VI KA 36/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał sprawę z apelacji oskarżonego A. B. oraz jego obrońcy, zaskarżających wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt III K 297/14, którym oskarżony został skazany za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelacje za bezzasadne. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, a ocena materiału dowodowego była zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zarzuty apelacji, dotyczące m.in. niewykonania zaleceń sądu co do opinii biegłych oraz odmowy wiarygodności świadkowi J. Ś., zostały uznane za bezpodstawne. Sąd odwoławczy podkreślił, że oskarżony, wykonując manewr cofania, zobowiązany był do ustąpienia pierwszeństwa pieszej i zachowania szczególnej ostrożności, a jego nieuważna obserwacja drogi doprowadziła do zdarzenia. Sąd podzielił ustalenia Sądu I instancji co do odpowiedzialności oskarżonego, traktując nieprawidłowe zachowanie pieszej jako okoliczność łagodzącą. Oddalono również zarzut dotyczący zbyt niskiego wynagrodzenia obrońcy z urzędu. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego uzasadniono nie uwzględnieniem środka odwoławczego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaPotwierdzenie zasad oceny dowodów w sprawach o wypadki drogowe, znaczenie należytej obserwacji drogi podczas cofania, interpretacja zasad pierwszeństwa.
Sprawa dotyczy konkretnego stanu faktycznego, choć zawiera ogólne zasady interpretacji przepisów.
Zagadnienia prawne (5)
Czy sąd odwoławczy jest zobowiązany do szczegółowego ustosunkowania się do wszystkich, nawet najdrobniejszych zarzutów apelacji?
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy nie jest zobowiązany do równie kazuistycznego odpierania wszystkich, najdrobniejszych nawet zarzutów i ustosunkowania się do każdej, nawet całkowicie ubocznej kwestii tam zasygnalizowanej.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy powołał się na ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym taki sposób redakcji środków odwoławczych nie obliguje sądu do szczegółowego odnoszenia się do każdej kwestii.
Czy sąd prawidłowo ocenił opinie biegłych i odmówił zlecenia kolejnej opinii lub opinii innego biegłego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd prawidłowo ocenił opinie biegłych i zasadnie odmówił zlecenia kolejnej opinii lub opinii innego biegłego.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy zlecił wydanie opinii biegłym odpowiednich specjalności, a następnie przesłuchał biegłego z zakresu ruchu drogowego. Dalsze żądanie wielowariantowej symulacji zostało potraktowane jako bezzasadne. Brak było podstaw do zlecenia opinii innego biegłego, gdyż dotychczasowa opinia nie była niejasna ani wewnętrznie sprzeczna.
Czy oskarżony, wykonując manewr cofania, naruszył zasady ruchu drogowego, co doprowadziło do wypadku?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, oskarżony naruszył zasady ruchu drogowego, co doprowadziło do wypadku.
Uzasadnienie
Oskarżony, cofając pojazdem, zobowiązany był do ustąpienia pierwszeństwa pieszej i zachowania szczególnej ostrożności. Jego nieuważna obserwacja drogi spowodowała, że nie dostrzegł pieszej, widząc ją dopiero w momencie upadku. Wyjaśnienia oskarżonego potwierdziły nieuważną obserwację.
Czy sąd prawidłowo ocenił wiarygodność świadka J. Ś., który potwierdzał linię obrony oskarżonego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd prawidłowo ocenił wiarygodność świadka J. Ś. i zasadnie odmówił jej przyznania.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy miał bezpośredni kontakt ze świadkiem i mógł ocenić jego zachowanie. Odmowa wiarygodności zeznań świadka, z przywołaniem szeregu nieścisłości w jego relacjach, mieści się w granicach swobodnej oceny dowodu.
Czy na oskarżonym ciążył obowiązek udzielenia pierwszeństwa pieszej, czy też na nieprawidłowo poruszającej się pieszej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Obowiązek udzielenia pierwszeństwa ciążył na obojgu uczestnikach ruchu, jednakże w realiach sprawy odpowiedzialność karna ciąży na oskarżonym.
Uzasadnienie
Z porównania przepisów Prawa o ruchu drogowym wynika, że obowiązek ten ciążył na obojgu. Sąd I instancji potraktował nieprawidłowe zachowanie pieszej jako okoliczność łagodzącą, determinującą warunkowe umorzenie postępowania. Oskarżony odpowiada w granicach swojego zawinienia.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. B. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| M. G. | osoba_fizyczna | oskarżycielka posiłkowa |
| adw. A. P. | inne | obrońca z urzędu |
| Iwona Zielińska | inne | prokurator |
Przepisy (8)
Główne
k.k. art. 177 § § 1
Kodeks karny
P.r.d. art. 23 § ust. 1 pkt 3
Ustawa Prawo o ruchu drogowym
P.r.d. art. 13 § ust. 3
Ustawa Prawo o ruchu drogowym
Pomocnicze
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 170 § § 1 pkt 2 i 5
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 201
Kodeks postępowania karnego
Dz.U. 2015 poz. 1747 art. 21
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Dz.U. 2015 poz. 1747 art. 2 § ust. 1
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawidłowość postępowania Sądu Rejonowego. • Zgodność oceny dowodów z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. • Wyczerpujące uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego. • Nieuważna obserwacja drogi przez oskarżonego podczas cofania. • Obowiązek ustąpienia pierwszeństwa przez oskarżonego. • Nieprawidłowe zachowanie pieszej jako okoliczność łagodząca.
Odrzucone argumenty
Zarzut niewykonania zalecenia Sądu Okręgowego w przedmiocie uzyskania łącznej opinii biegłych. • Zarzut odmowy wiarygodności świadkowi J. Ś. • Zarzut przypisania winy oskarżonemu zamiast pieszej. • Zarzut zbyt niskiego wynagrodzenia obrońcy z urzędu.
Godne uwagi sformułowania
Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone w art. 7 kpk. • Obie apelacje zostały sporządzone w niezwykle drobiazgowy sposób, a bardzo szczegółowe i rozbudowane ich uzasadnienie w wielu momentach zaciera istotę stawianych zarzutów, odnosząc się do wyrwanych z kontekstu faktów, czy też bazując na braku precyzji sporządzonych protokołów. • Już tylko ta, jak wynika z treści protokołu, spontaniczna wypowiedź oskarżonego w sposób nader oczywisty wskazuje na nieuważną obserwację drogi, w wyniku czego nie dostrzegł on ruchu pieszej po jezdni, a zobaczył ją dopiero w momencie upadku. • W realiach niniejszego postępowania oskarżony odpowiada w granicach swego zawinienia, a nieprawidłowe zachowanie pieszej potraktowano jako okoliczność łagodzącą, w sposób istotny determinującą warunkowe umorzenie postępowania.
Skład orzekający
Zenon Stankiewicz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie zasad oceny dowodów w sprawach o wypadki drogowe, znaczenie należytej obserwacji drogi podczas cofania, interpretacja zasad pierwszeństwa."
Ograniczenia: Sprawa dotyczy konkretnego stanu faktycznego, choć zawiera ogólne zasady interpretacji przepisów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu wypadków drogowych podczas cofania, co czyni ją interesującą dla szerszego grona odbiorców, a także zawiera ciekawe aspekty dotyczące oceny dowodów i zeznań świadków.
“Wypadek przy cofaniu: czy zawsze wina kierowcy? Sąd Okręgowy wyjaśnia.”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.