VI Ka 450/17

Sygnatura akt VI Ka 450/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Piotr Mika (spr.) Sędziowie SSR del. Agnieszka Woźniak SSO Małgorzata Peteja-Żak Protokolant Kamil Koczur przy udziale Janusza Banacha Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. w G. po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy G. D. ur. (...) w G. syna J. i H. oskarżonego z art. 224a kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 7 marca 2017 r. sygnatura akt IX K 1285/14 na mocy art. 437 § 1 kpk , art. 636 § 1 kpk 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 180 (sto osiemdziesiąt) złotych. Sygn. akt VI Ka 450/17 UZASADNIENIE Wyrokiem z 7 marca 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt IX K 1285/14 Sąd Rejonowy w Gliwicach uznał oskarżonego G. D. za winnego tego, że w dniu 11 czerwca 2013 roku w G. wiedząc, że zagrożenie nie istnieje, używając telefonu komórkowego o nr IMEI: (...) , nr (...) zatelefonował do (...) Sądu Okręgowego w G. , gdzie tego dnia miała się odbyć rozprawa apelacyjna w jego sprawie o sygn. akt VI Ka 257/13 i zawiadomił o istnieniu zdarzenia zagrażającego życiu i zdrowiu wielu osób oraz mieniu w znacznych rozmiarach w postaci znajdującego się w siedzibie Sądu Okręgowego w G. ładunku wybuchowego, co wywołało czynności Sądu Okręgowego w G. , Policji i Straży Pożarnej polegające na ewakuacji ok. 350 osób przebywających w siedzibie sądu oraz podjęcie czynności sprawdzenia budynku w celu uchylenia zagrożenia, przy czym do grona pokrzywdzonych instytucji zaliczył Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej w G. , Wojewódzkie Pogotowie Ratunkowe w K. oraz (...) Sp. z o.o. Oddział w Z. , które w wyniku podjęcia zbędnych czynności poniosły koszty w wysokości odpowiednio 553,91 zł, 450,00 zł i 162,86 zł. Uznając, że czyn oskarżonego stanowi występek z art. 224a k.k. na mocy tego przepisu sąd I instancji skazał G. D. na karę 1 roku pozbawienia wolności. W oparciu o art. 46 § 1 k.k. sąd ten orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przypisanym mu przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz: - Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w G. , kwoty 553,91 zł, - Wojewódzkiego Pogotowia Ratunkowego w K. , kwoty 450,00 zł, - (...) Sp. z o.o. Oddział w Z. kwoty 162,86 zł. Sąd Rejonowy obciążył oskarżonego koszami sądowymi. Apelację od wyroku wywiodła obrońca oskarżonego, która zaskarżając orzeczenie w całości zarzuciła: 1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a to przepisów: a) art. 7 k.p.k. poprzez ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegający na bezpodstawnej odmowie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przypisanie mu winy za zarzucany aktem oskarżenia czyn, podczas gdy żaden dowód w sprawie nie pozawala na poczynienie takich wniosków w sposób pewny i niewątpliwy, a tylko takie mogłyby być podstawą do wydanie wyroku skazującego; b) art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka J. M. , a w efekcie niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w sytuacji, w której przez szereg terminów rozpraw sąd dążył do przesłuchania ww. a następnie na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 roku odstąpił od jego przesłuchania i oddalił wniosek o przesłuchanie złożony przez oskarżonego jako zmierzający do przedłużenia postępowania, pomimo że ww. świadek mógł mieć istotne dla sprawy informacje , zważywszy że istotność wskazanego dowodu dla przedmiotowego postępowania spowodowała, że był to dowód pierwotnie dopuszczony przez sąd z urzędu; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na jego treść, poprzez przyjęcie, że oskarżony wypełnił ustawowe znamiona przypisanego mu występku, podczas gdy całościowa i zgodna z kodeksowymi wymaganiami ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na poczynienie takiego wniosku. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu aktem oskarżenia zarzutu, jak też o zasądzenie kosztów obrony za obie instancje. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelację uznać należało za bezzasadną. W żadnym wypadku nie można zaakceptować twierdzeń apelującego, jakoby sąd I instancji oceniając wiarygodność zgromadzonych w sprawie dowodów dopuścił się przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, popadając w swoich wywodach w sprzeczność z zasadami prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego czy też wskazaniami wiedzy. Nie broni się w szczególności teza o bezpodstawnej odmowie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego oraz braku dowodów, które w sposób niewątpliwy wskazywałby na sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu. Dowodami potwierdzającymi sprawstwo oskarżonego a równocześnie stanowiącymi zaprzeczenie wyjaśnień oskarżonego są zeznania świadka A. A. oraz wykazy połączeń, jak też wysłanych wiadomości SMS z telefonu o numerze IMEI: (...) przy wykorzystaniu kart SIM o numerach (...) oraz (...) . W świetle zeznań świadka A. A. nie może budzić jakichkolwiek rozsądnych wątpliwości kwestia korzystania przez G. D. z numeru telefonu komórkowego (...) . Brak jakichkolwiek okoliczności świadczących o pomyłce świadka co do identyfikacji oskarżonego oraz numeru telefonu, z którego oskarżony korzystał. Wykaz połączeń z numeru (...) świadczy niezbicie o tym, że jeszcze w dniu 10 czerwca 2013 roku o godzinie 12:10 z tego telefonu wysłana była wiadomość SMS na numer A. A. ( (...) ) Telefon o numerze IMEI: (...) korzystał w dniu 10 czerwca 2013 roku z karty SIM o numerze (...) aż do 19:52. Aktywacja karty SIM dla numeru (...) została odnotowana w dniu 10 czerwca 2013 roku o godz. 21:10, a pierwsza próba połączenia z tego numeru o godz. 21.12. Bez wątpienia obie karty wykorzystane zostały w telefonie o numerze IMEI: (...) . W dniu 11 czerwca 2013 roku z telefonu o numerze IMEI: (...) , w którym działała karta SIM dla numeru (...) o godz. 9:31 zadzwoniono do (...) Sądu Okręgowego w G. informując o położeniu ładunku wybuchowego. Rozmówca miał męski głos. Co więcej wysyłając SMS na numer A. A. korzystający z telefonu o numerze IMEI: (...) , jak też osoba dzwoniąca do Sądu Okręgowego w G. zalogowała się w sieci telefonicznej wykorzystując tę samą stację przekaźnikową (...) przy ul. (...) w G. . W świetle wskazanych niewątpliwych okoliczności zaprzeczenia sprawstwa oskarżonego G. D. należałoby poszukiwać w możliwości utraty przez oskarżonego telefonu po wysłaniu SMS do A. A. w dniu 10 czerwca 2013 roku o godz. 12:10. Hipotezę taką jednak dość łatwo sfalsyfikować poprzez analizę połączeń realizowanych z telefonu o numerze IMEI: (...) przed i po godz. 12.10 w dniu 10 czerwca 2013 roku. Zarówno przed jak i po wskazanej godzinie z przedmiotowego telefonu realizowane były liczne połączenia, jak też wysyłane były wiadomości SMS na ten sam numer (...) . Zarówno połączenia telefoniczne z tym numerem, jak i wysyłanie na ten numer wiadomości SMS miały miejsca jeszcze w dniu 9 czerwca 2013 roku , a ostatnie połączenie na ten numer zrealizowano o godz. 19:52 w dniu 10 czerwca 2013 roku. W świetle przedstawionych okoliczności źródłem wątpliwości może być oczywiście kwestia utraty przez oskarżonego telefonu po godzinie 19:52 w dniu 10 czerwca 2013 roku i wejścia w jego posiadanie innej niż oskarżony osoby, która w dniu 11 czerwca 2013 roku zadzwoniła do Sądu Okręgowego w G. z informacją o podłożeniu ładunku wybuchowego. W ocenie sądu odwoławczego wskazanej wątpliwości nie sposób uznać jednak za racjonalną. Za wręcz znikome uznać należy prawdopodobieństwa sytuacji, w której wskazana osoba niesamowitym wręcz zrządzeniem losu miałaby swoim działaniem spowodować obstrukcję w procesie, w którym poprzedni posiadacz telefonu występował w charakterze oskarżonego. Z pewnością zeznania świadka A. P. , która jako pracownik sądu rozmawiała ze sprawcą przestępstwa, nie są dowodem pozwalającym na nie budzącą wątpliwości identyfikację głosu oskarżonego, nie mniej wskazane przez tego świadka cechu głosu rozmówcy w zestawieniu z pozostałym omówionymi wyżej dowodami obciążającymi oskarżonego niwelują do minimum ryzyko błędnego przypisania oskarżonemu zarzuconego przestępstwa. Trudno odmówić racji skarżącemu w zakresie w jakim za nieracjonalne uznaje działania oskarżonego, który złożył do akt sprawy zaświadczenie lekarza sądowego usprawiedliwiające jego nieobecność na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 roku a mimo to podejmuje dalsze działania mające uniemożliwić przeprowadzenie rozprawy. Problem jednak w tym, że podjęte przez oskarżonego działania w cale nie musiały być racjonalne zważywszy na to, że stwierdzona w dniu 10 czerwca 2013 roku niezdolność do udziału w rozprawie wynikała z choroby o symbolu F41 (patrz: kopia zaświadczenia lekarza sądowego z 10 czerwca 2013 roku – karta 132 akt) pod którym to symbolem kryją się zaburzenia lękowe. Zarówno skarżący jak i sąd I instancji nie biorą przy tym pod uwagę, że motywem działania oskarżonego wcale nie musiała być chęć doprowadzenia do odroczenia rozprawy przed Sądem Okręgowym w G. . Motywem dla spowodowania fałszywego alarmu równie dobrze mogła być dla oskarżonego chęć zwyczajnego dokuczenia wymiarowi sprawiedliwości, który w przeszłości już trzykrotnie skazywał go za przestępstwa. W świetle powyższych okoliczności za całkowicie irrelewantną dla oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego uznać należy podnoszoną przez oskarżonego i jego obrońcę okoliczność związaną z możliwością dysponowania przez bliżej nieustaloną liczbę osób z telefonów należących do (...) . Aby okoliczność tę uznać za istotną należałoby założyć, że oskarżony po godz. 19:52 w dniu 10 czerwca 2013 roku udał się do siedziby stowarzyszenia, pozostawił tam telefon, zaś o godz. 21:10 ten sam telefon znalazł się w posiadaniu osoby mającej dostęp do pomieszczeń wykorzystywanych przez stowarzyszenie, i to właśnie ta osoba miałaby następnego dnia dzwonić do Sądu Okręgowego w G. . Już samo fatygowanie się oskarżonego w godzinach wieczornych do pomieszczeń stowarzyszenia znajdujących się na stadionie klubu (...) wyłączenie po to, aby zostawić tam telefon, zdaje się falsyfikować wskazaną hipotezę z uwagi na jej sprzeczność z zasadami doświadczenia życiowego. Z wyżej wskazanej przyczyny jakiegokolwiek wpływu na treść zaskarżonego wyroku nie mogło mieć podnoszone w apelacji oddalenia wniosku dowodowego o przesłuchania świadka J. M. . Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżone orzeczenie nie nosi znamion wskazanych w apelacji uchybień w postaci naruszenia przepisów postepowania, jak też mającego swe źródło w naruszeniu tych przepisów, błędu w ustaleniach faktycznych. Zastrzeżeń sądu odwoławczego nie budzi również prawidłowość kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu przestępstwa z art.224a k.k. precyzyjnie wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jakichkolwiek zastrzeżeń nie może rodzić także wymiar kary w pełni odzwierciedlający wysoki stopień winy oskarżonego oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, jak też w pełni adekwatny dla realizacji celów zapobiegawczych kary wobec sprawcy wcześniej karanego, który poznał już dolegliwość kary bezwzględnego pozbawienia wolności. W pełni uprawnione było także orzeczenie wobec oskarżonego w oparciu o art. 46 § 1 k.k. środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przypisanym przestępstwem. Nie stwierdzając także innych uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. Wobec nieuwzględnienia apelacji wywiedzionej na korzyść oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze należało zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. obciążyć oskarżonego. Na koszty te złożyły się: wydatki w postaci ryczałtu za doręczenie pism i wezwań w kwocie 20 złotych oraz zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 197 roku o opłatach w sprawach karnych (j.t. Dz. U. z 1983 r. nr 49, poz. 223 z późn. zm.) opłata za II instancję w wysokości należnej za postepowanie przed sadem I instancji. W związku z wymierzeniem oskarżonemu kary pozbawienie wolności w wysokości 1 roku opłata zgodnie z art. 2. ust. 1 pkt 3) powołanej ustawy wynosi 180 złotych