VI Ka 714/25

Warszawa, dnia 13 lutego 2026 r. Sygn. akt VI Ka 714/25 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: 4 Przewodniczący: Sędzia SO Michał Bukiewicz 5 6protokolant: protokolant sądowy Aneta Dygas 7przy udziale oskarżyciela prywatnego O. G. (1) 8po rozpoznaniu dnia 10 lutego 2026 r. 9sprawy Ł. G. (1) , córki O. i S. , ur. (...) w G. 10oskarżonej o przestępstwa z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. 11na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego 12od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie 13z dnia 4 marca 2025 r. sygn. akt IV K 144/24 1. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 2. zasądza od oskarżyciela prywatnego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty; 3. zasądza od oskarżyciela prywatnego na rzecz oskarżonej Ł. G. (1) kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów poniesionych na ustanowienie obrońcy w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 714/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 4 marca 2025 r. w sprawie o sygn. akt IV K 144/24. 1.2 Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☒ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. Ł. G. (1) Wydruk wyroku i uzasadnienia na okoliczność wyłącznie wydania wyroku nieprawomocnego w sprawie i sporządzenia uzasadnienia Wydruk wyroku w sprawie IV K 13/24 z 9 kwietnia 2025 r. wraz z uzasadnieniem k.181-199 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu. Wydruk wyroku i uzasadnienia na okoliczność wyłącznie wydania wyroku nieprawomocnego w sprawie i sporządzenia uzasadnienia Wydruk wyroku w sprawie IV K 13/24 z 9 kwietnia 2025 r. wraz z uzasadnieniem k.181-199 Wydruk wydanego nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem stanowi dowód wydanego w sprawie wobec oskarżyciela prywatnego wyroku skazującego. Strony nie kwestionowały autentyczności tych dokumentów. 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu. . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Apelacja Lp. Zarzut Naruszenie przepisu prawa procesowego tj. art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę orzeczenia, które miały wpływ na treść orzeczenia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. Apelacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego nie zasługiwała na uwzględnienie. Żaden z zarzutów nie okazał się trafny a argumentacja na ich poparcie stanowiła tylko i wyłącznie własną ocenę materiału dowodowego i prezentowała ustalenia zgodne interesem procesowym strony, nie zaś wykazanie uchybień w procesie wyrokowania przez sąd rejonowy. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16). Zniesławieniem w rozumieniu przepisu art. 212 § 1 k.k. jest tylko taka wypowiedź charakteryzująca negatywnie inną osobę i przedstawiającą ją w niekorzystnym świetle, która przy uwzględnieniu zarówno prawa pokrzywdzonego do ochrony czci, jak i praw oskarżonego - do swobody wypowiedzi, krytyki, obrony - stanowi element czynu, którego społeczna szkodliwość musi być uznana za większą od znikomej. Realizowanie funkcji ochronnej przepisu art. 212 § 1 k.k. nie może prowadzić do kryminalizacji życia społecznego, którego nieodłączną cechą jest występowanie sytuacji konfliktowych, wzbudzających emocje. Ich negatywny odbiór przez innych uczestników życia społecznego nie zawsze musi być oceniany w kategoriach przestępstwa. Na wstępie warto podkreślić, iż między stronami istnieje długotrwały konflikt o podłożu rodzinnym, mający wyraźnie emocjonalny charakter i przejawiający się często, burzliwych wymianach zdań. Z dołączonego do akt sprawy odpisu wyroku IV K 13/24 , w której to sprawie oskarżycielowi prywatnemu postawiono zarzut z art. 207 kk ., utwierdza w przekonaniu o wyżej przytoczonej okoliczność, Przechodząc na grunt niniejszej sprawy w ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd I instancji zasadnie uniewinnił oskarżoną Ł. G. (1) od zarzucanego jej czynu w pkt I aktu oskarżenia tj. od tego, że w dniu 1 września 2023 r. wykrzykiwała do sąsiadów O. O. i O. N. (1) na temat oskarżyciela prywatnego, że maltretuje rodzinę. Oskarżona zaprzeczyła tej okoliczności, zaś oskarżyciel prywatny nie przedstawił obiektywnych, wiarygodnych dowód, które podważyłyby jej twierdzenia. Przedstawione przez pokrzywdzonego nagranie również w ocenie Sądu Okręgowego zostało wytworzone dla potrzeby procesu i jako taki nie może stanowić podstawy do czynienia ustaleń w zakresie odtworzenia rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego jako obrazujący spontaniczną wypowiedzi naocznego świadka zdarzenia. Jak słusznie Sąd Rejonowy zauważył w jakim celu O. O. miałby opowiadać O. G. (1) jak zachowała się jego córka, skoro był on przy tym obecny, a więc widział to zdarzenie. Ewidentnie zaprezentowane nagranie było wynikiem chęci planowego tworzenia dowodów, co wyklucza uznania ich za wartościowy materiał mogący być podstawa ustaleń faktycznych . Tym, bardziej że normalnych stosunkach międzyludzkich, podczas prowadzenia rozmowy uczestnicy nie nagrywają swoich rozmów. W związku z powyższym zasadnie dowód ten uznany został za nieobiektywny w niniejszej sprawie. Natomiast w odniesieniu do zeznań O. O. oraz O. N. (2) należy stwierdzić, że są one niewiarygodne w zakresie przebiegu zdarzenia w dniu 1 września 2023 r. Jednocześnie nie można uznać ich za w pełni obiektywnych świadków, ponieważ utrzymują relację koleżeńskie z oskarżycielem prywatnym. Tym bardziej, że O. O. podczas przedmiotowego zdarzenia kierował wobec oskarżonej obraźliwe określenie, czego sam nie ukrywa. Okoliczność ta wskazuje na jego subiektywny stosunek do O. G. (2) , co rzutuje na ocenę obiektywizmu składanych przez niego zeznań mają on również świadomość istniejącego pomiędzy stronami konfliktu rodzinnego. W tym miejscu warto przywołać przepis art. 5 § 1 k.p.k. określa jedną z naczelnych zasad procesu - zasadę domniemania niewinności, a więc ustalenia niekorzystne dla osoby oskarżonej muszą być udowodnione. Natomiast w niniejszej sprawie nie sposób przypisać Ł. G. (1) strony podmiotowej i przedmiotowej czynu z art. 212 kk i 216 kk . Następnie odnosząc się do dwóch pozostałych czynów zasadnie Sąd Rejonowy uznał, iż nie udowodniono, że treści wypowiedziane przez Ł. G. (1) w dniu 25 i 26 grudnia 2022 r. pod adresem O. G. (1) zawierające słowa i zwroty uznane powszechnie za obelżywe zostały wypowiedziane w zamiarze, by zniewaga ta do niego dotarła, a nadto by treści te mogły poniżyć go w opinii publicznej bądź narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Co do czynu z dnia 26 grudnia 2022 r. sąd zasadnie odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonej, w których zaprzeczała wypowiedzianymi wobec stryjenki I. G. słów z aktu oskarżenia. Wyjaśnienia te nie korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym, a mianowicie z zeznaniami I. G. , które zostały uznane przez sąd za wiarygodne. Nie ulega w wątpliwości, iż przedmiotowe zdarzenia i wypowiedzi oskarżonej miały miejsce. Potwierdzają to zarówno zeznania świadków, jak i częściowo wyjaśnienia oskarżonej, która nie kwestionowała faktu przeprowadzenia rozmowy z babcią Ł. G. (2) . Podczas rozmowy z ust oskarżonej padły niecenzuralne, nieprzychylne określenia pod adresem ojca, które mogły zostać odebrane jako obraźliwe względem jej osoby przez rozmówczynię, tj. babcię Ł. G. (2) . Należy mieć na uwadze, iż Ł. G. (2) jest o matką oskarżyciela prywatnego, a tym samym naturalne jest, że jako matka odczuwa wobec syna silna więź emocjonalną oraz skłonności do stawiana w jego obronie. Jednocześnie z relacji wynika, że to Ł. G. (2) wypowiadała się w sposób nieprzychylny a temat matki oskarżonej - S. G. . Słysząc negatywne komentarze dotyczące własnej matki, przy jednoczesnym aprobowaniu postawy O. G. (1) , oskarżona – pozostając z pod wpływem silnych emocji oraz znużenia przedłużającym się konfliktem- zareagowała impulsywnie, dając wyraz nagromadzonemu żalowi. Z akt sprawy wynika, zdaniem oskarżonej to oskarżyciel prywatny w przeszłości miał dopuszczać się zachowań polegających na znęcaniu się nad oskarżoną oraz jej matką. Nie ulega wątpliwości, że oskarżona jako córka może żywić do ojca urazę w związku z doznanymi – w jej ocenie- krzywdami, rozpadem rodziny czym obciąża ojca , co wpływa na jej emocjonalny stosunek do niego oraz sposób reagowania w sytuacji konfliktowej. Należy również mieć na uwadze, iż w chwili zdarzenia oskarżona miała zaledwie 17 lat. Ledwo osiągnęła wiek odpowiedzialności karnej a w rozumieniu prawa cywilnego nie była jeszcze osobą pełnoletnią. Jej poziom rozwoju psychicznego oraz dojrzałości emocjonalnej nie był tożsamy z poziomem osoby dorosłej. Okres dojrzewania jest etapem szczególnie burzliwym, charakteryzującym się zwiększoną impulsywnością oraz silniejszymi reagowaniem na bodźce emocjonalne. Tym bardziej, że życiu młodej osoby zaistniały zdarzenia niepożądane z punku widzenia jej rozwoju i poczucia bezpieczeństwa psychicznego. W konsekwencji oskarżona mogła nie zdawać sobie sprawy z wagi i możliwych konsekwencji wypowiadanych przez siebie słów. Słusznie wskazuje sąd rejonowy na brak możliwości przypisania zamiaru przestępczego także w postaci ewentualnej. Nie sposób przyjąć by w tych warunkach, u tak młodej osoby zaistniał tego rodzaju proces myślowy przewidywania i godzenia się na przekazanie treści ojcu przez osoby bliskie, z którymi dotychczas rozmawiała w sposób o wysokim poziomie dyskrecji i nieskrępowania. Nie można przypisać oskarżonej zamiaru znieważenia ani zniesławienia ojca wobec opinii publicznej. Nie można sięgać dla ustalenia realizacji znamion tego konkretnego czynu do modelu wzorcowego zachowania osoby dojrzałej. Wypowiadając się na jego temat, dążyła przede wszystkim do wyrażenia własnego stosunku do ojca oraz do jego zachowań- zarówno w życiu pytanym , jak i zawodowym. Rozmowy miały miejsce odpowiednio w dniu 25 grudnia 2022 r. z babką oraz w dniu 26 grudnia 2022 r. stryjenką - I. G. , a wiec były prowadzone wyłącznie w gronie najbliższej rodziny. Z akt sprawy nie wynika, a by zamiarem oskarżonej było rozpowszechnienie jakichkolwiek treści w przestrzeni publicznej czy też naruszenia dobrego imienia ojca na forum publicznym. Oskarżona co najwyżej przywołała istniejące już publicznie, nieprzychylne komentarze na temat ojca, autorstwo innych osób. Jej wypowiedzi stanowiły odpowiedz na poruszane w rozmowie kwestie rodzinne i miały charakter emocjonalnej reakcji oraz swoistej formy obrony własnej i swojej matki. W tym miejscu warto zaznaczyć, iż O. G. (1) , nie został wskutek takiego zachowania swojej córki- oskarżonej przez niego prywatnie , narażony na poniżenia w opinii publicznej, czy też na utratę zaufania niezbędnego do wykonywania prowadzonej przez niego dzielności gospodarczej. Ani matka pokrzywdzonego, ani jego bratowa nie wskazały, że w skutek wypowiedzi oskarżonej utraciły zaufanie do O. G. (1) . Odnosząc się natomiast do zarzutu zniewagi O. G. (1) , również w tym zakresie brak jest podstaw do przypisania oskarżonej odpowiedzialności. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby jej zamiarem było bezpośredni urażenie ojca. O. G. (1) nie był bezpośrednim odbiorcą ani świadkiem wypowiadanych przez oskarżoną słów, a jej wypowiedzi nie zostały skierowane do niego ani wygłoszone publicznie. Świetle powyższego nie sposób przyjąć, że celem oskarżonej było znieważenie ojca czy też wywołanie u niego poczucia poniżenia bądź dyskomfortu lub by się godziła na taki skutek. Jej wypowiedzi miały charakter emocjonalnej reakcji w ramach rozmów prowadzonych na trudne dla niej tematy w gronie rodzinnym, a nie świadomego działania ukierunkowanego na naruszenie jego czci. Ustawodawca nie sprecyzował, na czym ma polegać znieważanie, a zwykło się przyjmować szerokie rozumienie tego pojęcia. W odróżnieniu od przestępstwa zniesławienia na gruncie art. 216 k.k. nie jest wymagane, aby znieważające zachowanie sprawcy zawierało w sobie jakiś przekaz informacyjny w postaci zarzutów odnoszących się np. do postępowania osoby, której dana wypowiedź dotyczy. Przez znieważenie należy zatem rozumieć wszelkie zachowania sprawcy, które w sposób demonstracyjny wyrażają pogardę dla innej osoby, a w szczególności mają poniżyć jej godność osobistą i sprawić, by poczuła się dotknięta lub obrażona (postanowienie SN z 7.05.2008 r., III KK 234/07, OSNKW 2008/9, poz. 69). M. Mozgawa [w:] M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, M. Mozgawa, Kodeks karny . Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2026, art. 216 . W ocenie Sądu Okręgowego, apelacja stanowi w istocie jedynie polemikę z oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, która to ocena nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów i pozostaje zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Uzasadnienie orzeczenia sądu I instancji jest logiczne, rzeczowe i precyzyjnie wyjaśnia powody rozstrzygnięcia w kontekście przepisów ustawy. Wniosek Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie Ł. G. (1) winną zarzucanych jej czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Wobec uznania przez Sąd odwoławczy zarzutów apelacji za niezasadne z przedstawionych wyżej powodów, koniecznym stało się stwierdzenie, iż skorelowane z nim wnioski także nie zasługują na uwzględnienie, pomijając już niemożność wydania orzeczenia reformatoryjnego w przypadku uniewinnienia. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów ( art. 439 k.p.k. , art. 440 k.p.k. ). Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.3 1 Przedmiot utrzymania w mocy 0.1Uniewinnienie oskarżonej Zwięźle o powodach utrzymania w mocy. Zarzuty zawarte w apelacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego w sekcji 3.1 nie mogły wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w powyższym zakresie. Powody utrzymania zaskarżonego wyroku wynikają z sekcji 3.2 niniejszego uzasadnienia, dlatego też zbędnym jest powielanie zaprezentowanej argumentacji w tym miejscu. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.3.1 
        1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia. 4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania. 5. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku Lp. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. 6. Koszty Procesu Wskazać oskarżonego. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. Ł. G. (1) II III Kosztami sądowymi w sprawie obciążono oskarżyciela prywatnego poprzez zapłatę na rzecz Skarbu Państwa kwoty 60 (sześćdziesiąt ) złotych tytułem opłaty na podstawie art. 13 § 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji wniesionej od wyroku uniewinniającego, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżyciela prywatnego na rzecz oskarżonej kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów poniesionych na ustanowienie obrońcy w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 i 3 kpk w zw. z § 11 ust. 2 pkt 4, § 15 ust. 1 i 3 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. 7. PODPIS 0.11.3 Granice zaskarżenia Wpisać kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 4 marca 2025 r. w sprawie o sygn. akt IV K 144/24. 0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2 Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐Uchylenie ☒zmiana