VI Ka 231/17

Warszawa, dnia 11 września 2017 r. Sygn. akt VI Ka 231/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Jacek Matusik Sędziowie: SO Maciej Schulz SO Małgorzata Bańkowska (spr.) protokolant: sekretarz sądowy Monika Oleksy przy udziale prokuratora: Agaty Stawiarz po rozpoznaniu dnia 11 września 2017 r. w Warszawie sprawy J. H. syna R. i H. ur. (...) w S. oskarżonego o przestępstwo z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II K 914/12 zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że w ramach obowiązku naprawienia szkody orzeczonego w punkcie 3 wyroku zobowiązuje oskarżonego do zapłaty na rzecz małoletniej pokrzywdzonej J. R. kwoty 40.734, 00 USD lub równowartości tej kwoty w walucie polskiej na dzień wykonania zobowiązania; w pozostałym zakresie tenże wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego N. O. kwotę 516,60 zł wraz z podatkiem VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżycielce posiłkowej przed sądem II instancji; wydatkami za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. SSO Maciej Schulz SSO Jacek Matusik SSO Małgorzata Bańkowska Sygn. akt: VI Ka 213/17 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej K. R. częściowo zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że wina oskarżonego w realiach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony postępowania. W treści złożonej apelacji skarżący wniósł natomiast o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, iż J. N. zarzucanego mu czynu dopuścił się w okresie od 3 czerwca 2011 r. do 1 marca 2012 r. Należy jednak stwierdzić, iż sąd rejonowy prawidłowo wskazał datę 7 lipca 2011 roku, jako moment dokonania przez oskarżonego oszustwa na szkodę córki K. K. . Zawarty w akcie oskarżenia zarzut obejmował co prawda okres wcześniejszy, niemniej jednak argumentacja sądu rejonowego, uzasadniająca zaskarżoną decyzję jest w pełni prawidłowa. Nie sposób uznać, iż w okresie od 3 czerwca do 7 lipca 2011 r. po stronie oskarżonego istniał zamiar podstępnego doprowadzenia K. K. do niekorzystnego rozporządzenia jej majątkiem - w rozumieniu art. 286§1 kk . Pokrzywdzona chciała, aby jej partner - J. N. posiadał własne dochody i wsparła posiadanymi pieniędzmi jego pomysł na działalność, polegającą na sprowadzaniu samochodów z USA i ich sprzedaży w Polsce. Z materiału dowodowego nie wynika (zwłaszcza w odniesieniu do wskazanego wyżej ustalenia), aby pokrzywdzona udzieliła J. N. pożyczki w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego . Przekazane przez nią środki miały bowiem stanowić jej wkład w to przedsięwzięcie biznesowe. K. K. - sama prowadząc działalność gospodarczą - była również w pełni świadoma, czym jest ryzyko inwestycyjne. Oskarżony sprowadzając z USA pierwsze dwa samochody (gdzie bezpośredni udział w tych transakcjach brała także pokrzywdzona), nie przewidział, że inwestycja ta nie przyniesie oczekiwanego zysku. Nie sposób dopatrzeć się w tym konkretnym jego działaniu zamiaru dokonania oszustwa na szkodę swojej ówczesnej partnerki życiowej. K. K. , również nie dopatrzyła się w działaniu oskarżonego takiego zamiaru i w dniu 7 lipca 2011r. przelała na jego konto znaczną kwotę pieniędzy, de facto należącch do małoletniej córki J. . Dopiero kiedy J. N. otrzymał od K. K. kolejny przelew, opiewającego na kwotę 41 375,30 USD, zaczął wykorzystywać pieniądze niezgodnie z ich przeznaczeniem - jakim miała być kontynuacja działalności w zakresie sprowadzania pojazdów z USA. Oskarżony wycofał pełnomocnictwo do konta bankowego, udzielone K. K. , nie informując ją o tym, a tym samym pozbawiając możliwości kontroli wydatkowania środków znajdujących się na koncie. Należy zatem stwierdzić, iż dopiero w dniu 7 lipca 2011 r. u oskarżonego powstał zamiar dokonania oszustwa , albowiem przekonał K. K. do dalszego inwestowania pieniędzy w kontynuację przedsięwzięcia, którego w istocie nie miał zamiaru dalej realizować. Wykorzystał otrzymane pieniądze niezgodnie z ich przeznaczeniem, a także nie miał zamiaru zwrócić ich K. K. . W związku z powyższym, w ocenie sądu odwoławczego, sąd meritii prawidłowo ustalił datę dokonania oszustwa przez J. N. na szkodę córki K. K. , bowiem dopiero 7 lipca 2011 r. zachowanie oskarżonego wypełniło wszystkie znamiona czynu zabronionego, opisanego w art. 286 § 1 kk . Należy także wskazać, iż wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji, sąd rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w kwestii pochodzenia oraz własności środków pieniężnych, które zostały przelane przez pokrzywdzoną na konto oskarżonego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, jakoby wyłudzona przez J. N. kwota pochodziła z innego źródła, niż majątek małoletniej J. R. w postaci należącego do niej spadku - którym dysponowała jej matka. Sąd rejonowy zasadnie uznał, iż biorąc pod uwagę poniesione przez K. K. wydatki związane z generalnym remontem zamieszkiwanego przez nią domu oraz zakupem nowego samochodu, a także wysokość jej dochodów - kwota przelana na konto oskarżonego w dniu 7 lipca 2011 r. stanowiła wyłącznie majątek jej córki. W związku z powyższym, w pełni zasadnym było orzeczenie obowiązku naprawienia szkody wyłącznie na rzecz małoletniej J. R. , która była jedyną i faktyczną właścicielką środków przelanych przez jej matkę na konto oskarżonego. Odnosząc się natomiast do kwestii związanej ze sposobem wyliczenia faktycznej szkody spowodowanej oszustwem oskarżonego, sąd odwoławczy w pełni akceptuje sposób w jaki wyliczenia tego dokonał sąd meriti. K. K. wpłaciła łącznie na założone przez J. N. konto kwotę 56 962,3 USD. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika natomiast, iż w ramach deklarowanej przez siebie działalności, J. N. zainwestował łącznie tylko kwotę 16 227,42 USD. W ocenie sądu okręgowego zasadnym zatem było zasądzenie w ramach obowiązku naprawienia szkody różnicy wskazanych wyżej kwot. Jak bowiem zostało już ustalone - koszty związane ze sprowadzeniem do Polski dwóch pierwszych samochodów, które zostały pokryte ze środków przelanych przez pokrzywdzoną za pierwszym razem, stanowiły ryzyko inwestycyjne K. K. , na które się godziła, w związku z czym nie mogą zostać uznane za część szkody wynikłej z popełnienia przestępstwa, w rozumieniu art. 46§1 kk . Pokrzywdzona może żądać zwrotu tej kwoty wyłącznie na drodze cywilnej. Sąd okręgowy podziela natomiast pogląd skarżącego, dotyczący niezasadnego przeliczenia kwoty 40 734,00 USD na walutę polską, po kursie obowiązującym w dniu popełnienia oszustwa przez oskarżonego. J. N. powinien zwrócić tą kwotę w walucie w jakiej została mu przekazana na konto przez K. K. , tj. w dolarach amerykańskich albo według aktualnego kursu tej waluty w złotych polskich. Mając na uwadze fakt, iż kursy walut obcych podlegają znacznym wahaniom, takie wyliczenie powinno się odbywać według kursu obowiązującego w dniu wykonania zobowiązania o jakim mowa w art.46§1kk . Z tych względów orzeczono, jak w wyroku. SSO Maciej Schulz SSO Jacek Matusik SSO Małgorzata Bańkowska