VI Ka 355/16

Sygnatura akt VI Ka 355/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Bożena Żywioł Protokolant Marzena Mocek przy udziale Mariusza Adamiuka Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zabrzu po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. sprawy K. C. (1) ur. (...) w Z. , syna W. i K. oskarżonego z art. 178a§4 kk w zw. z art. 11§2 kk , art. 244 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 8 lutego 2016 r. sygnatura akt II K 863/15 na mocy art. 437 kpk , art. 438 kpk , art. 440 kpk , art. 636 § 1 kpk 1. zmienia zaskarżony wyrok: - w punkcie 1 w ten sposób, że z podstawy wymiaru kary eliminuje art. 34 § 1a pkt 2 kk i art. 35 § 3 kk , a nadto eliminuje nałożony na oskarżonego obowiązek pozostawania w miejscu stałego pobytu przez okres 12 miesięcy z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego w wymiarze 5 godzin w stosunku dziennym, - w punkcie 2 w ten sposób, że z podstawy wymiaru kary eliminuje art. 34 § 1a pkt 2 kk i art. 35 § 3 kk , a nadto eliminuje nałożony na oskarżonego obowiązek pozostawania w miejscu stałego pobytu przez okres 3 miesięcy z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego w wymiarze 3 godzin w stosunku dziennym, - w punkcie 3 w ten sposób, że eliminuje nałożony na oskarżonego obowiązek pozostawania w miejscu stałego pobytu przez okres 12 miesięcy z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego w wymiarze 5 godzin w stosunku dziennym, 2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 3. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 300 (trzysta) złotych. VI Ka 355/16 UZASADNIENIE Od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 8 lutego 2016r., sygn.akt II K 863/15, apelację wniósł obrońca oskarżonego K. C. (1) . Zaskarżył orzeczenie w części zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym uznaniu, że oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 178a § 4 kk , podczas gdy prawidłowa, wyważona i obiektywna ocena dowodów musi prowadzić do wniosku, iż zachowanie oskarżonego nie wypełniło znamion takiego czynu. Zarzucił też obrazę art 7 kpk poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Stawiając takie zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu z art. 178a § 4 kk lub uchylenie orzeczenia sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów i wniosków apelacji, jednak w efekcie kontroli wyroku Sądu Rejonowego stwierdził potrzebę jego zmiany – na korzyść oskarżonego, w zakresie rozstrzygnięcia o karze. Podniesiony w apelacji zarzut obrazy art. 7 kpk nie jest trafny. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd ten był uprawniony do obdarzenia walorem wiarygodności zeznań dwóch funkcjonariuszy Policji, którzy w odniesieniu do oskarżonego, jako kierującego motorowerem dokonywali czynności służbowych w ramach kontroli drogowej. Zeznania tych świadków były jednoznaczne, w tym co do istotnej okoliczności, której oskarżony w swych wyjaśnieniach zaprzeczał, a mianowicie, że K. C. (2) w dniu 29 sierpnia 2015r kierował motorowerem. Świadkowie przeprowadzili kontrolę drogową, gdyż otrzymali informację, że kierujący pojazdem może być w stanie nietrzeźwości. Obaj policjanci zaobserwowali, że motorower był w ruchu: poruszał się jezdnią. Świadkowie ci to osoby postronne, nie mające absolutnie żadnych powodów, aby bezpodstawnie i kłamliwie obciążać oskarżonego. Ich zeznania słusznie zostały zatem uznane za wiarygodne. Apelujący, jako argument przemawiający za niewiarygodnością relacji funkcjonariuszy Policji podał, że są one niespójne i nielogiczne, ale jednocześnie nie wskazał, w jakich momentach i odnośnie jakich istotnych okoliczności mankamenty takie w zeznaniach występują, a zatem postawionej tezy w żadnym zakresie nie uzasadnił. W nawiązaniu do wywodów apelującego podkreślić należy, że zeznań obu policjantów nie podważa bynajmniej relacja świadka S. C. (1) , która zeznała iż widziała jak oskarżony prowadził motorower. Pamiętać bowiem należy, że świadek obserwacji takiej dokonała w swoim miejscu zamieszkania, bezpośrednio po tym, jak oskarżony w towarzystwie swojej konkubiny opuścił dom świadka. Nie widziała natomiast, co działo się potem. Tymczasem obserwacja dokonana przez policjantów dotyczyła zupełnie innego miejsca i czasu, gdy oskarżony znajdował się ok. kilometra od miejsca zamieszkania S. C. . Także wyjaśnienia oskarżonego i korespondujące z nimi oświadczenie mechanika potwierdzające, że w motorowerze stwierdzono defekt nie świadczą o niewiarygodności zeznań policjantów. Powstaje bowiem zasadnicze pytanie, kiedy motorower się popsuł. Wiadomym jest, że w godzinach rannych w dniu zdarzenia był sprawny, sam oskarżony potwierdził przecież, że wraz z konkubiną / jako kierującą/ przyjechali nim do świadka C. . Uszkodzenie mogło nastąpić w każdym czasie, a więc także dopiero po przejechaniu w drodze powrotnej pewnego dystansu. Tym samym policjanci mogli zaobserwować motocykl będący w ruchu. Taki przebieg wydarzeń potwierdzają zeznania świadka M. , który przypomniał sobie, że w motorowerze był jakiś defekt, z powodu którego oskarżony zatrzymał się. Wtedy właśnie doszło do interwencji policjantów. Trafnie sąd meriti odwołał się w swoich rozważaniach do zasad logiki i doświadczenia życiowego stwierdzając, że gdyby motorower był zepsuty i oskarżony nie mógłby się na nim poruszać, to zostawiłby go na parkingu przy domu, w którym mieszka świadek C. , a nie prowadziłby go przemieszczając się z R. do Z. . Zasadnie poddał też sąd meriti w wątpliwość relację K. P. , która jako osoba bliska dla oskarżonego miała oczywiste powody, aby zeznać na korzyść oskarżonego i wspierać prezentowaną przez niego linię obrony. Tak więc, w ocenie sądu odwoławczego, zawarty w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tok rozumowania sądu meriti jest wszechstronny, logiczny i zgodny ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Jego prawidłowość nie została przez apelującego podważona. Na akceptację zasługują zatem ustalenia faktyczne poczynione w wyniku poprawnej analizy dowodów, a tym samym pozostające pod ustawową ochroną. Sygnalizowana już na wstępie zmiana zaskarżonego wyroku wynikła z faktu, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym /od 15 kwietnia 2016r. / kara ograniczenia wolności nie polega już na obowiązku pozostawania w miejscu stałego pobytu z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego. W sytuacji, gdy w czasie czynu obowiązywał inny stan prawny, niż w czasie orzekania stosuje się przepisy nowe chyba, że poprzednio obowiązujące są dla sprawcy względniejsze / art. 4 § 1 kk ./. Nie ulega wątpliwości, że dla oskarżonego przepisy obowiązujące w dacie czynów nie były względniejsze, gdyż przewidywały taką formę kary ograniczenia wolności, która generowała dla oskarżonego dodatkowe obowiązki. Dlatego też Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w zakresie powinności wynikających dla oskarżonego z faktu wymierzenia mu przez sąd pierwszej instancji kar jednostkowych i kary łącznej ograniczenia wolności. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając orzeczenie o środkach karnych i wymiarze kar jednostkowych za adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu i stopnia jego winy, zaś wymiar kary łącznej za prawidłowo ukształtowany w oparciu o najkorzystniejszą dla oskarżonego zasadę absorpcji. Nieuwzględnienie apelacji skutkowało obciążeniem oskarżonego kosztami procesu za postępowanie odwoławcze.