VI Ka 367/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Jeleniej Górze rozpoznał apelację prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu, który uniewinnił oskarżonego D.F. od zarzutu prowadzenia pojazdu pod wpływem środków odurzających (amfetaminy i metamfetaminy). Prokurator zarzucił sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie przepisów procesowych (art. 410 kpk, art. 424 § 1 kpk) poprzez pominięcie zeznań funkcjonariuszy policji, którzy opisali relację żony oskarżonego, oraz naruszenie art. 193 § 1 kpk poprzez wejście w kompetencje biegłego. Sąd Okręgowy uznał apelację za zasadną, głównie z powodu naruszenia art. 410 kpk i błędnych ustaleń faktycznych. Sąd odwoławczy podkreślił, że sąd I instancji pominął dowód z zeznań funkcjonariuszy policji w zakresie oświadczeń składanych przez żonę oskarżonego, błędnie powołując się na zakaz dowodowy z art. 186 § 1 kpk. Sąd Okręgowy wyjaśnił, że zeznania funkcjonariuszy policji na temat wypowiedzi osoby, która następnie skorzystała z prawa do odmowy zeznań, mogą stanowić dowód w sprawie, o ile nie stanowią odtworzenia zeznań tej osoby. Sąd nie podzielił poglądu przeciwnego i uznał, że zeznania funkcjonariuszy w tej sprawie nie naruszały zakazu dowodowego. Sąd odwoławczy nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia art. 193 § 1 kpk, uznając, że sąd I instancji nie dokonał ustaleń wymagających wiadomości specjalnych. Wobec zasadności części zarzutów, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Lubaniu, zobowiązując go do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wolny od wskazanych uchybień i kompleksowej oceny dowodów.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja przepisów dotyczących dopuszczalności dowodów w postępowaniu karnym, w szczególności zeznań świadków na temat wypowiedzi osób korzystających z prawa do odmowy zeznań oraz roli funkcjonariuszy policji w zbieraniu informacji.
Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej związanej z prawem do odmowy zeznań i zeznaniami świadków ze słyszenia.
Zagadnienia prawne (2)
Czy zeznania funkcjonariuszy policji na temat wypowiedzi osoby, która następnie skorzystała z prawa do odmowy zeznań, mogą stanowić dowód w sprawie i być podstawą ustaleń faktycznych?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zeznania funkcjonariuszy policji na temat wypowiedzi osoby, która skorzystała z prawa do odmowy zeznań, mogą stanowić dowód w sprawie i być podstawą ustaleń faktycznych, o ile nie stanowią odtworzenia zeznań tej osoby, a jedynie przekaz zaobserwowanych zjawisk lub wypowiedzi złożonych poza protokołem przesłuchania.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy oparł się na utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego i doktrynie, zgodnie z którym rozpytanie przez policję nie jest czynnością procesową, a operacyjną. Zeznania funkcjonariuszy na temat wypowiedzi osoby, która później odmówiła zeznań, nie naruszają zakazu dowodowego z art. 186 § 1 kpk, jeśli nie są odtworzeniem zeznań, a jedynie relacją zaobserwowanych okoliczności lub wypowiedzi złożonych poza postępowaniem dowodowym.
Czy sąd I instancji naruszył przepis art. 193 § 1 kpk, wchodząc w kompetencje biegłego poprzez ocenę ilości substancji psychotropowych w organizmie oskarżonego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 193 § 1 kpk. Sąd Rejonowy wprost stwierdził, że brak opinii biegłego nie pozwala na czynienie ustaleń w tym przedmiocie, a ponieważ żadna ze stron nie złożyła wniosku o przeprowadzenie takiego dowodu, czynności sądu były prawidłowe.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że sąd I instancji nie dokonał ustaleń wymagających wiadomości specjalnych. Stwierdzenie braku możliwości czynienia ustaleń bez opinii biegłego oraz brak wniosku stron o przeprowadzenie takiego dowodu oznaczały, że sąd postąpił prawidłowo, nie mając obowiązku działania z urzędu w tym zakresie.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. F. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Prokurator Prokuratury Rejonowej w Lubaniu | organ_państwowy | oskarżyciel |
| adw. J. S. | inne | obrońca z urzędu |
Przepisy (7)
Główne
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
Sąd I instancji pominął przy wydaniu wyroku materiał dowodowy w postaci zeznań funkcjonariuszy KPP L. M. W. i A. N. w zakresie oświadczeń składanych w czasie interwencji policyjnej przez K. F., co stanowiło naruszenie tego przepisu.
k.p.k. art. 438 § pkt 2
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do uwzględnienia apelacji prokuratora z powodu naruszenia przepisów postępowania.
k.p.k. art. 437 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
k.k. art. 178a § § 1
Kodeks karny
Przepis określający czyn zabroniony, z którego oskarżony został uniewinniony przez sąd I instancji.
Pomocnicze
k.p.k. art. 424 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Naruszenie tego przepisu przez sąd I instancji miało wpływ na treść orzeczenia.
k.p.k. art. 186 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Sąd I instancji błędnie powołał się na zakaz dowodowy z tego przepisu, uznając zeznania funkcjonariuszy policji za niedopuszczalne.
k.p.k. art. 193 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu, gdyż nie dokonał ustaleń wymagających wiadomości specjalnych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie art. 410 kpk poprzez pominięcie zeznań funkcjonariuszy policji. • Naruszenie art. 424 § 1 kpk. • Błędne zastosowanie zakazu dowodowego z art. 186 § 1 kpk.
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia art. 193 § 1 kpk (sąd okręgowy uznał za niezasadny).
Godne uwagi sformułowania
Podstawę dokonywanych ustaleń faktycznych w sprawie winny bowiem stanowić wszystkie zgromadzone dowody, które mają określone, istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia, przy czym dowody te winny być postrzegane i oceniane w ich całokształcie i we wzajemnym względem siebie powiązaniu. • Przepis art. 186 § 1 k.p.k. formułuje zakaz dowodowy, który obejmuje zeznania świadka korzystającego następnie z prawa do odmowy zeznań. Niedozwolone jest więc wykorzystanie procesowe zeznań, które świadek złożył przed skorzystaniem z przysługującego mu prawa do odmowy zeznań, jeżeli z tego prawa następnie korzysta. • Nie oznacza to jednak wyłączenia możliwości przesłuchiwania osób trzecich na okoliczności, o których zeznawała osoba, która następnie skorzystała z prawa do odmowy zeznań, o ile oczywiście źródłem ich wiedzy nie są zeznania tego świadka. • Rozpytanie nie jest czynnością procesową, a operacyjną, nie podlega protokołowaniu ( art. 143 § 1 k.p.k. ) i nie może być uznane za przesłuchanie danej osoby w charakterze świadka.
Skład orzekający
Andrzej Żuk
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących dopuszczalności dowodów w postępowaniu karnym, w szczególności zeznań świadków na temat wypowiedzi osób korzystających z prawa do odmowy zeznań oraz roli funkcjonariuszy policji w zbieraniu informacji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej związanej z prawem do odmowy zeznań i zeznaniami świadków ze słyszenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia dowodowego w procesie karnym, które ma bezpośrednie przełożenie na praktykę prawniczą i sposób prowadzenia postępowań. Wyjaśnienie dopuszczalności zeznań świadków ze słyszenia jest kluczowe dla zrozumienia granic prawa do obrony i prawa do odmowy zeznań.
“Czy zeznania "ze słyszenia" mogą pogrążyć oskarżonego? Sąd Okręgowy wyjaśnia granice dowodów w procesie karnym.”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.