VI Ka 722/14

Sygnatura akt VI Ka 722/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk Protokolant Natalia Skalik-Paś po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. sprawy H. O. , syna F. i H. ur. (...) w T. oskarżonego z art. 278§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 9 czerwca 2014 r. sygnatura akt IX K 1806/12 na mocy art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw , art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. M. kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony obwinionego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; 3. zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, wydatkami obciąża Skarb Państwa. sygn. akt VI Ka 722/14 UZASADNIENIE C. B. i H. O. oskarżeni zostali o to, że w dniu 4 września 2012 r. w K. z trenu budowy przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia 8 sztuk prętów stalowych budowlanych o długości 12 m każdy na łączną sumę strat 274 zł i 86 gr czym działali na szkodę M. L. to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 kk . Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt IX K 1806/12 uznał C. B. i H. O. za winnych popełnienia zarzucanego im czynu przyjmując, że stanowi on wykroczenie z art. 119 § 1 kw i za to wymierzył im kary grzywny po 200 zł, na poczet tych kar zaliczając okres rzeczywistego pozbawienia wolności uznając grzywnę za wykonaną w całości, Sąd zwolnił tez oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie. Apelację wniósł obrońca oskarżonego H. O. zaskarżając wyrok w całości na korzyść oskarżonego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, polegający na bezzasadnym przyjęciu na podstawie zeznań świadków M. L. , H. P. oraz wyjaśnień C. B. , że obwiniony wyczerpał znamiona czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, podczas, gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w tym zakresie wyjaśnień obwinionego prowadziłaby do wniosku, że obwiniony nie popełnił występku z art. 119 § 1 kw. Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie, a kontrola odwoławcza przeprowadzonego przez Sąd I instancji postępowania dowodowego, zaskarżonego orzeczenia, jego uzasadnienia oraz analiza uzasadnienia środków odwoławczych skutkują koniecznością uznania apelacji za bezzasadną. Po pierwsze podkreślić należy, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonanie przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10.05.2005 roku sygn. WA 12/05 OSNwSK 2005/1/949, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach w dnia 5.04.2007 roku w sprawie II AKa 30/07, Prok.i Pr. 2007/11/32). Naruszenia powołanych wyżej zasad nie sposób dopatrzeć się analizując przebieg postępowania, zapadły wyrok oraz pisemne motywy zaskarżonego orzeczenia. Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, dalej dokonując wszechstronnej oceny zebranych dowodów, nie uchybiając zasadom wiedzy, logicznego rozumowania, ani doświadczenia życiowego, rzetelnie i szczegółowo ocenę tę przedstawiając w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Już treść zarzutu przekonuje o bezzasadności wywiedzionego środka odwoławczego, gdyż jasno wykazuje, że dowód z wyjaśnień oskarżonego H. O. i to tych złożonych przed Sądem, gdy zaprzeczył sprawstwu, jest odosobniony. To zaś, że pokrzywdzony oskarżonego nie rozpoznał jest bez znaczenia, bo ten sprawca mu zbiegł, ale drugi z oskarżonych już wtedy i konsekwentnie później wskazywał na współudział H. O. , co znajduje wsparcie w zeznaniach H. P. , który przecież nie jest w sprawie w żaden sposób zainteresowany, a jedynie potwierdził wspólne opuszczenie schroniska przez oskarżonych w dniu zdarzenia, co podważa wyjaśnienia oskarżonego H. O. . Wreszcie w postępowaniu przygotowawczym oskarżony ten potwierdził przebieg zdarzeń relacjonowanych przez współsprawcę, czego nie sposób przypisać ani przypadkowi, ani też sugestii z czyjejkolwiek strony. Reasumując Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów apelacji obrońcy H. O. , ani wywodów uzasadnienia środka odwoławczego, uznając, że Sąd I instancji przeprowadził pełne postępowanie dowodowe, dokonując prawidłowej, zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, która doprowadziła do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji trafnej oceny prawnej zachowania oskarżonego, który dopuścił się wykroczenia z art. 119 § kw, a nie występku. Sąd Okręgowy ocenił również, iż kara orzeczona wobec oskarżonego jest niewspółmiernie, ale łagodna nie zaś surowa, co tym bardziej przekonuje o bezzasadności apelacji, która jedynie naraża oskarżonego na konieczność poniesienia dodatkowych nieuzasadnionych z jego punktu widzenia wydatków. Dlatego Sąd Okręgowy utrzymując zaskarżony wyrok w mocy jedynie kierując się zasadami słuszności zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, uznając, że w świetle bardzo korzystnego dlań wyroku nie powinien ponosić finansowych konsekwencji działań procesowych swojego obrońcy.