VI Ka 733/19

Warszawa, dnia 7 lutego 2020 r. Sygn. akt VI Ka 733/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSR del. Justyna Dołhy protokolant: Joanna Komorowska po rozpoznaniu dnia 7 lutego 2020 r. sprawy M. S. , syna H. i D. , ur. (...) w I. obwinionego z art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 22 ust. 1 i 4 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1260, ze zm.). na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy (...) w W. z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt III W 1021/18 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 zł tytułem opłaty za II instancję oraz obciąża go zryczałtowanymi wydatkami za postępowanie przed sądem II instancji w wysokości 50 zł. Sygn. akt VI Ka 733/19 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 marca 2019 roku w sprawie o sygn. akt III W 1021/18 Sąd Rejonowy dla Warszawy (...) w W. uznał M. S. za winnego tego, że w dniu 5 stycznia 2018 r. około godz. 15:50 w W. w ruchu lądowym na drodze publicznej na skrzyżowaniu o ruchu okrężnym ul. (...) z jezdnią pomocniczą ul. (...) , nieumyślnie naruszył zasady określone w art. 22 ust. 1 i 4 oraz 25 ust. 1 P. w ten sposób, że kierując samochodem marki P. o nr rej. (...) nie zachował szczególnej ostrożności na terenie skrzyżowania podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu samochodem marki S. o nr rej. (...) jadącemu po pasie, na który zamierzał wjechać, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Za powyższe wykroczenie Sąd I instancji wymierzył obwinionemu karę 200 zł grzywny oraz obciążył go kosztami postępowania w sprawie. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca obwinionego zarzucając w odwołaniu obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku w postaci art. 410 kpk w zw. z art. 8 kpw polegającą na pominięciu części zeznań świadków S. S. oraz M. M. oraz w postaci art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw poprzez dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień obwinionego. W konsekwencji obrońca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych i nieprawidłowe przyjęcie, że obwiniony dopuścił się popełnienia przypisanego mu wykroczenia. Obrońca z ostrożności procesowej zarzuciła również naruszenie prawa materialnego w postaci art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastowanie i błędne przyjęcie, że Prawo o ruchu drogowym dopuszcza zawracanie na skrzyżowaniu z prawego pasa ruchu. Obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Zarzuty apelacji i przytoczone na ich poparcie argumenty nie znalazły uznania Sądu Okręgowego i nie miały wpływu na zmianę zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego wskazanych w apelacji i właściwie ustalił stan faktyczny w oparciu o całokształt materiału dowodowego ocenionego swobodnie, zgodnie z zasadami logiki oraz wiedzy i doświadczenia życiowego. Stanowisko skarżącego sprowadza się w istocie rzeczy do polemiki z przeprowadzoną przez Sąd pierwszej instancji oceną dowodów i wyprowadzonymi na jej podstawie ustaleniami faktycznymi, polemiki opartej na wybiórczym podejściu do ujawnionych okoliczności sprawy i rozpatrywaniu poszczególnych faktów w oderwaniu od pozostałych oraz niemającej oparcia w wykładni obowiązujących przepisów. Jak wielokrotnie podkreślano w doktrynie i orzecznictwie, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 kpk ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 kpk ), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 kpk ), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 kpk ). Akcentuje to szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (por. wyrok SN z 3.09.1998 r. sygn. V KKN 104/98 – Prokuratura i Prawo rok 1999, nr 2, poz. 6; a także wyrok SA w Łodzi z 20.03.2002 r. sygn. II AKa 49/02 – Prokuratura i Prawo rok 2004, nr 6, poz. 29). Wszystkim tym wymogom, które należy odnieść również do spraw o wykroczenia, Sąd Rejonowy sprostał. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, skutkujący wpływem na treść rozstrzygnięcia jest trafny wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania oraz gdy błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut w zakresie błędu w ustaleniach faktycznych nie może się przy tym sprowadzać do samego tylko zakwestionowania stanowiska sądu czy też do samej tylko nieuzasadnionej właściwą oceną dowodów polemiki z ustaleniami sądu, lecz powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu odnośnie do oceny okoliczności sprawy. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu, nie może natomiast prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie II Ka 192/14). Dokonanie zatem oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 kpk (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014 r., II KK 17/14). Mając na uwadze powyższe, zarzutów i zawartej w apelacjach argumentacji na ich poparcie nie sposób podzielić. W niniejszej sprawie należy przede wszystkim stwierdzić, że skrzyżowanie o ruchu okrężnym nie jest zdefiniowane przez ustawę Prawo o ruchu drogowym jak i nie ma w ustawie ujętych szczególnych zasad poruszania się uczestników ruchu po tego typu skrzyżowaniu. W tej sytuacji do tego typu skrzyżowania należy stosować art. 2 pkt 10 wskazanej ustawy definiujący pojęcie skrzyżowania, zgodnie z którym skrzyżowanie to przecięcie się w jednym poziomie dróg mających jezdnię, ich połączenie lub rozwidlenie, łącznie z powierzchniami utworzonymi przez takie przecięcia, połączenia lub rozwidlenia; określenie to nie dotyczy przecięcia, połączenia lub rozwidlenia drogi twardej z drogą gruntową, z drogą stanowiącą dojazd do obiektu znajdującego się przy drodze lub z drogą wewnętrzną. Nie można jednak zapominać, że rondo jest skrzyżowaniem o szczególnych cechach i nie można stosować do niego wprost art. 22 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym tak jak to wskazuje obrońca. Zgodnie bowiem z § 36 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych znak C-12 "ruch okrężny" oznacza, że na skrzyżowaniu ruch odbywa się ruchem okrężnym dookoła wyspy lub placu w kierunku wskazanym na znaku. Zatem przy wjeździe na takie skrzyżowanie kierujący zachowuje swój dotychczasowy kierunek ruchu, a zmiana kierunku ruchu następuje dopiero przy opuszczaniu skrzyżowania o ruchu okrężnym – w prawo. Przy wjeździe na skrzyżowanie o ruchu okrężnym nie następuje zatem zmiana kierunku jazdy i brak jest podstaw by zamiar wykonania takiego manewru należało wcześniej zasygnalizować poprzez włączenie lewego kierunkowskazu (vide np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 326/17, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 listopada 2016 r. w prawie o sygn. akt II SA/GL 888/16). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że to obwiniony chcąc zjechać z ronda (na którym były dwa pasy ruchu, zaś on znajdował się na pasie lewym od środka wyspy, a kierujący samochodem marki S. znajdował się na pasie prawym zewnętrznym) zmieniał kierunek jazdy chcąc opuścić skrzyżowanie. Wykonując ten manewr i zmieniając swój dotychczasowy kierunek ruchu (okrężny) winien on zatem nie tylko wcześniej taki manewr zasygnalizować, ale zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym zmieniając zajmowany pas ruchu, był zobowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać czyli kierującemu samochodem marki S. . Nie można podzielić zatem stanowiska obwinionego oraz jego obrońcy, że kierujący pojazdem S. winien był zająć pas lewy na rondzie w sytuacji, gdy chciał je objechać, ponieważ taka interpretacja wynika tylko z przedstawionych do akt przez obwinionego dokumentów prywatnych, ale nie ma, w ocenie Sądu Okręgowego, oparcia w obowiązujących przepisach i ich prawidłowej wykładni. Na przedmiotowym rondzie zaś pasy ruchu nie były oznakowane znakami poziomymi czy znakiem pionowym F-10. Również nie można podzielić uwag co do tego, że kierujący samochodem S. zmienił kierunek jazdy na samym skrzyżowaniu z kierunku jazdy na wprost na kierunek jazdy w lewo (zawracanie). Mając na uwadze powyższe jako nietrafne należy ocenić stanowisko skarżącego co do naruszenia przez Sąd I instancji art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym . Obwiniony bowiem poruszał się na skrzyżowaniu o ruchu okrężnym, gdzie jak wyżej wskazano ruch odbywa się ruchem okrężnym dookoła wyspy lub placu w kierunku wskazanym na znaku. Nie można więc przyjąć, że na takim skrzyżowaniu obwiniony jechał na wprost, a świadek S. S. w lewo. W tej sytuacji bez znaczenia pozostają zeznania S. S. i M. M. odnośnie podjętej na rondzie chęci objechania ronda, bowiem pokrzywdzony poruszał się dozwolonym pasem ruchu i jadąc rondem ruchem okrężnym mógł zmienić kierunek jazdy tylko na jazdę w prawo czyli skierować auto w któryś z kolejnych zjazdów z ronda. Przy czym poruszając się pasem prawym i zjeżdżając z ronda nie musiał ustępować nikomu pierwszeństwa, w przeciwieństwie do obwinionego, który będąc na pasie lewym taki obowiązek wynikający z art. 22 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym miał chcąc zmienić kierunek w prawo i zjechać z ronda. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy stwierdzając ponadto, że nie jest on dotknięty innymi wadami, które powinny być brane pod uwagę przez sąd odwoławczy z urzędu. Uwzględniając wynik postępowania odwoławczego, Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków za postępowanie przed sądem II instancji oraz 30 zł tytułem opłaty ( art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 22 grudnia 2017 r. oraz art. 8 i art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 8 sierpnia 1983 r. o opłatach w sprawach karnych). SSR del. Justyna Dołhy