VI Ka 492/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego, korygując błędną kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu w zakresie uszkodzenia mienia.
Prokurator wniósł apelację od wyroku Sądu Rejonowego, zarzucając obrazę prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przepisów dotyczących narażenia na niebezpieczeństwo (art. 160 § 3 k.k.) i zbiegu przepisów (art. 11 § 2 k.k.) do czynu polegającego na uszkodzeniu mienia (art. 288 § 1 k.k.). Sąd Okręgowy uznał apelację za zasadną, stwierdzając omyłkę Sądu Rejonowego w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego w punkcie 2 wyroku. W konsekwencji, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok, eliminując wskazane przepisy z kwalifikacji prawnej czynu i podstawy wymiaru kary, a w pozostałym zakresie utrzymał wyrok w mocy, zwalniając oskarżonego od kosztów sądowych postępowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy w Gliwicach rozpoznał apelację prokuratora wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach, który skazał M. B. m.in. za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. (uszkodzenie mienia) i art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (narażenie na niebezpieczeństwo). Prokurator zarzucił obrazę prawa materialnego, wskazując, że czyn przypisany w punkcie 2 wyroku, polegający na uszkodzeniu mienia, powinien być kwalifikowany wyłącznie z art. 288 § 1 k.k., a przepisy art. 160 § 3 k.k. i art. 11 § 2 k.k. zostały zastosowane omyłkowo. Sąd Okręgowy przychylił się do argumentacji prokuratora, stwierdzając, że błąd w kwalifikacji prawnej wynikał z omyłki przy sporządzaniu aktu oskarżenia, która nie została dostrzeżona przez sąd pierwszej instancji. W związku z tym, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok, eliminując z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego w punkcie 2 przepisy art. 160 § 3 k.k. i art. 11 § 2 k.k., a także art. 11 § 3 k.k. z podstawy wymiaru kary. W pozostałym zakresie wyrok został utrzymany w mocy. Sąd odwoławczy, kierując się zasadami słuszności, zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Czyn polegający na uszkodzeniu mienia powinien być kwalifikowany wyłącznie z art. 288 § 1 k.k.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy stwierdził, że zastosowanie przepisów art. 160 § 3 k.k. i art. 11 § 2 k.k. do czynu polegającego na uszkodzeniu mienia było wynikiem omyłki przy sporządzaniu aktu oskarżenia i nie znajdowało uzasadnienia w ustaleniach faktycznych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
zmiana wyroku w części dotyczącej kwalifikacji prawnej czynu
Strona wygrywająca
oskarżony (w zakresie korekty kwalifikacji)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. B. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Prokuratura Okręgowa | organ_państwowy | oskarżyciel publiczny |
Przepisy (7)
Główne
k.k. art. 288 § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.k. art. 160 § 3
Kodeks karny
Wyeliminowany z kwalifikacji prawnej czynu z punktu 2.
k.k. art. 11 § 2
Kodeks karny
Wyeliminowany z kwalifikacji prawnej czynu z punktu 2.
k.k. art. 11 § 3
Kodeks karny
Wyeliminowany z podstawy wymiaru kary.
k.p.k. art. 437
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 624 § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Błędna kwalifikacja prawna czynu przypisanego w punkcie 2 wyroku Sądu Rejonowego, polegająca na zastosowaniu art. 160 § 3 k.k. i art. 11 § 2 k.k. do czynu, który powinien być kwalifikowany wyłącznie z art. 288 § 1 k.k.
Godne uwagi sformułowania
Apelacja jest oczywiście zasadna. Powyższego mankamentu aktu oskarżenia nie dostrzegł sąd I instancji na etapie wyrokowania i powielił błędną kwalifikację czynu. Dopuścił się obrazy prawa materialnego przez błędne zastosowanie w kwalifikacji prawnej tego czynu art. 160 § 3 k.k. i art. 11 § 2 k.k.
Skład orzekający
Piotr Mika
przewodniczący
Grażyna Tokarczyk
sędzia
Andrzej Ziębiński
sędzia sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Kwestie prawidłowej kwalifikacji prawnej czynów w sprawach karnych, zwłaszcza w kontekście omyłek sądu pierwszej instancji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji omyłki sądu w zastosowaniu przepisów, nie stanowi ogólnej wykładni prawa.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa dotyczy rutynowej korekty kwalifikacji prawnej czynu, wynikającej z omyłki sądu. Nie zawiera nietypowych faktów ani zaskakujących rozstrzygnięć.
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygnatura akt VI Ka 492/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Piotr Mika Sędziowie SSO Grażyna Tokarczyk SSO Andrzej Ziębiński (spr.) Protokolant Sylwia Sitarz przy udziale Krystyny Marchewki Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. sprawy M. B. ur. (...) w R. syna J. i W. oskarżonego z art. 288§1 kk i art. 160§3 kk w zw. z art. 11§2 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 24 lutego 2014 r. sygnatura akt II K 1327/13 na mocy art. 437 kpk , art. 438 kpk , art. 624 § 1 kpk 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego w punkcie 2 eliminuje przepisy art. 160 § 3 kk i art. 11 § 2 kk , a z podstawy wymiaru kary eliminuje art. 11 § 3 kk ; 2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 3. zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 492/14 UZASADNIENIE Od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt II K 1327/13, apelację wniósł prokurator, zaskarżając wyrok na korzyść oskarżonego w zakresie dotyczącym czynu przypisanego mu w punkcie 2 w całości i zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 160 § 3 k.k. i art. 11 § 2 k.k. , poprzez zastosowanie ich w kwalifikacji przypisanego sprawcy czynu opisanego w punkcie II oraz w podstawie wymiaru kary, podczas gdy prawidłowo dokonane ustalenia faktyczne wskazują, iż oskarżony dopuścił się czynu typizowanego w art. 288 § 1 k.k. Stawiając powyższy zarzut, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynu opisanego w punkcie II poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się czynu opisanego w art. 288 § 1 k.k. i wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , zaś z podstawy prawnej (winno być: wymiaru kary) art. 11 § 3 k.k. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest oczywiście zasadna. M. B. został oskarżony o popełnienie dwóch przestępstw z art. 288 § 1 k.k. i art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Analiza treści zarzutów wskazuje jednoznacznie, iż w rzeczywistości kwalifikacja taka winna dotyczyć wyłącznie czynu zarzucanego w punkcie I, podczas gdy czyn zarzucony w punkcie II, polegający na uszkodzeniu mienia, podlega kwalifikacji tylko z art. 288 § 1 k.k. , a pozostałe przepisy ( art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ) zostały ujęte na skutek omyłki przy sporządzaniu aktu oskarżenia. Potwierdza to fakt, że oskarżonemu w toku postępowania przygotowawczego przedstawiono dwa zarzuty - jeden kwalifikowany z art. 288 § 1 k.k. i art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , drugi - kwalifikowany z art. 288 § 1 k.k. Powyższego mankamentu aktu oskarżenia nie dostrzegł sąd I instancji na etapie wyrokowania i powielił błędną kwalifikację czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 2 zaskarżonego wyroku. W ten sposób dopuścił się obrazy prawa materialnego przez błędne zastosowanie w kwalifikacji prawnej tego czynu art. 160 § 3 k.k. i art. 11 § 2 k.k. , a w podstawie wymiaru kary art. 11 § 3 k.k. Dlatego sąd odwoławczy, uwzględniając apelację prokuratora, zmienił zaskarżony wyrok, w ten sposób, że z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 2 wyeliminował przepisy art. 160 § 3 k.k. i art. 11 § 2 k.k , a z podstawy wymiaru kary art. 11 § 3 k.k. Nie znajdując z urzędu podstaw do dokonywania innych zmian zaskarżonego wyroku lub jego uchylenia, w pozostałym zakresie wyrok ten utrzymał w mocy. Ponieważ potrzeba zmiany zaskarżonego wyroku była wynikiem błędu sądu I instancji, sąd odwoławczy, kierując się zasadami słuszności ( art. 624 § 1 k.p.k. ), zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI