VI Ka 37/25

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego S. Z. w sprawie o przestępstwo oszustwa z art. 286 § 1 Kodeksu karnego. Oskarżony został skazany przez Sąd Rejonowy za wprowadzenie w błąd pracowników banku co do tożsamości osoby składającej wniosek o przyznanie debetu na rachunku pokrzywdzonej H. Z., co doprowadziło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Obrońca oskarżonego zarzucił obrazę przepisów postępowania (art. 410 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k.) oraz prawa materialnego (art. 286 § 1 k.k.), argumentując, że oskarżony nie kontaktował się z pracownikami banku, a weryfikacja tożsamości odbyła się automatycznie przez aplikację mobilną. Sąd Okręgowy uznał te zarzuty za niezasadne. Sąd podkreślił, że pokrzywdzona udostępniła oskarżonemu swoje konto bankowe, aby mógł on otrzymywać wynagrodzenie i regulować zobowiązania, jednak nie wyraziła zgody na zaciąganie nowych zobowiązań, w tym debetu. Oskarżony zaciągnął debet bez wiedzy i zgody pokrzywdzonej, wykorzystując jej zaufanie i dobrą historię kredytową, co doprowadziło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem zarówno banku, jak i pokrzywdzonej. Sąd odwoławczy wyjaśnił, że nawet w przypadku zautomatyzowanych procedur bankowych, czynnik ludzki nie jest wyeliminowany, a pracownicy banku kontrolują system i mogą reagować na nieprawidłowości. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok jedynie w punkcie II, uchylając rozstrzygnięcie o obowiązku naprawienia szkody, ponieważ oskarżony wywiązał się z ugody z pokrzywdzoną, co potwierdziły złożone w postępowaniu odwoławczym dowody wpłat. W pozostałej części wyrok został utrzymany w mocy. Oskarżony został obciążony kosztami postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający