VI Ka 387/18
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Elblągu, rozpoznając apelację wniesioną na korzyść oskarżonego M. M. (1), zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w D. i uniewinnił oskarżonego od zarzucanego mu czynu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk. Oskarżony, będący sołtysem, został pierwotnie uznany za winnego podrobienia podpisów na liście obecności mieszkańców na zebraniu wiejskim oraz na wnioskach dotyczących budżetu sołeckiego. Sąd Okręgowy stwierdził jednak, że opis czynu przypisany oskarżonemu przez sąd pierwszej instancji nie zawierał wszystkich niezbędnych znamion przestępstwa z art. 270 § 1 kk, a w szczególności celu "użycia za autentyczny" podrobionego dokumentu, co jest wymogiem ustawowym. Sąd odwoławczy podkreślił, że był związany zakazem reformationis in peius (art. 434 § 1 kpk), ponieważ apelacja została wniesiona wyłącznie na korzyść oskarżonego. Oznaczało to, że sąd okręgowy nie mógł uzupełnić opisu czynu o brakujące znamię ani przekazać sprawy do ponownego rozpoznania w celu uzupełnienia tego elementu. Wobec stwierdzenia, że opis czynu przypisanego oskarżonemu nie pozwalał na przypisanie mu popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk, sąd odwoławczy musiał zmienić wyrok i uniewinnić oskarżonego. W konsekwencji, na mocy art. 632 pkt 2 kpk, kosztami procesu obciążono Skarb Państwa.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja wymogów formalnych opisu czynu w wyroku skazującym w kontekście znamion przestępstwa oraz stosowanie zakazu reformationis in peius w przypadku wadliwości opisu czynu.
Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie apelacja wniesiona jest tylko na korzyść oskarżonego, a opis czynu jest wadliwy. Nie stanowi przełomu, ale utrwala zasady prawidłowego opisu czynu i stosowania zakazów odwoławczych.
Zagadnienia prawne (2)
Czy opis czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie ustawowe znamiona przestępstwa z art. 270 § 1 kk, w tym cel "użycia za autentyczny" podrobionego dokumentu?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, opis czynu nie zawierał wszystkich znamion, w szczególności celu "użycia za autentyczny".
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy stwierdził, że sąd pierwszej instancji, przypisując oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 270 § 1 kk, nie zawarł w opisie czynu znamienia celu "użycia za autentyczny" podrobionego dokumentu, co jest wymogiem ustawowym. Brak tego znamienia w opisie czynu uniemożliwiał przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa.
Czy sąd odwoławczy, związany zakazem reformationis in peius, może uzupełnić opis czynu o brakujące znamię lub przekazać sprawę do ponownego rozpoznania w celu jego uzupełnienia, gdy apelacja została wniesiona tylko na korzyść oskarżonego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy nie może uzupełnić opisu czynu ani przekazać sprawy do ponownego rozpoznania w celu uzupełnienia brakującego znamienia, gdy apelacja została wniesiona wyłącznie na korzyść oskarżonego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy podkreślił, że zakaz reformationis in peius (art. 434 § 1 kpk) uniemożliwia sądowi odwoławczemu pogorszenie sytuacji procesowej oskarżonego. W związku z tym, w sytuacji gdy opis czynu w wyroku sądu pierwszej instancji jest wadliwy i nie zawiera wszystkich znamion przestępstwa, a apelacja została wniesiona tylko na korzyść oskarżonego, sąd odwoławczy nie może ani uzupełnić opisu, ani przekazać sprawy do ponownego rozpoznania w celu uzupełnienia tego braku.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. M. (1) | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Prokuratura Okręgowa w Elblągu | organ_państwowy | prokurator |
| M. R. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| B. M. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| M. Z. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| T. P. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| K. M. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| Urząd Gminy w R. | instytucja | pokrzywdzony |
| Wójt T. W. | osoba_fizyczna | reprezentant pokrzywdzonego |
Przepisy (6)
Główne
k.k. art. 270 § 1
Kodeks karny
Przestępstwo fałszerstwa materialnego dokumentu wymaga, aby podrobiony lub przerobiony dokument został podrobiony lub przerobiony "w celu użycia za autentyczny". Brak tego znamienia w opisie czynu uniemożliwia przypisanie przestępstwa.
k.p.k. art. 413 § 1
Kodeks postępowania karnego
Opis czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku musi zawierać niezbędne z punktu widzenia ustawowych znamion danego przestępstwa opis czynu.
k.p.k. art. 434 § 1
Kodeks postępowania karnego
Zakaz reformationis in peius - sąd odwoławczy nie może orzec na niekorzyść oskarżonego, na którego korzyść wniesiono środek odwoławczy.
Pomocnicze
k.k. art. 12
Kodeks karny
Dotyczy popełnienia przestępstwa w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru.
k.p.k. art. 437
Kodeks postępowania karnego
Podstawa prawna do zmiany zaskarżonego wyroku.
k.p.k. art. 632 § 2
Kodeks postępowania karnego
Podstawa prawna do obciążenia Skarbu Państwa kosztami procesu w przypadku uniewinnienia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Opis czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku sądu pierwszej instancji nie zawierał wszystkich ustawowych znamion przestępstwa z art. 270 § 1 kk, w szczególności celu "użycia za autentyczny". • Sąd odwoławczy był związany zakazem reformationis in peius (art. 434 § 1 kpk) i nie mógł uzupełnić opisu czynu ani przekazać sprawy do ponownego rozpoznania w celu uzupełnienia brakującego znamienia.
Godne uwagi sformułowania
nie można z opisu tego czynu było wywnioskować, aby oskarżony przypisanym mu zachowaniem wyczerpał znamiona przepisu art. 270§1kk • Bowiem opis zarzucanego w akcie oskarżenia, a następnie przypisanego oskarżonemu przestępstwa, musi zawierać niezbędny z punktu widzenia ustawowych znamion danego przestępstwa opis czynu • tymczasem i oskarżyciel w zarzucie i sąd rejonowy w wyroku - w którym przyjął opis czynu w postaci zredagowanej w akcie oskarżenia- nie wymienili tego znamienia • należało stwierdzić, że doszło do przypisania mu czynu, którego nie można było utożsamić z przestępstwem z art. 270§1kk • sąd II instancji nie mógł ani uzupełnić o to „brakujące znamię” z art. 270§1kk opisu czynu w stosunku do opisu przyjętego (za zarzutem z aktu oskarżenia) w zaskarżonym wyroku, ani też uchylić wyroku i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania w celu uzupełnienia opisu czynu o brakujący element – znamię z art.270§1kk , gdyż związany był zakazem reformationis in peius z art. 434§1kpk
Skład orzekający
Elżbieta Kosecka - Sobczak
przewodnicząca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja wymogów formalnych opisu czynu w wyroku skazującym w kontekście znamion przestępstwa oraz stosowanie zakazu reformationis in peius w przypadku wadliwości opisu czynu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie apelacja wniesiona jest tylko na korzyść oskarżonego, a opis czynu jest wadliwy. Nie stanowi przełomu, ale utrwala zasady prawidłowego opisu czynu i stosowania zakazów odwoławczych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak istotne są formalne wymogi opisu czynu w wyroku i jak błędy proceduralne mogą prowadzić do uniewinnienia, nawet jeśli pierwotnie oskarżony został uznany za winnego. Jest to ciekawy przykład dla prawników procesowych.
“Błąd formalny w opisie czynu uratował sołtysa przed karą za podrobienie podpisów.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.