VI Ka 42/13

Sygn. akt VI Ka 42/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 marca 2013 roku Sąd Okręgowy w Słupsku VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Dariusz Dumanowski Sędziowie: SO Andrzej Cyganek SO Witold Żyluk Protokolant Katarzyna Gill przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Mieczysława Brunke po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 roku sprawy K. S. oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Chojnicach z dnia 30 października 2012 roku w sprawie II K 164/12 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; 2. kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. VI Ka 42/13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II K 164/11, Sąd Rejonowy w Chojnicach uznał K. S. ( S. ) za winnego tego, że:  w okresie od 12 sierpnia 2011 r. do 10 listopada 2011 r. w C. , działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Gminę Miejską w C. w kwocie 3.500,-zł w ten sposób, że wprowadził w błąd przedstawiciela Gminy co do faktu posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, a także powołując się na uprzednie wykonywanie usług na rzecz uczelni publicznych w kraju i za granicą oraz organów administracji publicznej i samorządowej, zawarł z Gminą Miejską C. umowę o opracowanie strategii rozwoju społeczno-gospodarczego miasta C. oraz rozwiązywania problemów społecznych w mieście w latach 2014-2030, a następnie w dniu 10 listopada 2012 r. posłużył się podrobionym dokumentem – dyplomem przyznania tytułu naukowego doktora habilitowanego, uzyskanego na Uniwersytecie A. M. w P. , czym działał na szkodę Gminy Miejskiej C. , to jest popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 1 kk i w zw. z art. 12 kk ; za co – z mocy art. 286 § 1 kk przy zast. art. 11 § 3 kk – skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności ( pkt I ), której wykonanie – na zasadzie art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk – zawiesił warunkowo na okres próby 3 lat ( pkt II ), nadto – na mocy art. 44 § 1 kk – orzekł środek karny w postaci przepadku dowodu rzeczowego w postaci kopii dyplomu doktora habilitowanego ( pkt III ). Tymże wyrokiem zasądzono od oskarżonego K. S. na rzecz pokrzywdzonej Gminy Miejskiej C. 3.500,-zł z ustawowymi odsetkami od dnia 01.08.2012 r. do dnia zapłaty ( pkt IV ), a w pozostałym zakresie – na podstawie art. 415 § 2 kpk – powództwo cywilne pozostawiono bez rozpoznania ( pkt V ). Wyrok zawierał także rozstrzygnięcia o kosztach procesu, z zasądzeniem od oskarżonego na rzecz Gminy Miejskiej C. 600,-zł tytułem zwrotu tychże kosztów (pkt VI), jak i na rzecz Skarbu Państwa 210,-zł tytułem kosztów sądowych, w tym opłaty w wysokości 120,-zł (pkt VII), przy czym nie obciążono oskarżonego nieuiszczonymi kosztami procesu, od których powódka cywilna była zwolniona z mocy prawa. A p e l a c j ę złożył prokurator , który zaskarżyła wyrok na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w pkt IV w przedmiocie powództwa cywilnego „zasądzającego obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego kwoty 3.500,-zł tytułem naprawienia szkody” /k. 142/ i podniósł zarzut obrazy przepisów postępowania – art. 413 § 1 pkt 6 kpk , mającej wpływ na treść orzeczenia, przez zaniechanie powołania art. 415 § 1 kpk , wskazującego na zastosowany tryb orzekania o roszczeniach wynikających z powództwa cywilnego, w n o s z ą c, w konkluzji, o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie IV przez uzupełnienie rozstrzygnięcia w przedmiocie powództwa cywilnego o przepis art. 415 § 1 kpk . Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja jest – w stopniu oczywistym – bezzasadna. Otóż, czego skarżący zdawał się nie dostrzegać, norma pomieszczona w dyspozycji art. 413 § 1 pkt 6 kpk określa powinność wskazania w treści wyroku zastosowanych przepisów „ustawy karnej” ( sic! ), wobec tego – co nie może ulegać najmniejszej wątpliwości – owa powinność odnosi się wyłącznie do prawa karnego materialnego, a nie procesowego, choć z takimi wyjątkami, kiedy zasadnym jest powołanie norm z obu wymienionych dziedzin prawa łączne, co może mieć miejsce na przykład w wyroku zawierającym orzeczenie o umorzeniu postępowania. Taki stanowisko znajduje pełne oparcie w tezie sformułowanej w wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 sierpnia 2000 r. (II AKa 193/2000), wprost odnoszącej się do zarzutu apelacyjnego w niniejszej sprawie, a mającej następujące brzmienie: (…) Skarżący nie ma racji, iż sąd I instancji nie podając w treści wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia o powództwie dopuścił się naruszenia przepisu art. 413 § 1 pkt 6 kpk . Zgodnie z powołanym przepisem sąd jest zobowiązany do podania w treści wyroku zastosowanych przepisów ustawy karnej. Podstawa prawna do rozstrzygnięcia o powództwie cywilnym znajduje się w art. 415 kpk . Przepisy tego artykułu wskazują jak należy postąpić z powództwem cywilnym w określonych sytuacjach procesowych, co determinuje określonej treści rozstrzygnięcie, które powinno znaleźć się w wyroku. Rzecz jednak w tym, że przepisy te znajdują się w kodeksie postępowania karnego , które nie są ustawą karną w rozumieniu art. 413 § 1 pkt 6 kpk . Ustawa karna jest zespołem norm prawnych określających przestępstwa, tj. czyny zabronione pod groźbą ka ry, ustalających zasady odpowiedzialności za te czyny oraz kary i inne środki – karne i zabezpieczające. Inaczej mówiąc, ustawą karną jest akt prawny w randze ustawy, zawierający przepisy prawa karnego materialnego. Skoro podstawą prawną rozstrzygnięcia o powództwie cywilnym są przepisy prawa procesowego, a w sensie materialnym także prawa cywilnego, związanego z odpowiedzialnością deliktową, sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego poprzez zaniechanie wskazania podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia w omawianym zakresie. (…) Nie sposób przy tym nie zauważyć, iż apelujący wyraził w sformułowanym zarzucie pogląd, że zasygnalizowane przezeń „uchybienie” (obraza przepisów postępowania) miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tymczasem – jak się jednak okazywało – w pełni aprobował zawarte w tymże orzeczeniu rozstrzygnięcia, także co do samej materii zasądzonego powództwa cywilnego, nie przedstawiając żadnej argumentacji w aspekcie wpływu tego uchybienia na treść orzeczenia, a to w części tego rozstrzygnięcia, jakie zostało zawarte w pkt IV wyroku. Na tym więc tle podniesiony zarzut jawił się być zgoła chybionym, nie mogącym – jako taki – znaleźć zrozumienia. Z tych to powodów, a stosownie do dyspozycji z art. 437 § 1 kpk , Sąd Okręgowy u t r z y m a ł w m o c y zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelację za oczywiście bezzasadną. O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 626 § 1 kpk , obciążając nimi Skarb Państwa.