VI KA 481/17

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego R. G., który kwestionował jedynie rozstrzygnięcie o karze za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd odwoławczy uznał apelację za bezzasadną i utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Zauważono, że Sąd Rejonowy popełnił błąd, traktując zarzucane czyny jako dwa odrębne występki, co doprowadziło do niesłusznego umorzenia postępowania w odniesieniu do jednego z zarzutów. Jednakże, ze względu na zakres środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego, błąd ten nie mógł zostać naprawiony. Sąd Okręgowy podkreślił, że Sąd Rejonowy prawidłowo umotywował rodzaj i wysokość kary, a także powody braku zastosowania środka probacji. Szczególnie zwrócono uwagę na nietypową sytuację popełnienia przestępstwa kradzieży wobec osoby, która bezinteresownie zaoferowała oskarżonemu pomoc. Sąd uznał, że wykorzystanie tej sytuacji świadczy o wysokim stopniu demoralizacji oskarżonego. Argumenty obrońcy o zmianie postawy R. G. i pozytywnej prognozie na przyszłość zostały odrzucone. Wskazano, że oskarżony przez długi okres odbywał kary pozbawienia wolności, a krótki okres od opuszczenia aresztu nie jest wystarczający do stwierdzenia rzeczywistej resocjalizacji. Opinie z okresu pobytu w stowarzyszeniu oraz z aresztu śledczego wskazywały na zmienność zachowania i problemy z dyscypliną, co podważało możliwość zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary na podstawie art. 69 § 1 k.k. Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany wyroku i utrzymał go w mocy, zasądzając jednocześnie koszty obrony z urzędu i zwalniając oskarżonego od kosztów postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający