VI Ka 265/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła apelacji oskarżonego M.E. (1) od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach, który skazał go za popełnienie występku z art. 233 § 1 kk i art. 234 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk, polegającego na składaniu fałszywych zeznań i fałszywym oskarżeniu G.K. o podrobienie weksla. Oskarżony zarzucał sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania (art. 410 kpk, art. 7 kpk) poprzez pominięcie istotnych dowodów i błędną ocenę zeznań świadka, a także naruszenie prawa materialnego (art. 233 § 1 kk, art. 234 kk) poprzez uznanie go za winnego czynu, który może być popełniony tylko umyślnie. Sąd Okręgowy, analizując apelację, stwierdził, że sąd pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i dokonał rzetelnej oceny materiału dowodowego. Podkreślono, że przedmiotem postępowania karnego nie była kwestia legalności przejęcia udziałów w spółce, a jedynie odpowiedzialność oskarżonego za fałszywe zeznania i oskarżenie. Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych, wskazując, że czyny z art. 233 § 1 kk i art. 234 kk mogą być popełnione również z zamiarem ewentualnym. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w zakresie doprecyzowania miejsca popełnienia czynu oraz podstaw prawnych rozstrzygnięcia, przyjmując jako podstawę przepisy obowiązujące w dniu 14 kwietnia 2016 r. W pozostałym zakresie wyrok został utrzymany w mocy, a oskarżony został obciążony kosztami postępowania odwoławczego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących fałszywych zeznań i fałszywego oskarżenia, w szczególności dopuszczalność działania z zamiarem ewentualnym oraz zakres kognicji sądu karnego w kontekście spraw cywilnych.
Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i zarzutów, a także interpretacji przepisów w brzmieniu obowiązującym w określonym czasie.
Zagadnienia prawne (4)
Czy sąd karny jest uprawniony do badania istnienia podstaw prawnych do zasądzenia określonej kwoty w postępowaniu cywilnym lub czy w sprawach związanych z przedmiotem procesu, niebędących nim jednak, doszło do przestępstwa?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd karny nie jest uprawniony do badania istnienia podstaw prawnych do zasądzenia określonej kwoty w postępowaniu cywilnym ani do badania, czy w sprawach związanych z przedmiotem procesu, niebędących nim jednak, doszło do przestępstwa.
Uzasadnienie
Sąd karny skupia się na odpowiedzialności karnej, a nie na merytorycznej poprawności rozstrzygnięć cywilnych czy legalności transakcji gospodarczych, chyba że bezpośrednio wpływają one na ustalenie winy w sprawie karnej.
Czy czyny z art. 233 § 1 kk (fałszywe zeznania) i art. 234 kk (fałszywe oskarżenie) mogą być popełnione z zamiarem ewentualnym?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, czyny z art. 233 § 1 kk i art. 234 kk mogą być popełnione z zamiarem ewentualnym.
Uzasadnienie
Sąd powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, które potwierdza, że dla bytu przestępstwa z art. 234 kk wystarczające jest godzenie się sprawcy na fałszywe oskarżenie innej osoby. W przypadku art. 233 § 1 kk możliwość działania z zamiarem ewentualnym nie budzi wątpliwości.
Czy ocena wiarygodności świadka przez sąd, oparta na jego reputacji jako osoby zajmującej się oszustwami, może stanowić podstawę do odmówienia wiary jego zeznaniom?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sama reputacja świadka nie może stanowić podstawy do odmówienia wiary jego zeznaniom, jeśli sąd dokonał prawidłowej oceny dowodów.
Uzasadnienie
Przekonanie sądu o wiarygodności dowodów jest chronione przez art. 7 kpk, jeśli jest poprzedzone ujawnieniem całokształtu okoliczności, rozważeniem wszystkich dowodów i jest zgodne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocena sądu jest wiążąca, a zarzut naruszenia art. 7 kpk musi wykazywać konkretne błędy w sposobie dochodzenia do ocen, a nie tylko kwestionować sędziowskie przekonanie.
Czy oskarżony działał w dobrej wierze, składając zeznania i oskarżenie, czy też miał ku temu podstawy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Oskarżony nie działał w dobrej wierze, a jego twierdzenia były gołosłowne i niepoparte dowodami.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że oskarżony nie miał żadnych faktycznych podstaw do twierdzenia, że doszło do podrobienia weksla, że zrobił to G. K., ani że doprowadziło to do oszustwa na szkodę jego ojca. Jego wiedza opierała się na zasłyszanych relacjach, a nie na zweryfikowanych informacjach. Twierdzenia te były sprzeczne z posiadanymi przez niego danymi.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. E. (1) | osoba_fizyczna | oskarżony |
| G. K. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony/oskarżyciel posiłkowy |
| M. E. (2) | osoba_fizyczna | pokrzywdzony (zmarły) |
| Prokuratura Rejonowa G. w G. | organ_państwowy | prokurator |
Przepisy (14)
Główne
k.k. art. 233 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 234
Kodeks karny
k.k. art. 11 § 2
Kodeks karny
k.k. art. 12
Kodeks karny
Pomocnicze
k.k. art. 69 § 1 i 2
Kodeks karny
k.k. art. 70 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 67 § 3
Kodeks karny
k.p.k. art. 437
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.c. art. 58 § 1 i 2
Kodeks cywilny
u.o.w.s.k. art. 3 § 1
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
Argumenty
Skuteczne argumenty
Konieczność doprecyzowania podstaw prawnych orzeczenia. • Konieczność doprecyzowania miejsca popełnienia czynu. • Zastosowanie przepisów obowiązujących w dniu 14 kwietnia 2016 r. jako korzystniejszych dla oskarżonego.
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 410 kpk poprzez pominięcie istotnych dowodów. • Naruszenie art. 7 kpk poprzez błędną ocenę zeznań świadka. • Naruszenie art. 233 § 1 kk i art. 234 kk poprzez uznanie oskarżonego winnym czynu, który można popełnić tylko umyślnie. • Żądanie uniewinnienia od zarzuconego czynu.
Godne uwagi sformułowania
Sąd karny nie jest uprawniony do badania istnienia podstaw prawnych do zasądzenia określonej kwoty w postępowaniu cywilnym. • Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 kpk, jeśli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy. • Oskarżony nie działał w dobrej wierze – jego twierdzenia były gołosłowne, niczym niepoparte i w żaden sposób niesprawdzone. • Złożenie zawiadomienia o przestępstwie jest uprawnieniem każdego obywatela, to jednak zawiadomienie takie musi być oparte na realnych podstawach, a nie całkowicie gołosłowne.
Skład orzekający
Krzysztof Ficek
przewodniczący
Agnieszka Woźniak
sprawozdawca
Grzegorz Kiepura
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących fałszywych zeznań i fałszywego oskarżenia, w szczególności dopuszczalność działania z zamiarem ewentualnym oraz zakres kognicji sądu karnego w kontekście spraw cywilnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i zarzutów, a także interpretacji przepisów w brzmieniu obowiązującym w określonym czasie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy poważnych zarzutów fałszywych zeznań i oskarżenia, a także porusza kwestię granic jurysdykcji sądów karnych w odniesieniu do spraw cywilnych. Pokazuje, jak ważne jest oparcie zgłoszeń o przestępstwie na faktach, a nie na domysłach.
“Czy sąd karny może badać legalność transakcji cywilnych? Wyrok w sprawie fałszywych zeznań.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.