VI Ka 277/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Elblągu rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego J. U. od wyroku Sądu Rejonowego w Ostródzie, który skazał oskarżonego za groźby karalne (art. 190 § 1 kk), pobicie (art. 157 § 2 kk) i znieważenie (art. 216 § 1 kk w zw. z art. 12 kk), wymierzając mu kary grzywien i karę łączną. Obrońca zarzucał m.in. obrazę przepisów postępowania (art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 424 § 1 kpk) oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy uznał zarzuty dotyczące winy za bezzasadne, szczegółowo analizując dowody i odrzucając argumentację obrońcy dotyczącą sprzeczności w zeznaniach świadków, stanu nietrzeźwości pokrzywdzonego oraz oceny obrażeń. Sąd podkreślił, że apelacja nie wykazała konkretnych uchybień w ocenie dowodów przez sąd I instancji. Jednakże, Sąd Okręgowy stwierdził omyłkę sądu I instancji, który błędnie przyjął, że oskarżony był karany, podczas gdy jego wcześniejsze skazanie uległo zatarciu. W związku z tym, Sąd Okręgowy, na mocy art. 437 § 1 i 2 kpk, uchylił rozstrzygnięcie o karze łącznej, obniżył kary grzywien wymierzone za poszczególne czyny (do 25, 45 i 35 stawek dziennych po 50 zł), a następnie połączył je, orzekając karę łączną grzywny w wymiarze 90 stawek dziennych (po 50 zł). W pozostałym zakresie wyrok utrzymano w mocy. Zasądzono od oskarżonego koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w wysokości 450 zł.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących oceny dowodów w sprawach karnych, oceny wiarygodności zeznań świadków, stosowania zasady in dubio pro reo, a także kwestii wymiaru kar grzywien i kary łącznej, w tym wpływu zatarcia skazania na wymiar kary.
Dotyczy specyfiki oceny dowodów w konkretnej sprawie, z uwzględnieniem stanu nietrzeźwości i utraty przytomności świadków. Kwestia kary łącznej jest specyficzna dla zbiegu przestępstw.
Zagadnienia prawne (4)
Czy sąd I instancji prawidłowo ocenił dowody i ustalił stan faktyczny w sprawie o groźby karalne, pobicie i znieważenie?
Odpowiedź sądu
Tak, sąd I instancji prawidłowo ocenił dowody i ustalił stan faktyczny, a zarzuty apelacji w tym zakresie są bezzasadne.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy szczegółowo przeanalizował zarzuty apelacji dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych i ocenie dowodów, uznając je za nieuzasadnione. Wskazano na spójność zeznań pokrzywdzonego i świadków, zgodność obrażeń z mechanizmem opisanym przez świadków oraz na brak podstaw do dyskredytowania zeznań pokrzywdzonego z powodu stanu nietrzeźwości czy utraty przytomności.
Czy sąd I instancji popełnił omyłkę przy wymiarze kary łącznej grzywny, błędnie uwzględniając wcześniejszą karalność oskarżonego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd I instancji popełnił omyłkę, błędnie uwzględniając wcześniejszą karalność oskarżonego, która uległa zatarciu.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy stwierdził, że sąd I instancji omyłkowo potraktował wcześniejszą karalność oskarżonego jako czynnik obciążający przy wymiarze kar, podczas gdy skazanie to uległo zatarciu. W związku z tym, konieczna była korekta kar jednostkowych i kary łącznej.
Czy groźba pozbawienia życia lub zdrowia wzbudziła u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę jej spełnienia, mimo początkowego bagatelizowania jej przez pokrzywdzonego?
Odpowiedź sądu
Tak, groźba stała się subiektywnie i obiektywnie realna, zwłaszcza w kontekście późniejszego pobicia.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, wskazując, że przepis art. 190 § 1 kk nie wymaga współczesności obawy do wypowiadanych gróźb, a przestępstwo jest skutkowe. W realiach sprawy, groźba stała się realna w sytuacji, gdy pokrzywdzony został pobity.
Czy wzajemne wyzwiska między stronami wyłączają odpowiedzialność za znieważenie?
Odpowiedź sądu
Nie, analiza zeznań świadków wskazuje, że to oskarżony prowokował zniewagi, a pokrzywdzony prosił o spokój.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy przeanalizował zeznania świadka M. B. (1), stwierdzając, że pierwotne zeznania wskazywały na prowokacyjne zachowanie oskarżonego, a późniejsze zmiany zeznań nie podważały tej wersji w sposób uzasadniający uniewinnienie.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. U. (1) | osoba_fizyczna | oskarżony |
| J. K. (1) | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| Prokuratura Okręgowa | organ_państwowy | prokurator |
Przepisy (17)
Główne
kk art. 190 § 1
Kodeks karny
kk art. 157 § 2
Kodeks karny
kk art. 216 § 1
Kodeks karny
kk art. 85
Kodeks karny
kk art. 86 § 1
Kodeks karny
kk art. 86 § 2
Kodeks karny
Pomocnicze
kk art. 33 § 1
Kodeks karny
kk art. 33 § 3
Kodeks karny
kk art. 12
Kodeks karny
k.p.k. art. 627
Kodeks postępowania karnego
u.o.p.k. art. 3 § 1
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
kpk art. 5 § 2
Kodeks postępowania karnego
kpk art. 7
Kodeks postępowania karnego
kpk art. 424 § 1
Kodeks postępowania karnego
kpk art. 438 § 3
Kodeks postępowania karnego
kpk art. 437 § 1
Kodeks postępowania karnego
kpk art. 437 § 2
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Omyłka sądu I instancji co do wcześniejszej karalności oskarżonego, która uległa zatarciu.
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów postępowania (art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 424 § 1 kpk). • Błąd w ustaleniach faktycznych (nieprawidłowa ocena dowodów, przyjęcie obawy spełnienia groźby, sprzeczności w zeznaniach). • Niewłaściwe ustalenie kary łącznej i jednostkowych kar grzywny.
Godne uwagi sformułowania
nie można też zgodzić się ze skarżącym, by powodem do zakwestionowania wiarygodności K. G. i pokrzywdzonego było to, że interweniujący policjanci nie wskazywali na potrzebę udzielenia pomocy medycznej • nie można też stwierdzić zasadności zarzutu obrazy art. 5§2kpk , skoro interpretacja zebranego materiału dowodowego, zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu przez sąd orzekający, nie wskazała by zaistniały wątpliwości, co do których należałoby zastosować regułę „in dubio pro reo” • Przepis art. 190§1kk nie zawiera wymogu współczesności obawy do wypowiadanych gróźb. Przestępstwo groźby karalnej jest bowiem przestępstwem skutkowym (niezbędną przesłanką do dokonania tego przestępstwa jest wystąpienie skutku w postaci wzbudzenia w zagrożonym uzasadnionej obawy, że groźba będzie spełniona) i przy tego typu czynach między czasem ich dokonania , a czasem skutku może zachodzić różnica.
Skład orzekający
Małgorzata Kowalczyk-Przedpełska
przewodniczący
Elżbieta Kosecka - Sobczak
sędzia sprawozdawca
Piotr Żywicki
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących oceny dowodów w sprawach karnych, oceny wiarygodności zeznań świadków, stosowania zasady in dubio pro reo, a także kwestii wymiaru kar grzywien i kary łącznej, w tym wpływu zatarcia skazania na wymiar kary."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki oceny dowodów w konkretnej sprawie, z uwzględnieniem stanu nietrzeźwości i utraty przytomności świadków. Kwestia kary łącznej jest specyficzna dla zbiegu przestępstw.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa pokazuje, jak błąd proceduralny sądu pierwszej instancji (nieaktualne dane o karalności) może wpłynąć na wymiar kary, nawet jeśli wina oskarżonego nie jest kwestionowana. Analiza dowodów jest szczegółowa.
“Błąd sądu I instancji obniżył karę oskarżonemu. Kluczowe znaczenie miało zatarcie skazania.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.