VI Ka 475/14

Sygnatura akt VI Ka 475/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Piotr Mika Sędziowie SSO Bożena Żywioł (spr.) SSO Agata Gawron-Sambura Protokolant Natalia Skalik-Paś przy udziale Marka Dutkowskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. sprawy J. W. , syna J. i R. ur. (...) w L. oskarżonego z art. 160§1 kk i art. 155 kk przy zast. art. 11§2 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 11 lutego 2014 r. sygnatura akt IX K 3444/10 na mocy art. 437 kpk , art. 438 kpk uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. VI Ka 475/14 UZASADNIENIE Od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 11 lutego 2014r., sygn.akt IX K 3444/10, apelacje wnieśli: pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, obrońca oskarżonego J. W. i sam oskarżony. Sąd Okręgowy uznał częściową zasadność apelacji wywiedzionych przez oskarżonego i jego obrońcę, a to w zakresie zarzutu obrazy art. 167 kpk i art. 6 kpk . Obraza tych przepisów była następstwem niedopuszczenia dowodu z ustnej opinii biegłego sądowego kardiologa J. S. . Stwierdzenie już tylko takiego uchybienia prowadzić musiało do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Nie ulega najmniejszej wątpliwości to, że w sprawie niniejszej, z uwagi na istotę zarzutu postawionego oskarżonemu, który jest lekarzem, doniosłą wagę ma dowód w postaci opinii biegłego lekarza, gdyż tylko przez pryzmat jego wiedzy specjalistycznej możliwą jest ocena, czy zachowanie oskarżonego wobec pacjenta, przeprowadzone badania, postawiona diagnoza i zalecony sposób leczenia, z punktu widzenia wiedzy medycznej, obowiązujących standardów i wymogów sztuki lekarskiej były poprawne, czy też stworzyły bądź zdynamizowały stan zagrożenia zdrowia i życia pacjenta. Sąd orzekający bowiem takiej wiedzy specjalistycznej nie posiada. Wymaga jednak podkreślenia, iż opinia specjalisty, postawione w niej tezy i wnioski nie mogą mieć charakteru arbitralnego. Biegły winien wyjaśnić, w oparciu o co je sformułował, tak by sąd miał możliwość oceny wywodu z punktu widzenia zasad logiki, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Bez odwołania się do wiedzy specjalistycznej nie jest także możliwym zweryfikowanie linii obrony oskarżonego, jeśli twierdzi on, iż jego działania w momencie, gdy po raz pierwszy miał kontakt z pokrzywdzonym były prawidłowe i uwzględniały dostępne mu wówczas informacje o okolicznościach stanu faktycznego. Sąd pierwszej instancji podzielił obie opinie znajdujące się w aktach sprawy podkreślając, że są one pełne, zawierają jasne, konkretne i stanowcze wnioski będące odpowiedziami na zadane pytania. Nie zauważył jednak, iż obie opinie w zasadzie wyczerpują się w owych konkretnych wnioskach i odpowiedziach, natomiast nie zawierają żadnego uzasadnienia, toku rozumowania, który do takich wniosków doprowadził, odniesienia do standardów medycznych i specjalistycznej wiedzy w tym zakresie. To właśnie taki mankament sprawia, że opinie mają charakter arbitralny, co w sposób znaczny utrudnia, a wręcz uniemożliwia zweryfikowanie poprawności toku rozumowania ich autorów w kontekście przyjętej przez oskarżonego linii obrony. Poprzez niewezwanie biegłego S. na rozprawę / drugi z biegłych już nie żyje/ sąd meriti pozbawił się możliwości skonfrontowania wiedzy medycznej, jaką prezentuje biegły z wiedzą medyczną innego lekarza - oskarżonego, a tym samym możliwości oceny, przez pryzmat wiedzy specjalistycznej, wersji przedstawionej przez J. W. . Jakkolwiek zastrzeżenia oskarżonego co do treści opinii biegłego mają istotnie charakter dość ogólny, to jednak nie ulega wątpliwości, że oskarżony odwołując się m.in. do stanu wiedzy medycznej, fachowej literatury i opracowań naukowych kwestionuje zwłaszcza przyjęcie, że czytelne dolegliwości sercowe nakazujące wykonanie badania sprzętem EKG i podjęcie decyzji o zawiezieniu chorego do szpitala dla rozszerzenia diagnostyki klinicznej celem wykluczenia zawału mięśnia sercowego wystąpiły już podczas pierwszej wizyty lekarskiej u pacjenta, a nie po jej zakończeniu. Teza oskarżonego, że było odmiennie nawiązuje do wyniku sekcji zwłok pokrzywdzonego oraz badań dodatkowych, z których wynika, iż zgon P. K. miał charakter nagłej śmierci sercowej i wystąpił na podłożu zmian chorobowych w naczyniach wieńcowych i mięśniu sercowym, a więc przyczyna śmierci była niespodziewana i dała natychmiastowy rezultat. Nie dysponując merytoryczną, umotywowaną kontrargumentacją opartą na wiedzy fachowej Sąd Rejonowy pozbawił się możliwości rzeczowej analizy takiej linii obrony oskarżonego, a poprzestając na odmówieniu wiarygodności jego wyjaśnieniom w oparciu wyłącznie o to, że biegli twierdzili odmiennie - naruszył prawo oskarżonego do obrony. Niepełny materiał dowodowy, niewystarczający do rozstrzygnięcia w przedmiocie winy oskarżonego spowodował, że ustalenia sądu, co do tego, iż oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 160 § 2 kk należy, w obecnym stanie sprawy, zakwestionować. W postępowaniu ponownym sąd pierwszej instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe poszerzając materiał bądź o uzupełniającą opinię dotychczasowego biegłego, bądź też o opinię innego specjalisty kardiologa, lub też zespołu biegłych takiej specjalności. Wywód biegłego winien zawierać uzasadnienie i wskazywać medyczną podstawę wniosków końcowych, a nadto ustosunkowanie się do twierdzeń oskarżonego i ich ocenę z medycznego punktu widzenia. Dopiero tak uzupełniony materiał dowodowy będzie dla sądu stanowił podstawę do ewentualnego ustalenia sprawstwa i winy oskarżonego. Wymaga przy tym podkreślenia, iż z dużą rozwagą należy oceniać zachowanie lekarza z punktu widzenia znamion strony podmiotowej przestępstwa z art. 160 § 2, a więc występku umyślnego, gdyż wydaje się, że przyjęcie choćby zamiaru ewentualnego będzie ograniczone do przypadków wyjątkowych. Z uwagi na podstawę rozstrzygnięcia sądu odwoławczego odnoszenie się do pozostałych zarzutów apelacji oskarżonego i obrońcy oraz do zarzutów apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej stało się, jako przedwczesne, bezprzedmiotowe.