VI Ka 642/25

Sąd Okręgowy w Warszawie-Pradze, VI Wydział Karny Odwoławczy, rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego B. M. od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 21 stycznia 2025 r. (sygn. akt II K 893/22), którym oskarżony został skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości). Obrońca zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego, podnosząc zarzuty obrazy przepisów postępowania (art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych) oraz rażącej niewspółmierności kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Głównym argumentem apelacji było domaganie się warunkowego umorzenia postępowania, które miało być uzasadnione nieznacznym stopniem winy i społecznej szkodliwości czynu. Sąd Okręgowy, stosując art. 4 § 1 k.k. (stan prawny obowiązujący w dacie popełnienia czynu), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Sąd odwoławczy uznał zarzut błędu w ustaleniach faktycznych za niezasadny, wskazując, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy. Kluczowym elementem rozstrzygnięcia była ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd podkreślił, że oskarżony prowadził pojazd w stanie znacznej nietrzeźwości (nie mniej niż 1,86 promila alkoholu w wydychanym powietrzu), co stanowiło ponad trzykrotne przekroczenie ustawowego progu. Taki stan powoduje istotne zaburzenia psychomotoryczne, stwarzając realne zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu. Sąd wskazał, że sama decyzja o prowadzeniu pojazdu w takim stanie świadczy o lekceważeniu zasad bezpieczeństwa i obowiązujących norm prawnych. Dodatkowo, oskarżony w trakcie jazdy sprawdzał telefon komórkowy, a wcześniej, trzy tygodnie przed tym zdarzeniem, otrzymał mandat za korzystanie z telefonu podczas jazdy. Sąd uznał, że wina i społeczna szkodliwość czynu były znaczne, co wyklucza możliwość zastosowania warunkowego umorzenia postępowania zgodnie z art. 66 § 1 k.k. Sąd odwoławczy zauważył, że oskarżony jest osobą niekaraną, angażuje się społecznie i żałuje swojego zachowania, jednakże te okoliczności nie mogły przeważyć nad znaczną społeczną szkodliwością czynu. Sąd podkreślił, że późniejsze przyznanie się do winy nie wpływa na ocenę stopnia społecznej szkodliwości, a wątpliwości co do ilości spożytego alkoholu wyjaśniła opinia biegłego. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty postępowania w II instancji.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający