VI Ka 627/25

Sygnatura akt VI Ka 627/25 Warszawa, dnia 12 września 2025 r. 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: 4 Przewodniczący: SSA (del.) Anna Kalbarczyk 5 Sędzia: SO Michał Chojnowski, 6 SO Beata Tymoszów 8protokolant: protokolant sądowy Justyna Kutnikowska 9przy udziale prokuratora Grzegorza Łaby 10po rozpoznaniu dnia 12 września 2025 r. w Warszawie 11sprawy 12 R. C. , syna D. i L. - M. , ur. (...) w Ł. 13oskarżonego o czyn z art. 280 § 1 kk 14 M. C. , syna D. i E. , ur. (...) w Ł. 15oskarżonego o czyn z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk 16 D. J. , syna G. i F. , ur. (...) w P. 17oskarżonego o czyn z art. 280 § 1 kk 18na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych M. C. i D. J. oraz prokuratora 19od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku 20z dnia 7 marca 2025 r. sygn. akt II K 472/24 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. M. Ś. kwotę 1033,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu M. C. w postępowaniu odwoławczym; 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. L. kwotę 1033,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu D. J. w postępowaniu odwoławczym; 4. zwalnia oskarżonych M. C. i D. J. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa; 5. ustala, że wydatki związane z apelacją prokuratora ponosi Skarb Państwa. 21SSA (del.) Anna Kalbarczyk SSO Michał Chojnowski SSO Beata Tymoszów UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 627/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 7 marca 2025 roku, sygn. akt II K 472/24, w sprawie M. C. , R. C. i D. J. . 1.2 Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońcy ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. 1. M. C. Oskarżony jest osobą karaną Karta karna k. 1613-1615 Sytuacja majątkowa Informacja e - (...) k. 1632 2. D. J. Oskarżony jest osobą niekaraną Karta karna k. 1616 3. R. C. Oskarżony jest osobą niekaraną Karta karna k. 1643 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu. 13. Karta karna, Informacja e - (...) Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzony w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów. . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Apelacja prokuratora Lp. Zarzut 3.1 1. obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu R. C. poprzez błędne zastosowanie art. 279 § 1 k.k. . w sytuacji, gdy z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że wypełnił on znamiona czynu z art. 280 § 1 k.k. co najmniej w formie usiłowania, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego umorzenia wobec oskarżonego postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 10 § 1 k.k. , 2. obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu D. J. poprzez błędne zastosowanie art. 279 § 1 k.k. w sytuacji, gdy z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że wypełnił on znamiona czynu z art. 280 § 1 k.k. co najmniej w formie usiłowania, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego umorzenia wobec oskarżonego postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 10 § 1 k.k. , 3. obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu M. C. poprzez błędne zastosowanie art. 279 § 1 k.k. w sytuacji, gdy z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że wypełnił on znamiona czynu z art. 280 § 1 k.k. (w zw. z art. 64 § 1 k.k. ), co najmniej w formie usiłowania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. 1. Apelacja prokuratora jest niezasadna w całości a sposób sformułowania zarzutów w zasadzie uniemożliwia dokonanie jakichkolwiek zmiany w postulowanym zakresie, nawet jeżeli byłyby one słuszna, a nie są. 2. Sąd zauważa, że treść postawionych zarzutów jest sprzeczna z uzasadnieniem apelacji. Prokurator postawił bowiem zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanych czynów poprzez błędne zastosowanie art. 279 § 1 k.k. , stwierdzając, że z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że oskarżenie wypełnili znamiona czynu z art. 280 § 1 k.k. co najmniej w formie usiłowania. W uzasadnieniu apelacji prokurator nie zgadza się natomiast ze ustaleniem sądu rejonowego, że brak jest dowodów by oskarżeni grozili pokrzywdzonemu natychmiastowym użyciem przemocy za pomocą przedmiotu przypominającego broń, młotka czy gazu pieprzowego. 3. Powstaje zatem pytanie, jakie ustalenia sądu ma na myśli prokurator które wedle treści zarzutu uzasadniają to, że oskarżeni wypełnili znamiona czynu z art. 280 § 1 k.k. co najmniej w formie usiłowania. Uznać należy, że są to ustalenia własne prokuratora, nie sądu. 4. Konsekwencje faktyczne postawienia tak sformułowanego zarzutu są natomiast dalekoidące. W orzecznictwie niezmiennie od lat wskazuje, że zarzut obrazy prawa materialnego można postawić tylko wówczas, gdy skarżący nie podważa ustaleń faktycznych związanych z tą kwalifikacją. Jeżeli bowiem nieprawidłowe są ustalenia faktyczne, na podstawie których sąd dokonał kwalifikacji prawnej czynu, to błędem pierwotnym jest błąd w ustaleniach faktycznych, a jego następstwem wadliwa kwalifikacja prawna. Ponieważ apelacja sporządzona jest przez podmiot fachowy, jest apelacją na niekorzyść, nie może być traktowana przez sąd odwoławczy rozszerzająco, bądź sprzecznie z jej treścią. 5. Sąd odwoławczy, z uwagi na treść art. 434 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. , może orzec na niekorzyść oskarżonego wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy oraz w granicach takiego zaskarżenia. 6. Sąd odwoławczy, orzekając na niekorzyść oskarżonego, jest związany podniesionymi zarzutami, chyba że ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od podniesionych zarzutów. Przypadki takie zostały wskazane w art. 433 § 1 in fine.1 Przypadek taki w tej sprawie nie zachodzi. 7. Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się obrazy prawa materialnego, gdyż poczynione przez niego ustalenia faktyczne są zbieżne z przyjętą kwalifikacją prawną czynów przypisanych oskarżonym z art. 279 § 1 k.k. 8. Jak wynika z wyroku sąd ustalił, że R. C. , M. C. i D. J. w dniu 18 września 2023 r. w O. woj. (...) przy ul. (...) w sklepie jubilerskim działając wspólnie i w porozumieniu oraz dodatkowo z jedną nieustaloną osobą poprzez stłuczenie młotkiem szyb w zamkniętych gablotach zawierających palety z biżuterią dokonali zaboru z włamaniem biżuterii o łącznej wartości o łącznej wartości 108.100,96 złotych na szkodę A. K. (1) . Takie ustalenia faktyczne nie zawierają znamion czynu z art. 280 § 1 k.k. , a czynu z art. 279 § 1 k.k. 9. Tym samym skoro prokurator postawił zarzut obrazy przepisów prawa materialnego i nie zarzucił błędnych ustaleń faktycznych pozostają one niewzruszone, gdyż apelacja na niekorzyść nie można być interpretowana rozszerzająco. 10. W wypadku nieuwzględnienia zarzutu apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego (…) nie jest dopuszczalne reformatoryjne orzekanie w instancji odwoławczej na jego niekorzyść.2 11. Przechodząc do oceny uzasadnienia apelacji sąd nie kwestionuje orzecznictwa sądów powszechnych, że dla realizacji znamion przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. wystarczy okazanie pokrzywdzonemu broni lub innego niebezpiecznego przedmiotu w celu wzbudzenia w nim obawy jej niezwłocznego użycia. Niemniej jednak w tej sprawie do niczego takiego nie doszło, nie wskazuje bowiem na to żaden dowód, w szczególności zarejestrowany w trybie ciągłym zapis przebiegu czynu z dnia 18 września 2023 roku. 12. Prokurator wskazuje w uzasadnieniu, że „jest wiedzą powszechną, że sklepy z biżuterią charakteryzują się wyższym poziomem zabezpieczeń niż inne, w których nie są sprzedawane tak wartościowe rzeczy. Oskarżeni musieli zatem być świadomi tego, że sklep pokrzywdzonego będzie na bieżąco monitorowany, tym bardziej, że przystępując do czynu, mieli założone kominiarki. Ponadto, jak zeznał pokrzywdzony, jego sklep był czynny w poniedziałki w godzinach 12:00-18:00. Oskarżeni weszli do sklepu w dniu 18.09.2023 r. (był to poniedziałek) o godz. 17:47, a zatem przed oficjalnym zamknięciem sklepu. W takiej sytuacji nie mogli nie przewidywać, że w lokalu ktoś będzie przebywać - czy to właściciel czy pracownik sklepu, względnie pracownik ochrony. Jednocześnie przyszli oni do sklepu zaopatrzeni w przedmiot przypominający broń, młotek oraz gaz pieprzowy, które to przedmioty trzymali w ręku, w widoczny sposób - zauważył je bowiem pokrzywdzony, obserwując wnętrze sklepu z zaplecza za pomocą monitoringu” . 13. Nie negując takiego spojrzenia na okoliczności przestępstwa będącego przedmiotem osądu, prokurator powinien dowodami wykazać zamiar oskarżonych użycia przemocy wobec pokrzywdzonego lub grożenia natychmiastowym jej użyciem. Sama świadomość oskarżonych, zresztą niewykazana żadnym dowodem, monitorowana sklepu jubilerskiego nie świadczy o zamiarze użycia przemocy lub jej grożeniem. Noszenie kominiarek świadczy o tym, że oskarżeni zrobili wszystko by nie zostać rozpoznani, w sytuacji obecności innych osób w sklepie jubilerskim i w czasie ucieczki. Podobnie świadomość, że w sklepie będzie przebywać pracownik nie jest jednoznaczne z zamiarem użycia wobec niego przemocy. Oskarżyciel publiczny wskazując na takie okoliczności sprawy nie podaje natomiast żadnych dowodów na to, że oskarżeni zaopatrzeni w przedmiot przypominający broń, młotek oraz gaz pieprzowy postanowili ich użyć w sposób penalizowany w art. 280 § 1 k.k. Nawet w tej części uzasadnienia apelacji prokurator dostrzega, że pokrzywdzony zauważył przyniesione przedmioty, obserwując wnętrze sklepu z zaplecza za pomocą monitoringu, czyli nie było go w tym samym pomieszczeniu sklepu, czyli w jego części sprzedażowej. 14. W dalszej części uzasadnienia apelacji prokurator arbitralnie podaje, że „okoliczności te prowadzą jednoznacznie do wniosku, że oskarżeni byli gotowi ww. narzędzi użyć fizycznie bądź chociażby, przez ich okazanie, zagrozić osobie, która próbowałaby powstrzymać ich przed dokonaniem kradzieży.” , nie podając na powyższą konkluzję żadnych dowodów. 15. Nie jest tak, że sąd pierwszej instancji nie dostrzegł wejścia oskarżonych do jubilera z przedmiotem przypominającym broń, młotkiem i gazem pieprzowym. Zasadnie uznał natomiast, że z przeprowadzonych dowodów, w tym w szczególności z odtworzonego na rozprawie nagrania video z przebiegu zdarzenia nie wynika, aby sprawie miało miejsca grożenie natychmiastowym użyciem przemocy za pomocą przedmiotu przypominającego broń, młotka lub gazu pieprzowego wobec A. K. (1) . 16. Prokurator opisując ustalenia własne całkowicie pomija fakt, że zdarzenie będące przedmiotem osądu zostało w całości nagrane przez monitoring znajdujący się w sklepie. Odtworzenie jego faktycznego przebiegu nie nastręcza zatem żadnych trudności. Analiza tego nagrania wskazuje wprost, że żaden z oskarżonych nie groził pokrzywdzonemu przedmiotem przypominającym broń, młotkiem czy gazem pieprzowym, ani go nawet nie okazywał. Samo posiadanie takich przedmiotów nie jest wystraczające z ustaleniem, że oskarżeni mieli jakikolwiek zamiar ich użyć w sposób penalizowany przez art. 280 § 1 k.k. Przedmioty te służyły im bowiem do rozbicia gablot, pistolet po wybiciu szyby został przez M. C. odłożony na gablotę. Nawet po interwencji pokrzywdzonego, który posiadał broń palną nie użyli oni w żaden sposób przyniesionych przez siebie przedmiotów, tylko w popłochu uciekali ze sklepu. 17. Nie ma racji prokurator, że z nagrania monitoringu wynika, że R. C. przeskoczył ladę i zmierzał w kierunku zaplecza, gdzie przebywał pokrzywdzony trzymając w ręku miotacz gazu pieprzowego i to z palcem wskazującym wskazuje położonym przy przycisku rozpylającym. Abstrahując od tego, że prokurator nie podaje dokładnie czasu nagrania wskazującego na takie działanie, jest to stwierdzenie całkowicie dowolne. Faktem jest że, R. C. przeskoczył ladę, nie ma żadnego dowodu na to, by jego zamiarem było udanie się w kierunku zaplecza, gdzie był pokrzywdzony. Oskarżony był po drugiej stronie lady chwilę i pomagał oskarżonemu C. kraść biżuterię. 18. Zupełnie niepoparte jakimkolwiek dowodem jest stwierdzenie prokuratora, że działanie pokrzywdzonego, który wyszedł z zaplecza z bronią palną stanowiła reakcję na wcześniejszą, wyrażoną niewerbalnie, groźbę oskarżonych. Nie zeznaje o tym ani pokrzywdzony A. K. (2) ani nie dokumentuje tego zarejestrowany przebieg nagrania. 19. Faktem jest, że oskarżeni przyszli do jubilera z przedmiotem przypominającym broń, młotkiem i gazem pieprzowym. Faktem jest, że za pomocą tych narzędzi rozbijali szyby. Ani z nagrania, ani z żadnego dowodu nie wynika, by w jakikolwiek sposób grozili pokrzywdzonemu przyniesionymi przez siebie narzędziami albo używali przemocy skierowanej wobec pokrzywdzonego. Samo posiadanie takich narzędzi nie jest równoznaczne z ich użyciem a znamion czynu zabronionego nie można domniemywać, tylko należy je udowodnić. 20. Poniższe kadry bardzo wyraźnie, klatka po klatce, sekunda po sekundzie, nie pozostawiając żadnych wątpliwości wskazują w jaki sposób oskarżeni dokonujący włamania używali posiadane przez siebie narzędzie i do czego im służyły. Wniosek o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej oskarżonych R. C. i D. J. i w tym zakresie przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zmianę orzeczenia w części dotyczącej oskarżonego M. C. poprzez zmianę kwalifikacji przypisanego mu czynu i skazanie go za czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , względnie, z ostrożności procesowej, za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Niezasadność zarzutów apelacji. Apelacja obrońcy oskarżonego D. J. Lp. Zarzut 1 1. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zapadłego orzeczenia, polegający, na uznaniu, że oskarżony D. J. jest winnym zarzucanemu mu czynu, zaś materiał dowodowy w sprawie nie wykazał aby jednym ze sprawców zdarzenia z dnia 18 września 2023 r. był oskarżony; 2. naruszenie art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez wskazanie w uzasadnieniu orzeczenia w sposób lakoniczny i nie wyczerpujący, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego M. C. Lp. Zarzut 2 1. mająca wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania karnego tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z nakazami tego przepisu oceny materiału dowodowego w postaci zeznań wymienionych świadków, nagrania monitoringu wizyjnego oraz wyjaśnień oskarżonego skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych prowadzącym do nieuprawnionego przyjęcia przez Sąd Rejonowy w Otwocku II Wydział Karny, że M. C. popełnił czyn polegający na tym, że w dniu 18 września 2023 roku w O. , województwie (...) przy ul. (...) w sklepie jubilerskim działając wspólnie i w porozumieniu z dwiema ustalonymi osobami i jedną nieustaloną osobą przez stłuczenie młotkiem szyb w zamkniętych gablotach zawierających palety z biżuterią dokonał zaboru z włamaniem biżuterii o łącznej wartości 108 100,96 złotych na szkodę A. K. (1) , przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, przyjmując, że wskazany czyn wyczerpuje dyspozycję art. 279 § 1 k.k. w z. w. z art. 64 § 1 k.k. i za to na tej podstawie skazał go oraz wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, gdy tymczasem: a. nie wynika to z zeznań świadka A. K. (1) , który zeznał w szczególności: „Oni mieli zasłonięte twarze." b. nie wynika to z wyjaśnień oskarżonego M. C. , który wskazał co następuje: „Nie przyznaję się do popełnienia zarzucanego mi czynu. Nie chcę składać wyjaśnień. 15 września urodził mi się syn. Powiedziano mi. że mają na mnie dowody, że dzieciaki powiedziały, że ja byłem z nimi. Mnie tam nie było. Byłem zestresowany i się przyznałem. Chciałem jak najszybciej wyjść z dołka. Nie przyznaję się, przepraszam za to zamieszanie, ja tam nie byłem. Byłem zestresowany, bo chciałem jak najszybciej wyjść do syna. (...) Potwierdzam odczytane wyjaśnienia. Ja na początku mówiłem, że się nie przyznaję, teraz też się nie przyznaję. Ja byłem w desperacji, bo chciałem stamtąd wyjść. Dlatego to powiedziałem. Co mi przychodziło na myśl to to mówiłem. Wymyślałem co mówić, żeby jak najszybciej stamtąd wyjść, bo bałem się, że mnie nie wypuszczą." c. nie wynika to z nagrania z monitoringu bowiem na jego podstawie nie jest możliwe ustalenie tożsamości sprawców zdarzenia, co potwierdził również świadek A. K. (1) ; d. nie wynika z zeznań świadka J. K. (2) złożonych w postępowaniu przygotowawczym; e. nie wynika to z zeznań świadka I. W. , który zeznał co następuje: „Wiem czego sprawa dotyczy. Dotyczy napadu na jubilera na ulicy (...) . Byłam świadkiem napadu. Widziałam to. Zbierałam pogubione złot. Widziałam auto którym uciekali. Widziałam dużo bo byłam w sklepie obok. Jak to mój mąż powiedział znalazłam się w nieodpowiednim miejscu", ale świadek ten nie wskazał oskarżonego jako sprawcę zdarzenia ani również współoskarżonych zatem nie sposób przypisywać jak uczynił to Sąd Rejonowy w Otwocku tym zeznaniom waloru pozwalającego na przypisanie sprawstwa oskarżonemu M. C. . f. nie wynika to z zeznań świadka A. S. , który zeznał co następuje: „Z tego co kojarzę to był napad na jubilera, ale nic więcej z tego nie pamiętam", zatem brak jest jakiegokolwiek dowodu o charakterze kategorycznym z którego miałoby wynikać, że M. C. dopuścił się zarzucanego mu czynu. 2. rażącą niewspółmierność kary w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności ze względu na jej surowość, w przypadku gdyby Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji dotyczącej braku winy po stronie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. 1. Na wstępie zaznaczyć należy, że obie apelacje zostaną rozpoznane łącznie, z uwagi na tożsamo podnoszone kwestie wskazujące na wadliwą ocenę materiału dowodowego oraz wnioskowanie o uniewinnienie oskarżonych od popełnienia czynów przypisanych im wyrokiem sądu rejonowego. 2. Apelacje obrońcy adwokat M. L. , jak i adw. M. Ś. są niezasadne albowiem materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje na to, że to oskarżeni dokonali włamania do sklepu jubilerskiego w dniu 18 września 2023 roku. Wbrew twierdzeniom obrońców materiał dowody nie ogranicza się do nagrania z monitoringu sklepowego, zeznań świadka A. K. (2) , I. W. , A. S. . Gdyby tak było faktycznie nie można by przypisać oskarżonym popełnienia kradzieży z włamaniem. Ale tak nie jest. 3. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. sąd odwoławczy zauważa, że wywołana apelacją kontrola odwoławcza służy weryfikacji trafności orzeczenia, a nie jego uzasadnienia. O tej zaś świadczą nie formalnie nienaganne pisemne motywy, sporządzone przecież już po wydaniu wyroku i odrębne od niego, ale konfrontacja orzeczenia z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dotrzymanie w postępowaniu istotnych wymogów proceduralnych. Skoro więc dla skuteczności zarzutu obrazy przepisu postępowania, błędu w ustaleniach faktycznych konieczne jest wykazanie jego możliwego wpływu na treść orzeczenia ( art. 438 pkt 2 k.p.k. ) to naruszenie art. 424 k.p.k. samo w sobie nie może prowadzić do spodziewanego przez skarżącego rezultatu, ponieważ to, co było później (uzasadnienie) nie może wpływać na to, co było wcześniej (wyrok). Wady uzasadnienia mogące świadczyć o wadliwości procesu wyrokowania, skłaniają do tym wnikliwszej kontroli odwoławczej, ale o tej wadliwości same w sobie nie przekonują i jej nie warunkują. Obecnie, wobec brzmienia przepisu art. 455a k.p.k. , kwestia ta nie nasuwa wątpliwości 4. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów sąd podkreśla, że postępowanie karne to konglomerat dowodów, który winny być analizowane we wzajemnym powiązaniu. Indywidualna interpretacja jakiegokolwiek dowodu bez wzajemnego powiązania z całością dostępnego materiału dowodowego nie jest w stanie sprostać zasadzie swobodnej oceny materiału dowodowego. Może być tak, że faktycznie każdy dowód interpretowany jednostkowo nie doprowadzi do wniosku o popełnieniu przez osobę oskarżoną zarzucanego jej czynu, a powiązanie wielu dowodów wzajemne tworzy ciąg, który wykluczy wątpliwości. Tak też było w tej sprawie. 5. Dowód w postaci nagrania z kamery monitoringu dowodzi, że faktycznie trzech zamaskowanych sprawców dokonało kradzieży z włamaniem do sklepu jubilerskiego. Pozwala na bezsporne ustalenie, że doszło do kradzieży z włamaniem, a nie rozboju, jak wnioskował prokurator. 6. Zeznania pokrzywdzonego A. K. (1) to dowód na przebieg zdarzenia, jak również na wysokość szkody w związku z popełnionym przestępstwem. 7. Dowodem za inne okoliczności były zeznania I. W. , która wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego M. C. nie ograniczyły się do zacytowanego w apelacji fragmentu. Ponieważ świadek zaobserwowała moment ucieczki ze sklepu jubilerskiego, jej zeznania pozwoliły na poczynienie dalszych ustaleń. Świadek widziała bowiem, że zamaskowani sprawcy oddalili się spod sklepu jubilerskiego samochodem marki o. (...) , koloru zielononiebieskiego, o numerach rejestracyjnych (...) . Dostrzeżona przez świadka okoliczność umożliwiła prześledzenie, choć częściowo drogi ich ucieczki (k. 7778). 8. Funkcjonariusze Policji idąc tropem samochodu, którym odjechali sprawcy ustalili, że o. (...) zmienił swojego właściciela w dniu 12 września 2023 roku. O ile został kupiony na fałszywe dane, o tyle policjanci zabezpieczyli monitoring ze (...) w miejscowości C. (k. 166174), gdzie uwidoczniono osoby, które go kupiły. Jak wynika z tego monitoringu w dniu 12 września 2023 roku na stację przyjechały dwa samochody: o. (...) i o. (...) . Czterech mężczyzn rozmawiało ze sobą, tankowało benzynę. Uwidocznione wizerunki pozwoliły na identyfikację osób, które poruszały się o. corsą, który następnie był wykorzystany do ucieczki po dokonanej kradzieży. Jak wynika z porównania wizerunków samochód w dniu 12 września 2023 został zakupiony przez oskarżonych R. C. i D. J. (k. 324326, k. 335338). 9. W telefonie oskarżonego R. C. znajdowały się zdjęcia pojazdu marki o. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , koloru czarnego, który odpowiadał samochodowi, który pojawił się na nagraniu monitoringu ze stacji (...) . 10. Samochód którym uciekli sprawcy, czyli o. (...) został odnaleziony w O. przy ulicy (...) na terenie leśnym w dniu 19 września 2023 roku. W samochodzie tym ujawniony został młotek oraz gaz (k. 446  448) 11. Jak wynika z opinii – materiał genetyczny uzyskany z próbki dowodowej obejmującej młotek był mieszaniną pochodzącą od co najmniej trzech osób, a ta mieszanina zawierała DNA oskarżonego D. J. . Z opinii wynika również, że materiał genetyczny uzyskany z koła kierownicy zawierał mieszaninę trzech osób i nie można było wykluczyć, że uzyskana mieszanina zawierała D. C. (k. 662). 12. Kolejnym dowodem, że to oskarżeni dokonali kradzieży z włamaniem są wyjaśnienia oskarżonego M. C. złożone w toku postępowania przygotowawczego, który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i opisał jego przebieg, jak również osoby w nim uczestniczące. Jego wyjaśnienia zostały potwierdzone w pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. 13. Oskarżony w dniu 21 września 2023 roku podał, że z R. C. , D. weszli do jubilera, zaczęli zbijać szyby i wzięli 56 pudełek z biżuterii. Umówili się na napad w niedzielę. Nie wiedzieli, że będą tam kamery, myśleli, że wejdą, wezmą złoto i wyjdą. Oskarżony wyjaśnił, że to on miał w ręku broń, natomiast młotek miał D. J. . Gdy rozbijali szyby, usłyszeli że włączył się alarm, pokrzywdzony krzyknął „stój bo strzelam” i wtedy uciekli. Uciekli samochodem koloru zielonego kierowanym przez nieustalonego M. , który wcześniej został kupiony specjalnie do tego napadu i zostawili go w lesie koło W. . Potem oskarżony stwierdził że prowadzącym samochód nie był M. tylko J. . Oskarżony rozpoznał osoby z nagrania monitoringu (k. 82). 14. Przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu także w trakcie posiedzenia przed sądem stosującym tymczasowe aresztowanie. 15. Odwołanie złożonych wyjaśnień przez oskarżonego na rozprawie należy ocenić jako przyjęto linię obrony. Oskarżony w toku postępowania przygotowawczego miał pełną wiedzę co do przebiegu całego zdarzenia, szczegółowo o nim opowiedział. Wniosek nasuwa się zatem jeden, że tylko sprawca mógł znać takie szczegóły. W tym świetle jego twierdzenia z rozprawy, że chciał wyjść i mówił co przychodziło mu na myśl nie może być uznane za wiarygodne. Nie ma żadnych dowodów na to, że oskarżony złożył wyjaśnienia pod jakimkolwiek przymusem. Nie zostało również potwierdzone, że oskarżony nie posługuje się w sposób pewny i swobodny językiem polskim, skoro nie dostrzegł tego żaden organ procesowy, w tym sąd odwoławczy, który miał możliwość samodzielnie przekonać się o swobodzie formułowania wypowiedzi przez oskarżonego. Oskarżony w toku rozprawy odwoławczej posługiwał się językiem polskim, zachowując składnie prawidłową dla języka. Brak było podstaw do stwierdzenia, że nie rozumie treści przekazywanych na rozprawie w szczególności, że w sposób jasny odpowiadał na zadawane mu pytania. Ponadto w aktach sprawy znajdują się pisma oskarżonego (m.in. 524), które wskazują na znajomość języka polskiego. 16. Biorąc powyższe pod uwagę analiza materiału dowodowego jako całości, a nie wybranych fragmentów, jak to uczynili obrońcy, w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że to oskarżeni M. C. , R. C. i D. J. dokonali kradzież z włamaniem do sklepu jubilerskiego w dniu 18 września 2023 roku. 17. Nie jest również zasadny zarzut rażącej niewspółmierność kary w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności ze względu na jej surowość. Tymczasowe aresztowanie od września 2023 roku nie ma wpływu na wysokość kary, jaka powinna być wymierzona oskarżonemu. Rację ma sąd pierwszej instancji, że czyn oskarżonego cechuje się wysokim stopniem społecznej szkodliwości. Oskarżony M. C. jest osobą wielokrotnie karaną za przestępstwa przeciwko mieniu. Od pierwszego skazania w 2015 roku oskarżony żyje w sytuacji całkowitego ignorowania prawa. Poprzednia kara pozbawienia wolności nie odniosła żadnego skutku resocjalizacyjnego, stąd nie można uznać, że jakiekolwiek działania resocjalizacyjne może przynieść obecnie. Oskarżony winien zatem zostać odizolowany od społeczeństwa. Obrońca oskarżonego D. J. wniosła o: zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Obrońca oskarżonego M. C. wniósł o: 1. zmianę w całości pkt. II wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku II Wydziału Karnego z dnia 7 marca 2025 roku wydanego w sprawie pod sygn. akt: II K 472/24 i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przypisanego mu czynu; ewentualnie o: 2. zmianę pkt. II wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku II Wydziału Karnego z dnia 7 marca 2025 roku wydanego w sprawie o sygn. akt: II K 472/24 i orzeczenie kary łagodniejszej od wymierzonej przez Sąd pierwszej instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Niezasadność zarzutów apelacyjnych. 4. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.3 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wina i kara w zakresie oskarżonego M. C. oraz wina w zakresie oskarżonych D. J. i R. C. . Zwięźle o powodach utrzymania w mocy. Wyrok sądu rejonowego była prawidłowy a zarzuty wszystkich apelacji niezasadne. 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku Lp. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. 2. Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. M. Ś. kwotę 1033,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu M. C. w postępowaniu odwoławczym. 3. Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. L. kwotę 1033,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu D. J. w postępowaniu odwoławczym. 6. Koszty Procesu Wskazać oskarżonego. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. M. C. D. J. 4. zwolniono oskarżonych M. C. i D. J. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa; 5. ustalono, że wydatki związane z apelacją prokuratora ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS 3 SSO Michał Chojnowski SSA (del.) Anna Kalbarczyk SSO Beata Tymoszów 0.17.1.1. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 7 marca 2025 roku, sygn. akt II K 472/24. 0.17.1.2. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.17.1.3. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.17.1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 0.17.1.1. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego D. J. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 7 marca 2025 roku, sygn. akt II K 472/24. 0.17.1.2. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.17.1.3. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.17.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 0.17.1.1. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego M. C. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 7 marca 2025 roku, sygn. akt II K 472/24. 0.17.1.2. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.17.1.3. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.17.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego . Tom II. Komentarz aktualizowany , LEX/el. 2025, art. 433 . 2 D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego . Tom II. Komentarz aktualizowany , LEX/el. 2025, art. 433 .