VI Ka 391/17

Sąd Okręgowy w Warszawie, rozpoznając apelację oskarżyciela posiłkowego, uchylił wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w sprawie o zniszczenie mienia (art. 288 § 1 kk) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd uznał, że wyrok był przedwczesny i obarczony wadą niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, co doprowadziło do błędnego uznania, że oskarżony J. B. (1) nie popełnił zarzucanego mu czynu. Sąd zwrócił uwagę na kluczowe znaczenie nagrania z monitoringu, które jednak z powodu niskiej rozdzielczości nie pozwoliło na identyfikację sprawcy. Wskazano na opinię biegłego antropologa, który sugerował możliwość przeprowadzenia badań porównawczych sposobu poruszania się oskarżonego z nagraniem. Oskarżony nie wziął udziału w eksperymencie procesowym, co uniemożliwiło wydanie pełnej opinii. Sąd odwoławczy uznał za niezrozumiałe bezrefleksyjne przyjęcie odmowy oskarżonego przez organ prowadzący postępowanie i brak starań sądu pierwszej instancji o konwalidację braków opinii. Podkreślono, że zgodnie z art. 74 § 2 kpk, poddanie się oględzinom ciała jest obowiązkiem oskarżonego, a badania mogą być przeprowadzone przy użyciu środków przymusu. Sąd odwoławczy nakazał sądowi rejonowemu uzupełnienie opinii antropologicznej, zobowiązując oskarżonego do udziału w badaniach, a następnie ponowną analizę całokształtu materiału dowodowego, ze szczególnym uwzględnieniem dowodów pośrednich.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający