z. . Mając na uwadze wyjaśnienia oskarżonego należało dojść do wniosku, że w sprawie potrzeba przeprowadzenia przewodu w całości. Twierdzenia oskarżonego są sprzeczne z dotychczasowymi zeznaniami jedynych świadków w sprawie, czyli pokrzywdzonego oraz jego brata J. K. (2) . Naprowadzają okoliczności, co do których świadkowie ci nigdy się nie wypowiadali. Jednocześnie z dużym prawdopodobieństwem przyjąć trzeba, że konfrontacja twierdzeń oskarżonego i świadków doprowadzi do pojawienia się kwestii wymagających również dosłuchania A. D. . Wprawdzie na rozprawie apelacyjnej złożył on obszerne wyjaśnienia, ale nieobejmujące wszystkie istotne okoliczności sprawy. Nie sposób też zrezygnować z przesłuchania w sprawie A. Z. i W. P. . Pierwszy z nich miał być obecny podczas przekazania W. P. 17.000 złotych pochodzących od pokrzywdzonego na zakup samochodu. Natomiast ten drugi, stale mieszkający w Belgii, miał zakupić oba pojazdy. Nie jest przy tym tak, by ich przesłuchanie nie było możliwe. Adres A. Z. został podany do protokołu, zaś obrońca zobowiązał się podać adres W. P. w ciągu 7 dni. Według oskarżonego W. P. często przyjeżdża do Polski. Niewątpliwie zatem sprawa musi być rozpoznana w całości w pełnym wskazanym powyżej zakresie, o ile oczywiście nie zajdzie konieczność dalszego poszerzenia materiału dowodowego. Wydaje się, że skoro W. P. oba samochody zakupił na siebie, to powinien posiadać dokumenty dotyczące tych transakcji i tych pojazdów. Według oskarżonego samochód S. nadal stoi w Belgii. Na marginesie zauważyć też trzeba, że oskarżony inaczej niż pokrzywdzony tłumaczy przekazanie 2000 złotych przed rozprawą w lutym 2018 roku. Według A. D. był to zwrot pożyczki, o czym ma świadczyć treść pokwitowania (k.111), zaś J. K. (1) przedstawił to tak, jak byłoby to częściowe naprawienie szkody (k.71v.). Ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów apelacji byłoby przedwczesne ( art.436 k.p.k. ). Z tych wszystkich powodów orzeczono jak w wyroku.