VI Ka 43/17

Sygnatura akt VI Ka 43/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 marca 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura Protokolant Sylwia Sitarz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. sprawy I. M. zd. S. , ur. (...) w R. córki L. i R. obwinionej z art. 51§1 kw i art. 141 kw, art. 107 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 18 listopada 2016 r. sygnatura akt VI W 1124/15 na mocy art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw i art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza jej opłatę za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych. VI Ka 43/17 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 18.11.2016 r. I. M. została uznana za winną tego, że: 1) w okresie od lutego 2015 r. do 19 sierpnia 2015 r. oraz od 2 listopada 2015 r. do 30 listopada w R. w mieszkaniu przy ul. (...) złośliwie niepokoiła w celu dokuczenia B. O. poprzez uderzanie nieznanym przedmiotem w kaloryfer, tj. wykroczenia z art. 107 kw; 2) w dniu 26 lipca 2015 r. ok. godz. 16:00 w R. przy ul. (...) głośnymi krzykami oraz poprzez używanie słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym zakłóciła spokój B. O. , tj. wykroczenia z art. 51 § 1 kw i art. 141 kw i za to na mocy art. 51 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzono jej karę grzywny w wysokości 300 zł. Na podstawie art. 118 § 1 kpw i § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia oraz art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądzono od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłatę w kwocie 30 zł. Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca obwinionej, który zarzucił orzeczeniu: 1) obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 kpk , art. 410 kpk i art. 4 kpk w zw. z art. 8 kpsw, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, potraktowanie jako wiarygodne wyłącznie dowodów obciążających obwinioną i odmówienie wiarygodności dowodom oraz okolicznościom przemawiającym na korzyść obwinionej; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, poprzez uznanie obwinionej za winną zarzucanych jej czynów, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy – tj. zeznania świadków W. S. , M. K. (1) oraz L. O. pozostają między sobą sprzeczne, brak ustalenia konkretnych dat, w których miało dochodzić do zachowań obwinionej, oraz brak innych obiektywnych dowodów na poparcie wniosku o ukaranie powodują, iż materiał dowodowy nie daje podstaw do kategorycznego uznania (a nawet przyjęcia za prawdopodobne), iż obwiniona dopuściła się przypisanych jej czynów. W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionej od zarzuconych jej czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Apelacja nie była zasadna. Wbrew jej wywodom sąd rejonowy nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, ani też nie naruszył przepisów postępowania określonych w art. 4 kpk , art. 7 kpk i art. 410 kpk . Podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy ocenionych obiektywnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Ustalenia faktyczne sądu, które przeniosły się na opis czynów przypisanych ostatecznie obwinionej w całości znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i w pełni zasługują na akceptację. Nie znalazł sąd okręgowy podstaw do kwestionowania wiarygodności relacji świadków B. K. (1) , M. K. (1) , W. S. i L. O. . Nie ma bowiem racjonalnych i przekonujących powodów do przyjęcia, iż świadkowie ci złożyli bezpodstawnie nie polegające na prawdzie zeznania obciążające obwinioną. Wbrew twierdzeniom obrońcy zeznania tych świadków dotyczące uderzania przez obwinioną w kaloryfery nie były sprzeczne, przeciwnie, korespondowały ze sobą i wzajemnie się uzupełniały, wskazując jednoznacznie, że zachowanie obwinionej wiązało się z dyskomfortem dla pokrzywdzonej, wzbudzając u niej niepokój. Znamiennym jest, iż w toku pierwszego przesłuchania obwiniona wyjaśniła: „Co do trzaskania przedmiotami w kaloryfer, to nie przypominam sobie, bym kiedykolwiek coś takiego robiła” (k. 15). Jej wypowiedź nie była więc stanowcza – zasłaniała się niepamięcią; w istocie nie wykluczyła, aby do takich dochodziło. Dopiero na rozprawie wyjaśniła, że nigdy niczym nie uderzała w kaloryfer (k. 86, k. 110). W przeciwieństwie do relacji obwinionej zeznania świadków B. K. (1) (k. 8, k. 45, k. 136) i M. K. (1) (k. 49, k. 141) były w tej kwestii stanowcze, konsekwentne i jednoznaczne – oboje zbieżnie zeznawali, iż obwiniona wielokrotnie, z błahych powodów uderzała jakimś przedmiotem w kaloryfery, co naruszało ich spokój. Ich relacje znalazły przy tym potwierdzenie w zeznaniach L. O. i W. S. . L. O. zamieszkiwała z córką od połowy lutego do kwietnia 2015 r. W okresie tym wielokrotnie słyszała odgłosy stukania w kaloryfery dochodzące z mieszkania obwinionej (k. 126). W. S. również odnotowała takie zachowanie obwinionej (k. 147). Zeznania wyżej wymienionych świadków wzajemnie się uzupełniały i korelowały ze sobą – brak było podstaw, aby nie dać im wiary. Z ich relacji wyłania się obraz zachowania obwinionej, która w celu dokuczenia niepokoiła swych sąsiadów uporczywym – trwającym na przestrzeni wielu miesięcy – uderzaniem w kaloryfery. Wbrew twierdzeniom obrońcy zeznania E. U. oraz wykazy interwencji z KMP w R. nie przemawiają za brakiem winy obwinionej. Zarówno z wykazu interwencji (k. 125 c), jak i z zeznań E. U. (k. 146) wynika jedynie to, że obwiniona i pokrzywdzona pozostawały w konflikcie sąsiedzkim i obie zgłaszały interwencje. Przebieg zdarzenia z dnia 26.07.2015 r. sąd rejonowy ustalił na podstawie zeznań B. K. (1) , W. S. i M. K. (1) , uznając ich relacje za wiarygodne; ocena ta nie budzi zastrzeżeń. Świadkowie opisali w sposób zbieżny zachowanie obwinionej, która przez okno wykrzykiwała wulgaryzmy pod adresem pokrzywdzonej. Sąd miał w polu widzenia nieścisłości w treści zeznań M. K. (1) odnośnie obecności w mieszkaniu W. S. , trafnie jednak nie nadał tej okoliczności decydującego znaczenia przy ocenie wiarygodności tego świadka. M. K. (1) składał zeznania po upływie ponad roku od zdarzenia, zatem fakt obecności W. S. w mieszkaniu mógł ulec zatarciu w jego pamięci. Nie ma przy tym racji obrońca wywodząc, iż M. K. (1) zeznał, że zachowanie obwinionej zaobserwował, gdy przechodził pod blokiem; z protokołu rozprawy nie wynika, aby świadek złożył tego rodzaju depozycję. (k. 141 – 142). Wbrew twierdzeniom obrońcy zarówno B. K. (1) (k. 4, k. 8), jak i W. S. (k. 147) potwierdziły obecność M. K. (1) w czasie omawianego zajścia. Brak było – eksponowanych przez obrońcę – sprzeczności w relacjach W. S. odnośnie charakteru jej pobytu w mieszkaniu pokrzywdzonej. W trakcie pierwszych zeznań koncentrowała się ona na zdarzeniu z dnia 26.07.2015 r., w którym osobiście uczestniczyła przy okazji wizyty u przyjaciółki, natomiast na rozprawie uzupełniła swoją relację o spostrzeżenia jakie poczyniła w trakcie dłuższego pobytu w mieszkaniu pod nieobecność gospodarzy – pomiędzy pierwszymi a kolejnymi zeznaniami świadka nie zachodzi więc sprzeczność, którą dostrzega obrońca. Fakt, iż W. S. zeznała o odgłosach uderzenia w kaloryfery dochodzących z mieszkania obwinionej dopiero na rozprawie nie deprecjonuje wartości dowodowej jej relacji. Z kolei okoliczność, że B. K. (2) w pierwszych zeznaniach jako świadków uderzania w kaloryfery wskazała jedynie swego męża oraz matkę jest zrozumiała – osoby te zamieszkiwały razem z nią (matka do kwietnia 2015 r.) w związku z czym posiadały najszerszą wiedzę na temat zachowania obwinionej. To, że nie ustalono, aby pozostali sąsiedzi obwinionej uskarżali się na odgłosy dochodzące z jej mieszkania, wywoływane uderzaniem w kaloryfery, nie dowodzi, iż takie działania nie miały miejsca. Nie może dziwić, że zachowanie obwinionej było najbardziej uciążliwe dla jej najbliższych sąsiadów, tj. pokrzywdzonej i jej męża – ich mieszkanie było bowiem usytuowane piętro wyżej, bezpośrednio nad lokalem zajmowanym przez obwinioną. Wywody obrońcy odnoszące się do braku reakcji psa obwinionej na przypisane jej zachowania nie są przekonujące - zwierzęta reagują bardzo indywidualnie na bodźce zewnętrzne i nie można wykluczyć, iż pies pokrzywdzonej, niejako przyzwyczajony do tego rodzaju aktywności swej właścicielki, w ogóle nie szczekał, bądź też wydawane przez niego dźwięki nie były na tyle intensywne, aby przeszkadzać sąsiadom. Relacje M. K. (2) , aczkolwiek pozytywnie charakteryzujące sylwetkę obwinionej, niewiele do sprawy wniosły – świadek ten jedynie okazjonalnie i krótko przebywał w mieszkaniu swej teściowej, nie posiadał więc bezpośredniej wiedzy na temat zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania. Kwalifikacja prawna czynów przypisanych obwinionej jako wykroczeń z art. 107 kw (pkt 1a) oraz z art. 51 § 1 kw i art. 141 kw (pkt 1 b) nie budzi zastrzeżeń, a wymierzona kara 300 zł grzywny uwzględnia dyrektywy określone w art. 33 kw. Podzielając zatem w pełni ustalenia faktyczno – prawne sądu pierwszej instancji i nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosków i zarzutów apelacji zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Na podstawie art. 636 § 1 kpk zasądzono od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierzono jej opłatę za drugą instancję w kwocie 30 zł.