VI Ka 442/13

Sygn. akt VI Ka 442/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Waldemar Masłowski Protokolant Anna Potaczek po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 r. sprawy M. S. obwinionego z art. 119 § 1 kw z powodu apelacji, wniesionej przez oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II W 694/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionego M. S. , II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz M. S. kwotę 420 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, III. zwalnia oskarżyciela posiłkowego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego i opłaty. Sygn. akt VIKa 442/13 UZASADNIENIE M. S. obwiniony był o to, że w dniu 21 października 2011 r. przed godz. 10.00 w J. woj. (...) przy ul. (...) z terenu działki nr (...) , działając wspólnie z P. N. , w celu przywłaszczenia dokonał zaboru przyczepki towarowej o wartości 200 złotych czym działał na szkodę E. Z. , tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 kw. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt IIW 694/13: I. uniewinnił obwinionego M. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, II. na podstawie art. 118 § 2 kpw w zw. z art. 119 kpw zasądził od Skarbu Państwa na rzecz M. S. kwotę 288 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w sprawie, III. na podstawie art. 118 § 2 kpow kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa. Powyższy wyrok zaskarżył apelacją oskarżyciel posiłkowy E. Z. . Zarzucił wyrokowi błędną ocenę dowodów w postaci zeznań E. Z. i J. Z. . Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez przyjęcie, że: E. Z. wyzbył się własności przyczepki, że obwiniony poprzez ogłoszenia informował E. Z. o zamiarze wycinki drzew i obowiązku uprzątnięcia działki do dnia 30.06. 2011 roku i w konsekwencji, iż E. Z. wiedział o obowiązku usunięcia przyczepki, że pień drzewa przypadkowo spadł na przyczepkę, że wartość przyczepki nie przekraczała 200 zł. Zarzucił nieprawidłowe zastosowanie art. 180 kk i art. 181 kk . Wniósł o zmianę wyroku i uznanie obwinionego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu oraz zasądzenia od obwinionego kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżyciela posiłkowego jest niezasadna. Zupełnie chybiony jest zarzut, iż wartość przyczepki przekraczała 200 złotych. Stan tej przyczepki opisywany był przez świadków i obwinionego. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że wartość przyczepki była co najwyżej wartością złomową. Przekonywujące są w szczególności zeznania obiektywnego świadka funkcjonariusza policji – Z. K. (k. 15, 65). Zupełnie chybiony jest zarzut, że Sąd Rejonowy błędnie ustalił, iż E. Z. wiedział o konieczności usunięcia z działki przedmiotowej przyczepki. Zeznania pokrzywdzonego sprzeczne są z pozostałym materiałem dowodowym, w tym z zeznaniami Z. K. i wyjaśnieniami obwinionego. Już z zeznań Z. K. wynika jednoznacznie, że w dniu 20 lipca 2011 roku gdy podejmował interwencję w związku ze zgłaszanym zniszczeniem przyczepki E. Z. , w jego obecności, przyznał, że informowany był o konieczności zabrania przyczepki z działki na której zlecone prace wykonywał obwiniony. W czasie tej interwencji E. Z. ponownie pouczony został o obowiązku zabrania przyczepki. Sąd Odwoławczy uznał te ustalenia Sądu Rejonowego za trafne a ocenę dowodów do tych ustaleń prowadzącą za prawidłową, zgodną z dyspozycją art. 7 kpk . Słusznie Sąd Rejonowy odmówił wiarygodności zeznaniom E. i J. Z. w tym zakresie. Od dnia 20 lipca 2011 roku do dnia 21 października 2011 roku pan E. Z. nie uprzątnął przyczepki z nie należącej do niego działki. Obwiniony miał pełne podstawy do przyjęcia, że przyczepka została porzucona i w ten sposób E. Z. wyzbył się jej własności. Zatem M. S. mógł objąć ją w posiadanie samoistnie i w ten sposób nabyć jej własność. Zachowanie E. Z. ewidentnie świadczyło o porzuceniu przyczepki skoro nawet od dnia 20.07.2011 roku do dnia 21.10.2011 roku czyli od dnia kiedy w obecności funkcjonariusza policji poinformowany został kolejny raz o konieczności zabrania przyczepki przedmiotu tego nie zabrał. Nie można przypisać w tej sytuacji winy M. S. . Nietrafny był też zarzut obrazy art. 180 kc i art. 181 kc. E. S. wbrew swoim twierdzeniom o braku zamiaru porzucenia przyczepki porzucił ją wyzbywając się jej własności a zamiar jej wyzbycia się wynika z całokształtu jego zachowania opisanego wyżej. M. S. objął więc przyczepkę tą w posiadanie samoistne i w ten sposób nabył jej własność. Nawet gdyby uznać, że nie mają zastosowania przepisy art. 180 i 181 kc to z przyczyn wskazanych wyżej nie można przypisać M. S. winy w zakresie zarzucanego mu czynu. Dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy nie ma najmniejszego znaczenia czy w lipcu 2011 roku pień drzewa spadł na przyczepkę przypadkowo czy nie. Nie to jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom apelacji Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy dokonał oceny dowodów. Ocena ta zgodna jest z dyspozycją art. 7 kpk i jako taka pozostaje pod jego ochroną Sąd odwoławczy w pełni tą ocenę podziela i akceptuje. Z tych wszystkich względów zaskarżony wyrok na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw utrzymano w mocy. Na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zasądzono od oskarżyciela posiłkowego na rzecz obwinionego zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Z uwagi na sytuację materialną oskarżyciela posiłkowego zwolniono go od kosztów postępowania odwoławczego przypadających Skarbowi Państwa – art. 624 § 1 kpk . AP