VI Ka 330/13

Sygn. akt VI Ka 330/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Barbara Żukowska (spr.) Sędziowie SO Klara Łukaszewska SO Tomasz Skowron Protokolant Jolanta Kopeć przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Justyny Radomskiej po rozpoznaniu w dniach 30 sierpnia 2013r. i 3 października 2013r. sprawy W. M. i K. W. oskarżonych z art. 292 § 1 kk w zw. z art. 292 § 2 kk w zw. z art. 91 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i inne z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt II K 244/03 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. oskarżonego W. M. uniewinnia od popełniania czynu przypisanego mu w pkt VII części dyspozytywnej, kosztami w tej części obciążając Skarb Państwa, 2. w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu K. W. w pkt VIII części dyspozytywnej eliminuje przepisy art. 292 § 1 kk w zw. z art. 292 § 2 kk i w zw. z art. 11 § 2 kk a za podstawę prawną skazania i wymiaru kary przyjmuje przepis art. 270 § 1 kk oraz uchyla orzeczenie wydane na podstawie art. 33 § 2 kk o wymierzonej karze grzywny, II. uchyla orzeczenie wobec oskarżonego W. M. o karze łącznej pozbawienia wolności z pkt IX i o karze łącznej grzywny z pkt XI części dyspozytywnej, III. uchyla orzeczenie wobec oskarżonego K. W. o karze łącznej grzywny z pkt XII części dyspozytywnej, IV. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, V. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 330/13 UZASADNIENIE W. M. i K. W. oskarżeni byli o popełnienie szeregu przestępstw. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2013r. (sygn. akt II K 244/03) od popełniania części przestępstw obaj oskarżeni zostali uniewinnieni, obaj uznani zostali za winnych czynów stanowiących ciąg przestępstw popełnionych w okresie od lutego 2000 r. do kwietnia 2002r. kwalifikowanych z art. 292 § 1 kk w zw. z art. 292 § 2 kk , w zw. z art. 91 § 1 kk , w zw. z art. 11 § 2 kk i za to, na podstawie art. 292 § 2 kk w zw. z art. 91 § 1 kk i w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzona została im kara po 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 kk kara po 300 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych (pkt VI części dyspozytywnej). Oskarżony W. M. uznany został za winnego tego, że w listopadzie 2001 roku w J. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nabył od D. i E. K. samochód m-ki D. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , numerze nadwozia (...) za kwotę 6 000 zł, gdy w rzeczywistości żadnego pojazdu w tym czasie nie zakupił, lecz tylko dokumenty dotyczące pojazdu, które następnie zostały wykorzystane w zalegalizowaniu nielegalnie sprowadzonego do Polski pojazdu tej samej marki o pierwotnych numerach nadwozia (...) , numerze rejestracyjnym (...) , o wartości nie mniejszej niż 34.000 zł, przy czym oskarżony powinien i mógł przypuszczać, iż pojazd ten pochodzi z kradzieży dokonanej w okresie 30.09.2001 – 01.10.2001 roku na terenie Niemiec, tj. występku z art. 292 § 1 kk w zw. z art. 292 § 2 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 292 § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył oskarżonemu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych ( pkt VII części dyspozytywnej). Oskarżony K. W. uznany został za winnego, tego, że w okresie grudzień 1999 r. – październik 2001r. w J. , J. , W. , woj. (...) , pomógł w zbyciu M. P. samochód marki V. (...) o nr rej. (...) o przebitym numerze nadwozia (...) i silnika (...) za kwotę 49.000 zł, posługując się przy tym podrobionym dokumentem w postaci niemieckiego rachunku zakupu bloku silnika, przy czym oskarżony powinien i mógł przypuszczać, iż pojazd ten pochodzi z kradzieży dokonanej w dniu 16.01.1999r. na terenie Niemiec, o wartości nie mniejszej niż 72.000 zł, tj. występku z art. 292 § 1 kk w zw. z art. 292 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 292 § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył oskarżonemu karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 dziesięciu) złotych (PKT VIII części dyspozytywnej). Orzeczone wobec oskarżonego W. M. w pkt VI i VII a wobec oskarżonego K. W. w pkt VI i VIII części dyspozytywnej kary pozbawienia wolności Sąd Rejonowy połączył i orzekł kary łączne po 1 roku i 6 miesiącach pozbawienia wolności a wykonanie tych kar warunkowo zawiesił na dwuletni okres próby. Sąd Rejonowy w wyroku orzekł wobec oskarżonych również łączne kary grzywny, zawarł inne orzeczenia. Wyrok powyższy zaskarżony został na korzyść oskarżonych apelacją prokuratora, w której – powołując się na przepis art. 438 pkt 1 kpk – prokurator zarzucił: 1) obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 292 § 2 kk w punkcie VII wyroku dotyczącym oskarżonego W. M. , polegającą na niezasadnym zastosowaniu tego przepisu, w sytuacji gdy wartość samochodu, marki D. (...) nr rej. (...) będącego przedmiotem tego czynu, a wynoszącym 34 000, 00 zł, nie stanowi „znacznej wartości” w rozumieniu tego przepisu i co za tym idzie nie pozawala na zastosowanie tego przepisu, 2) obrazę przepisów prawa materialnego to jest art. 292 § 2 kk , w punkcie VIII wyroku dotyczącym oskarżonego K. W. , polegającą na niezasadnym zastosowaniu tego przepisu, w sytuacji gdy wartość samochodu marki V. (...) o nr rej. (...) będącego przedmiotem tego czynu, a wynoszącym 72 000, 00 zł, nie stanowi „znacznej wartości” w rozumieniu tego przepisu i co za tym idzie nie pozwala na zastosowanie tego przepisu. Stawiając powyższy zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę opisów, kwalifikacji prawnych i podstaw skazania w zakresie czynów wskazanych w punkcie VII oraz w punkcie VIII przez wyeliminowanie z tych opisów, kwalifikacji prawnych i podstaw skazania – art. 292 § 2 kk w zw. z art. 292 § 1 kk , przy pozostawieniu art. 270 § 1 kk . Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Skutkiem zasadnie podniesionych przez prokuratora w apelacji zarzutów sąd odwoławczy dokonał dalszej – niż wnioskowana w apelacji – ingerencji w orzeczenie Sądu Rejonowego. Słusznie prokurator zarzucił w apelacji obrazę prawa materialnego a to przepisu art. 292 § 2 kk przez niezasadne zastosowanie tego przepisu wobec oskarżonego W. M. w punkcie VII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku i wobec K. W. w pkt VIII części dyspozytywnej. Nie budzi wątpliwości, iż wartości przedmiotów przestępstwa – w czynach przypisanych oskarżonym we wskazanych orzeczeniach – nie stanowiły znacznej wartości w rozumieniu przepisu art. 115 § 5 kk a zatem nieprawidłowy jest opis tychże czynów i w przyjętej kwalifikacji prawnej nie powinien znaleźć się przepis art. 292 § 2 kk . Słusznie też prokurator podniósł, iż czyny kwalifikowane wyłącznie z przepisu art. 292 § 1 kk „ze względu na łagodniejsze zagrożenie uległy przedawnieniu”. O ile również zasadny jest wniosek prokuratora o zmianę zaskarżonego wyroku wobec oskarżonego K. W. w pkt VIII części dyspozytywnej przez „zmianę opisu i kwalifikacji prawnej a ponadto podstawy skazania poprzez wyeliminowanie art. 292 § 2 kk w zw. z art. 292 § 1 kk , przy pozostawieniu art. 270 § 1 kk ” to postępowanie takie jest wyłączone wobec oskarżonego W. M. w zakresie zaskarżonego orzeczenia zawartego w punkcie VII części dyspozytywnej: wnioskowana zmiana opisu i wyeliminowanie z tegoż orzeczenia przepisów art. 292 § 2 kk w zw. z art. 292 § 1 kk skutkuje, iż w przypisanym zachowaniu brak jest okoliczności świadczących o zrealizowaniu przez W. M. ustawowych znamion przestępstwa z art. 270 § 1 kk . W opisie czynu przypisanego oskarżonemu W. M. w pkt VII części dyspozytywnej brak wskazania okoliczności koniecznych dla stwierdzenia ustawowych znamion, niezbędnych dla przypisania sprawcy występku z art. 270 § 1 kk . Prokurator wywiódł apelację wyłącznie na korzyść tegoż oskarżonego zatem sąd odwoławczy nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń dla oskarżonego niekorzystnych. Nie stwierdzając możliwości przypisania oskarżonemu W. M. czynu z art. 270 § 1 kk Sąd Okręgowy uniewinnił tegoż oskarżonego od popełniania przypisanego mu przestępstwa w pkt VII części dyspozytywnej. Wyeliminowanie z uwagi na brak znamion czynu z art. 292 § 2 kk i przedawnienie karalności czynu z art. 292 § 1 kk z czynu przypisanego oskarżonemu K. W. skutkowało dalszą zmianą zaskarżonego w pkt VIII części dyspozytywnej orzeczenia a to poprzez przyjęcie za podstawę prawną skazania tegoż oskarżonego i podstawę prawną orzeczonej kary pozbawienia wolności przepisu art. 270 § 1 kk oraz uchylenie orzeczenia wydanego na podstawie art. 33 § 2 kk o karze grzywny. Dokonane zmiany miały dalszy skutek w postaci konieczności uchylenia wobec oskarżonego W. M. orzeczenia o łącznej karze pozbawienia wolności (pkt IX części dyspozytywnej) i łącznej karze grzywny (pkt XI części dyspozytywnej) a wobec oskarżonego K. W. orzeczenia o łącznej karze grzywny (pkt XII części dyspozytywnej). W pozostałej części zaskarżony wyrok, jako prawidłowy utrzymany został w mocy. Zasady słuszności przesądziły, iż kosztami postępowania odwoławczego obciążony został Skarb Państwa. Wyk. J.K.