VI Ka 728/24

Sygn. akt VI Ka 728/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Małgorzaty Kopczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 19.12.2024r., 9.01.2025r. sprawy R. J. ur. (...) w K. s. W. i B. oskarżonego z art. 190 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 11 września 2024 r. sygn. akt II K 185/24 I. 
        zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. 
        w punkcie 1 części rozstrzygającej w miejsce uznania oskarżonego za winnego kierowania wobec A. K. groźby popełnienia przestępstwa w postaci pozbawienia jej życia i zdrowia uznaje oskarżonego R. J. za winnego tego, że w dniu w dniu 29 marca 2024 r. w L. , woj. (...) znieważył tę pokrzywdzoną słowem powszechnie uznawanym za obelżywe, tak opisany czyn kwalifikuje jako przestępstwo z art. 216 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu grzywnę w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 zł każda, 2. 
        w punkcie 1 części rozstrzygającej eliminuje z opisu czynu element grożenia Ł. K. pozbawieniem zdrowia a wymierzoną za ciąg przestępstw z art. 190 § 1 kk karę pozbawienia wolności obniża do 5 (pięciu) miesięcy; II. 
        w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. 
        zasądza od oskarżonego R. J. na rzecz oskarżycieli posiłkowych A. K. i Ł. K. kwoty po 1008 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; IV. 
        zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 728/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 11 wrzesnia 2024r. w sprawie II K 185/24 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. obraza przepisów postępowania, a to: a) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, a w konsekwencji sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów w postaci wyjaśnień złożonych przez A. P. , D. J. oraz oskarżonego, skutkujące uznaniem tych wyjaśnień za nieprawdziwe a złożone na rozprawie, odmienne do tych złożonych w postępowaniu przygotowawczym lub zmienionych w przypadku oskarżonego, celem uniknięcia kary i w konsekwencji ich nie uwzględnienie, lub odmówienie im prawdziwości, dając jednocześnie wiarę zeznaniom A. i Ł. K. oraz zeznaniom funkcjonariuszy I. G. , Ł. R. oraz zapiskom umieszczonych w protokole przesłuchania, co miało istotny wpływ na orzeczenie; b) obraza przepisów postępowania, tj. art. 116 § 1 k.p.k. w zw. z art. 118 § 1 k.p.k. mającą wpływ na treść orzeczenia - poprzez niedopuszczenie do złożenia oświadczenia przez obrońcę oskarżonego na ostatnim posiedzeniu Sądu I instancji, do czego ten został zobowiązany przez oskarżonego, nieobecnego, prawidłowo usprawiedliwionego (pomimo braku obowiązku stawiennictwa) a mianowicie, woli cofnięcia oświadczenia o przyznaniu się do popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu z dnia 9 marca 2024 r. wobec wcześniejszego cofnięcia oświadczenia o przyznaniu się do winy, co do czynu kierowania gróźb karalnych wobec A. K. , rzekomo mających miejsce w dniu 29 marca 2024 r. z uwagi na treść zeznań i wyjaśnień złożonych przez strony i świadków podczas rozpraw, co oskarżonemu unaoczniło, że przekazane przez funkcjonariuszy oskarżonemu informacje, co do jego sytuacji oraz zapewnienie, że „jeśli się przyzna to dostanie wyrok w zawieszeniu" nie odzwierciedlały faktycznego stanu w rzeczywistości tj. przebiegu zdarzeń mających miejsce w dniach 9 i 29 marca 2024 r. Dowód: Wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy mającej miejsce 11 września 2024 r. Z uwagi na nieumieszczenie protokołu z rozprawy- w portalu sądowym, wniosek jest konieczny i zasadny dla wykazania obrazy przepisu postępowania. Powyższa obraza przepisów postępowania miała istotne znaczenie dla orzeczenia, m.in. nie potwierdza tezy Sądu I instancji o przyznaniu się oskarżonego do winy w sposób świadomy. Oskarżony ma prawo, w każdym czasie, do zakończenia procesu zmienić swoje stanowisko w sprawie. Samooskarżenie się sprawcy przestępstwa w procesie, nie zwalnia Sądu z obowiązku dogłębnego wyjaśnienia okoliczności zdarzenia, c) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, a w konsekwencji sprzecznych z zasadami logiki ustaleń, w których Sąd nienależycie przyjął, że oskarżony R. J. groził Ł. K. w dniu 9 kwietnia 2024 r. pozbawieniem życia lub zdrowia czego nie potwierdzają zeznania złożone przed Sądem przez wszystkich świadków, co istotne także przez samego poszkodowanego (Ł. K.), który stwierdza wprost. „Zastanawiałem się, czy rzucał tymi butelkami nie widząc mnie i co chciał w ten sposób osiągnąć, więc po powrocie do domu zadzwoniłem do niego, żeby to wyjaśnić. I dalej Ł. K. zeznaje, „Groźby pod moim adresem padły już w obecności policjantów i mimo tego, że oni to słyszeli". Sąd ustalił zupełnie odmiennie, powołując się na zeznania małżonków K. i zeznań funkcjonariuszy. Zeznania żony Ł. K. brzmiały, na pytanie pełnomocnika „nie byłam świadkiem tego, gdy brat rzucał butelkami w dniu 9 marca. To co wiem na ten temat, pochodzi z wypowiedzi mojego męża“ Zeznania A. K. co do zdarzeń z 9 marca 2024 r. są irrelewantne dla sprawy, świadek nie posiada wiedzy w tym zakresie. Nie sposób ustalić przyczyny dla której Sąd uznał zeznania tego świadka za prawdziwe i dał im wiarę w sytuacji, gdy zeznania te stanowią jedynie ubarwioną stronniczością relacją z relacji męża, który jak zauważono powyżej nic nie wspomina o groźbach kierowanych w jego stronę w rozmowie telefonicznej ze szwagrem (poza „bluzgami"). Należy nadmienić, że niewyobrażalnym wydaje się, że Ł. K. mógł odczuwać uzasadnioną obawę spełnienia groźby, kiedy usłyszał je stojąc w obecności funkcjonariuszy policji, którzy to zostali wezwani właśnie na interwencję, w sprawie gróźb karalnych a które nastąpiły (jak to wskazuje Ł. K. ) dopiero po przyjeździe Policji, co wskazuje jednoznacznie, na bezpodstawne zawiadomienie Policji o możliwości popełnienia przestępstwa, które nie miało miejsca a zawiadomienie dotyczyło rozmowy telefonicznej i wymiany zdań w trakcie jej trwania. Brak jakichkolwiek dowodów, że doszło do popełnienia przestępstwa przed przyjazdem funkcjonariuszy. Sąd błędnie ustalił fakty, nadinterpretował zeznania małżeństwa K. , niedostatecznie przeprowadził analizę złożonych zeznań przed sądem, które w połączniu z zeznaniami złożonymi w postępowaniu przygotowawczym przy prawidłowej, logicznie przeprowadzonej analizie, w połączniu z ustaleniem faktów w sposób swobodny, musiałyby prowadzić do przekonania, że oskarżony w dniu 9 marca 2024 r. nie groził nikomu. Odnośnie zeznań funkcjonariuszy, S. S. i M. J. . Funkcjonariusze stali przy ogrodzeniu na posesji poszkodowanych, małżeństwa K. , rozmawiając. Ponieważ była godzina po 21, było całkowicie ciemno. Funkcjonariusz zeznaje, że słyszał słowa „zajebie cię“. Jednak nie były one wypowiedziane w jego i poszkodowanych obecności. Świadek nie widział nawet osoby wypowiadającej te słowa. Wobec takiego faktu, nie ma możliwości przypisania winy oskarżonemu, kierowania gróźb karalnych z uwagi na fakt, że do popełnienia takiego przestępstwa koniecznym jest, aby groźba ta wypowiedziana była w obecności osoby, do której jest kierowana lub w obecności innej osoby, ale w zamiarze, aby ta groźba została tej osobie przekazana. Dodatkowo, groźba ta, musi wzbudzić u osoby do której jest kierowana obawę, że zostanie spełniona. Co istotne, obawa ta musi być uzasadniona okolicznościami. Tak nie było w tym przypadku. Słowa „zajebię cię“ oskarżony wypowiedział już po przyjeździe Policji, kiedy zgłaszający stali przy ogrodzeniu na swojej posesji razem z funkcjonariuszami, w całkowitej ciemności, bez kontaktu wzrokowego. Nie jest zatem możliwe ustalenie do kogo były słowa kierowane i w jakim kontekście. Subiektywne odczucie zgłaszających interwencję, że to odnosiło się do nich lub do Pana K. , który spokojnym głosem do funkcjonariuszy powiedział „słyszeliście, zanotujcie to“ nie może być uznane za uprawnione. Błąd w ustaleniach faktycznych Funkcjonariusz I. G. zeznaje. Świadek od oskarżonego dowiedziała się o rzucaniu butelkami dopiero w sądzie. Świadek zeznaje z zachowania oskarżonego „...to w czasie naszej interwencji w mieszkaniu (oskarżonego bez obecności poszkodowanych) on wypowiadał się niepochlebnie na temat pani A. K. i ja go uspokajałam i dalej „Nie potrafię powiedzie, czy oskarżony wypowiadał jakieś wyzwiska lub groźby w naszej obecności i w obecności pani A. K. , która to słyszała. Funkcjonariusz Ł. R. zeznaje. „Gdy przybyliśmy na miejsce, zgłaszająca powiedziała nam, że wcześniej doszło do takiego rodzaju zdarzenia i toczy się postępowanie przeciwko oskarżonemu, natomiast tym razem gróźb i znieważeń dopuścił się jego pasierb - pan P. “. „Pamiętam, że pani zgłaszająca pokazywała nam nagrania z monitoringu zewnętrznego.... Nie przypominam sobie, jak w tym momencie zachowywał się oskarżony". Oskarżony zeznaje. „Jeśli chodzi o 29 marca, to ja nie wypowiadałem żadnych gróźb pod adresem pokrzywdzonych", „… to syn mojej żony, ja nie mówiłem nic takiego". Dowód: nagranie z kamery przydomowej (w aktach sprawy) Sąd odwoławczy powinien odpowiedzieć na pytanie. Czy oskarżony kierował groźby karalne w stronę A. K. , skoro sama temu zaprzecza? Jakimi faktami kierował się Sad I instancji, ustalając stan faktyczny? Czy Sąd I instancji nie pomylił zdarzeń, ich dat, uczestników i świadków przy konstruowaniu w swojej świadomości stanu faktycznego? W ocenie obrońcy, zdarzenie z dnia 9 marca 2024 r. do czasu przyjazdu funkcjonariuszy policji o godz. 21:30, nie nosi znamion przestępstwa, z uwagi na brak zachowania wypełniającego przesłanki do takiego uznania. Potwierdzają to poszkodowani, Ł. K. (słyszał słowa w obecności funkcjonariuszy, dobiegające z sąsiedniej posesji bez kontaktu wzrokowego z wypowiadającym) oraz funkcjonariusz, obecny przy interwencji (było ciemno, nie widziałem oskarżonego). Gdzie był oskarżony i do kogo kierował wypowiadane słowa? Sąd tego nie ustalił. Z tymi zeznaniami korespondują zeznania świadków, A. P. (nie był obecny przy zdarzeniu z dnia 9 marca). Przebieg zdarzenia w całości został zarejestrowany przez małżeństwo K. na kamerze, które to nagranie nie potwierdza ustaleń Sądu, jakoby to oskarżony wypowiadał groźby karalne. Należy zauważyć, że nagranie urywa się w pewnym momencie. Dlaczego? Może są inne nagrania, które przeczą twierdzeniom Sądu. Sad tego nie ustalił. Sąd nie dotarł do prawdy materialnej w sprawie. Podobnie zeznania D. J. . Obrona analizując zeznania wszystkich świadków, nie widzi w nich sprzeczności z zeznaniami świadków - funkcjonariuszy oraz oskarżonego. D. J. wspomina o telefonie od szwagra, którego nie odebrał mąż. Wspomina, że Ł. K. , zadzwonił ponownie do niej. Ewidentnie szukał ( Ł. K. ) zwady, wiedział, że oskarżony jest pod wpływem alkoholu. Było późno. Poszkodowani nie czuli żadnego zagrożenia ze strony oskarżonego. Ten był już w domu, od jakiegoś czasu. Dodatkowo wskazali, że miarka się przebrała i trzeba zgłosić zachowanie brata na Policji. Poszkodowana A. K. , wydaje się mieć fobię na punkcie brata, oskarżyła go przed funkcjonariuszami o pobicie partnerki, czego nikt nie potwierdza. Poszkodowana z samego faktu pobicia partnerki (brak dowodów) wnioskuje, „… wiec mógłby takiego postępowania dopuścić się również wobec mnie.“. Nie trudno tu zauważyć tryb przypuszczający wypowiedzi. Świadczy to o braku obawy spełnienia się „gróźb" w czasie zdarzenia (a przecież nie było takich słów czy „gestów"). Jest bezsporne, że przypisanie odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. wymaga nie tylko zrealizowania czynności wykonawczych groźby, ale spowodowania stanu, w którym groźba wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Ujęty w opisie typu przestępstwa zwrot „uzasadniona obawa” jest warunkiem koniecznym karalności zachowania polegającego na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub osoby jej najbliższej. Uzasadniona obawa, w konstrukcji przepisu art. 190 § 1 k.k. , jest tym elementem, który pozwala ująć i zweryfikować, czy subiektywna odczucie obawy pokrzywdzonego co do spełnienia groźby miało obiektywne (uzasadnione) podstawy. Nie wystarczy zatem to, że pokrzywdzony oświadczy, iż obawiał się spełnienia groźby; konieczne jest bowiem dokonanie oceny, czy jego przekonanie (odczucie) miało obiektywne podstawy w ustalonych okolicznościach (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2002 r., IV KKN 508/99, Lex nr 75496; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2010 r., V KK 351/09, R-OSNKW 2010/1/339; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2002 r. II AKa 163/2002, KZS 2002/7-8 poz. 38). Obiektywizacją podstawy wymaga zaś oceny w oparciu zarówno o osobowość pokrzywdzonego, jak i w okoliczności, które pozwalają stwierdzić, że każdy przeciętny człowiek o podobnej osobowości, cechach psychiki, intelektu co pokrzywdzony, w ustalonych okolicznościach, uwzględniając także wcześniejsze ewentualne relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, towarzyszące wypowiedziom zachowania, uznałby groźbę za rzeczywista i wzbudzającą obawę jej spełnienia (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 16 lutego 2007 r., WA 5/07, R- OSNKW 2007/1/465; z dnia 7 października 2008 r., III KK 153/08, Lex nr 469432). W rodzinie istnieje konflikt od lat. A. K. , nie rozmawia z bratem (oskarżony) od 10 lat. Ł. K. , pomawiał rodzinę oskarżonego w pracy i dzień przed zdarzeniem, tj. 8 marca na festynie. Ł. K. sam szukał zwady, dzwoniąc do oskarżonego, a gdy ten nie odebrał, nękał żonę oskarżonego. Ł. K. dopuścił się prowokowania w dniu 29 marca, nagrywając bez ich zgody, oskarżonego i pasierba oskarżonego, na ich posesji, będących po alkoholu. Był zaczepny, używając słów „no chodź, no chodź" do świadka A. P. . Zgłaszający w procesie, występując w roli oskarżycieli posiłkowych, zażądali zadośćuczynienia w kwocie po 20.000 zł dla każdej z osób. Nawet Sąd skwitował takie żądanie dezaprobatą, zasądzając nawiązkę 400 i 800 zł. Podobne żądanie pojawiło się w procesie, o którym wspomina Sąd, sprawie przeciwko świadkowi P. . Czy taki był motyw zawiadomienia organów ścigania w sytuacji, gdy o groźbach karalnych nie mogło być mowy już 9 marca 2024 r. (zeznanie Ł. K. ). W ocenie obrońcy, nie jest to wykluczone. d) art. 424 § 1 k.p.k. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do dowodów wskazujących na winę lub jej brak u oskarżonego, tj. nagrań dostarczonych przez A. i Ł. K. z kamery umieszczonej na budynku mieszkalnym (z dnia 29.04.2024 r.), poprzestając na stwierdzeniu, że zeznania złożone przez oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym są wiarygodne a zeznania złożone przed Sądem nie mają takiego waloru, uzasadniając to chęcią uniknięcia odpowiedzialności karnej przez oskarżonego, co nie odpowiada prawdzie i prawu. Należy zaznaczyć, jak to zasadnie przyjął Sąd Najwyższy (Wyrok SN z dnia 9 lutego 2004 r., sygn. V KK 194/03, OSNKW 2004, nr 4, poz. 42,) że „prawo do obrony, o którym stanowi art. 6 k.p.k. , zapewniające oskarżonemu swobodę wypowiedzi, co do zarzucanego mu czynu zabronionego, chroniące zarazem przed poniesieniem odpowiedzialności karnej z powodu ich treści, nie legalizuje innych zachowań oskarżonego o znamionach czynu zabronionego, choćby zmierzały one do uniknięcia bądź złagodzenia odpowiedzialności za czyn zarzucony”. Oskarżony nie uczyniłby niczego nagannego zmieniając oświadczenie woli i wskazując na przesłanki złożenia ich w sposób odmienny, a do czego były podstawy, gdyż analiza nagrania nie daje podstaw do twierdzenia, że to oskarżony jest na nim uwidoczniony w roli sprawcy przestępstwa a zdarzenie zarejestrowane dotyczy Ł. K. i pasierba oskarżonego. e) naruszenie przepisu prawa procesowego, to jest art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i odmowie uznania za wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego, podczas gdy istniały uzasadnione powody, dla których oskarżony przedstawiał różne wersje wydarzeń, oskarżony z jednej strony został wprowadzony w błąd przez funkcjonariusza, co do znamion czynu zabronionego (zmienił zdanie, gdy zapoznał się z monitoringiem domowym i zeznaniami świadków), z drugiej został namówiony przez funkcjonariuszkę (podczas czynności w sprawie zabezpieczenia ew. roszczenia) do przyznania się do winy, za cenę łagodniejszego potraktowania. Sąd poprzestał na analizie wytworzonych przez organy materiałów z postępowania przygotowawczego, odmówił prawdziwości zeznań świadkom D. J. i A. P. . Sąd błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie, poprzez nieprawidłowe przypisanie zeznań świadków do określonych zdarzeń, całkowicie zmieniając ich znaczenie, co skutkowało pojawieniem się u Sądu, nieprawidłowo zrekonstruowanego obrazu faktycznych zdarzeń, co miało istotne znaczenie dla sprawy; f) naruszenie przepisu prawa procesowego, to jest art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, albowiem na podstawie wyjaśnień oskarżonego, a także zeznań świadków i zeznań pokrzywdzonych oraz dowodów w postaci nagrań z kamery domowej nie sposób uznać, że doszło do popełnienia przestępstwa w sposób opisany przez oskarżenie, prawidłowo dekodując przebieg zdarzeń i dopasowując zeznania świadków - dwóch różnych zespołów funkcjonariuszy, co bardziej istotne zeznań A. i Ł. K. , kiedy wskazują, kto kiedy i co zrobił, jak się zachowywał i co mówił. Sąd nie ustalił, czy w czasie rzucania butelkami doszło do interakcji oskarżonego i Ł. K. , nie ustalił treści rozmowy telefonicznej z dnia 9 marca 2024 r., nie ustalił, jakie słowa stanowiące groźbę karalną wypowiedział oskarżony w kierunku A. K. w dniu 29 marca 2024 r. (sama A. K. twierdzi, że to A. P. kierował groźby w jej kierunku), sąd nie ustalił co miał oznaczać „gest K. ”, jaki miał pokazać oskarżony A. K. , Sąd nie ustalił, do kogo kierował oskarżony słowa „zajebię cię”, kiedy wypowiadał to będąc na własnej posesji, w nocy, niewidoczny dla funkcjonariuszy i małżeństwa K. . Sad sam uznał, pkt. 2.2 Uzasadnienia wyroku, że rzucanie butelkami ( Ł. K. twierdzi, że oskarżony go nie widział) oraz stan upojenia alkoholowego uzasadnia przyjęcie, że małżeństwo K. mieli podstawę do uzasadnionej obawy spełnienia gróźb. Przywołane przez Sąd przesłanki, nie stanowią znamion ustawowych występku z art. 190 § 1 k.k. Nic nie wskazuje, że wypowiedziane słowa lub gesty, jakie uczynił oskarżony miały się spełnić, gdyż nie stanowiły zapowiedzi działania, nawet w nieokreślonej przyszłości a były odpowiedzią na zaczepki szukających zwady Ł. K. i jego małżonki. Niezależnie od powyższego, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucam także rażącą niewspółmierność orzeczonej kary poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący 2 lata, podczas gdy oskarżony prowadzi nawet więcej niż przykładne życie, jest ważną częścią społeczności, pracuje w zawodzie kierowcy zawodowego kat. C+E, co wyklucza możliwość przyjęcia, że zasługuje on na surowsze ukaranie w związku z nadużywaniem alkoholu, skutkujących niskimi pobudkami w zachowaniu, niekaralność zarówno przed popełnieniem czynu jak i po jego popełnieniu, ustabilizowaną sytuacja życiowa, a także postawa przez cały, kiedy to toczyło się postępowanie karne przeciwko oskarżonemu. Oskarżony przeprosił siostrę i szwagra pisemnie, gdyż nie był znany adres pobytu małżeństwa K. . Przeprosił za swoje niewłaściwe zachowanie i słowa „ty k. kralowa" a nie za kierowanie gróźb karalnych, gdyż takich nie kierował pozostając w błędzie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja jest częściowo zasadna, przy czym spostrzeżenie to dotyczy wyłącznie zachowania z dnia 29 marca 2024r. Już na wstępie podnieść należy, że apelacja obrońcy oskarżonego jest mało czytelna a to z powodu umieszczenia częściowego uzasadnienia sformułowanych zarzutów w ich treści w związku z czym nie wiadomo, jaki jej fragment jest zarzutem a jaki uzasadnieniem. Co istotne, podnoszone przez skarżącego uchybienia, jakich miał się dopuścić Sąd Rejonowy pozostają ze sobą wzajemnie sprzeczne a po części w ogóle nie dotyczą one samego wyroku a tylko jego uzasadnienia, które jednak nie zostało zaskarżone. Marginalnie również zwrócić należy uwagę na błędy w zakresie składni, co znacznie utrudnia ustalenie sedna podnoszonych zarzutów. Oceniając apelację jako integralną całość, skierowaną przeciwko całości wydanego w I instancji rozstrzygnięcia podnieść należy, że w zakresie zdarzenia z dnia 9 marca 2024r. Sąd Rejonowy ustrzegł się uchybień, skutkujących powinnością uchylenia albo zmiany wyroku w tym zakresie. Uszło w tej materii uwadze skarżącego, że R. J. skazany został za wypowiadanie pod adresem Ł. K. gróźb, nie zaś za rzucanie w jego kierunku butelkami (sekcja 3.1 formularza SR). Konstatacja ta, wprost wynikająca z zeznań Ł. K. (k.7) zwalnia od szerszych dywagacji w zakresie podnoszonych w apelacji co do tego fragmentu zdarzenia argumentów. Jeśli zważyć przy tym, że z zeznań Ł. K. , A. K. (k.10), , S. S. (k. 40) i M. J. ( k. 47), jak również konsekwentnych twierdzeń w tym zakresie samego R. J. wynika, że wskazanego dnia kierował on wobec Ł. K. groźby pozbawienia życia, to sprawstwo oskarżonego jest w tym zakresie w pełni dowiedzione. Jedynie D. J. (k. 33-34) gróźb owych nie słyszała, jej relacja jest jednak zupełnie odosobniona a co za tym idzie Sąd Rejonowy trafnie, na gruncie art. 7 kpk odmówił jej twierdzeniom waloru wiarygodności. Żadna miarą nie sposób zasadnie wywodzić, by w tej sytuacji Sąd I instancji uchybił temu przepisowi a oceny tej nie zmienia zawarta w apelacji gołosłowna polemika. Stan nietrzeźwości oskarżonego, znacznie natężony poziom jego agresji a także wyjaśnienia oskarżonego, w świetle których był on zdenerwowany w połączeniu z kontynuacja gróźb już w obecności interweniujących funkcjonariuszy policji sprawia, że subiektywne obawy werbalizowanych wobec pokrzywdzonego gróźb były także z obiektywnego punktu widzenia uzasadnione. W zakresie zdarzeń z dnia 29 marca 2024r. Sąd Rejonowy nie ustrzegł się uchybień, skutkujących powinnością zmiany zaskarżonego wyroku. Zagadnienie to dotyczy działań R. J. , podjętych wobec A. K. , jakich nie sposób odbierać w kategoriach gróźb. Z twierdzeń tejże pokrzywdzonej i jej męża wynika bowiem, że oskarżony wulgarnie ją wyzywał. W zakresie skierowanego wobec niej gestu, to pokrzywdzony element ten opisał w pierwotnie złożonych zeznaniach (k.54), pominął w kolejnych (k.61), zaś w toku rozprawy głównej zanegował prawdziwość relacji swojej żony w tej materii. A. K. z kolei stwierdziła na rozprawie, że ów gest odebrała jako ,,gest K. ”. Oznacza to, że choć zasadnie poczuła się ona znieważona słowami ,,kurwo K. ”, to nie bała się, że oskarżony może wyrządzić jej krzywdę fizyczną. Wszak ,,gest K. ” nie stanowi w swej istocie groźby a wyraża jedynie lekceważenie wobec osoby, do której jest kierowany. Brak po stronie A. K. w tym dniu i w opisanych okolicznościach obaw eliminuje możliwość przypisania oskarżonemu w tym fragmencie zdarzenia sprawstwa występku groźby karalnej. Nie oznacza to jednak, że inkryminowane zachowanie sprawcy pozostawało wobec A. K. prawnie indyferentne. Bez wątpienia bowiem to zachowanie sprawcy w sposób demonstracyjny wyrażało pogardę dla pokrzywdzonej, miało poniżyć jej godność osobistą i sprawić, by poczuła się tak dotknięta, co obrażona. W tej sytuacji działanie oskarżonego zakwalifikować należało z art. 216 § 1 kk . (por. postanowienie SN z 7.05.2008 r., III KK 234/07, OSNKW 2008/9, poz. 69). Z uwagi na to, że cześć innej osoby jest dobrem osobistym, to zachowanie się oskarżonego uznać należało za odrębny czyn. Faktem jest, że materiał dowodowy co do kierowanych wobec Ł. K. gróźb w dniu 29 marca 2024r. jest stosunkowo szczupły, co jednak nie eliminuje powinności przy[pisania oskarżonemu sprawstwa i w tej materii. Bez wątpienia tego dnia osoba bardziej agresywną był A. P. , zaś oskarżony w dalszej fazie zajścia próbował go uspokajać. Ł. K. konsekwentnie jednak zeznawał, że na początku obaj mężczyźni kierowali doń groźby a w ocenie Sądu brak jest powodu, by relacjom tym odmówić waloru wiarygodności. Ocenie tej nie przeczy to, że zła jakość monitoringu nie pozwala na pełne odtworzenie przebiegu zdarzeń ani to, że po przybyciu wezwanych na interwencje policjantów oskarżony już się uspokoił i odstąpił od agresywnych uprzednio zachowań. Nie należy tracić z pola widzenia tego, że R. J. początkowo nie negował swojego sprawstwa także co do zdarzeń z dnia 29 marca 2024r. a nawet wyrażał gotowość dobrowolnego poddania się karze. Do zastosowania tej instytucji nie doszło wyłącznie z powodu zbyt wygórowanych, kierowanych doń przez pokrzywdzonych roszczeń o charakterze finansowym. Faktem jest, że na końcowym etapie rozprawy głównej R. J. odwołał swoje co do tego czynu przyznanie, jednakże w dalszej fazie postępowania przeprosił obojga pokrzywdzonych na piśmie (k.141). Kierując się tymi okolicznościami, jak również mając na uwadze uprzednią agresję oskarżonego wobec tych samych osób zasadnbie Sąd Rejonowy ustalił sprawstwo oskarżonego co do czynu z art. 190 § 1 kk także i w dniu 29 marca 2024r. Odmienna- łagodniejsza- ocena zachowania się R. J. z tej daty i zagrożenie ustawowe karą, przewidziane w art. 216 § 1 kk w połączeniu z kierunkiem apelacji spowodowało znaczące obniżenie orzeczonej za ten czyn kary pozbawienia wolności i wymierzenie za występek znieważenia grzywny samoistnej. Niezrozumiałe jest przy tym odwołanie się przez apelującego do obrazy art. 410 kpk , skoro wszystkie niezbędne dowody zostały przez Sąd Rejonowy przeprowadzone, jak też odwoływanie się do art. 5 § 2 kpk , skoro żadne wątpliwości w realiach przedmiotowej sprawy nie istniały. Chybione jest powoływanie się na mankamenty pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, skoro uzasadnienie to nie zostało zaskarżone. Wniosek zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie R. J. od stawianych mu zarzutów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Podniesione w apelacji zarzuty nie okazały się w pełni zasadne a co za tym idzie również zawarty w niej, korelujące z zarzutami wniosek zasadne nie jest. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy 0.1Zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy w całości w zakresie sprawstwa, winy i kwestii związanych z wymiarem kary co do czynu z dnia 9 marca 2024roraz w zakresie sprawstwa i winy w zakresie czynu z dnia 29 marca 2024r. na szkodę Ł. K. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wyrok Sądu I instancji jest wolny w tym zakresie od uchybień, opisanych w apelacji i nie zawiera on również uchybień, o jakich mowa w art. 439 kpk i art. 440 kpk .. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11. Przedmiot i zakres zmiany 0.0.1w punkcie 1 części rozstrzygającej w miejsce uznania oskarżonego za winnego kierowania wobec A. K. groźby popełnienia przestępstwa w postaci pozbawienia jej życia i zdrowia oskarżony R. J. uznany został za winnego tego, że w dniu w dniu 29 marca 2024 r. w L. , woj. (...) znieważył tę pokrzywdzoną słowem powszechnie uznawanym za obelżywe, tak opisany czyn zakwalifikowany został jako przestępstwo z art. 216 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzona mu została kara grzywny, zmniejszony został wymiar kary za ciąg przestępstw z art. 190 § 1 kk Zwięźle o powodach zmiany Przyczyny zmiany zaskarżonego wyroku podane zostały wyżej. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Podstawą zasądzenia od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych należności z tytułu zastępstwa procesowego jest art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk . 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV Wywiedziona przez obrońcę apelacja okazała się częściowo zasadna. W tej sytuacji, zgodnie z unormowaniami, zawartymi w art. 633 kpk i art. 636 § 2 kpk zasadne jest zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana