VI Ka 2/14

Sygnatura akt VI Ka 2/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Ewa Trzeja-Wagner (spr.) Sędziowie SSR del. Małgorzata Peteja-Żak SSO Agata Gawron-Sambura Protokolant Natalia Skalik-Paś po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2014 r. sprawy L. E. , syna M. i B. ur. (...) w G. oskarżonego z art. 54§1 i 3 kks w zw. z art. 86§1 i 4 kks w zw. z art. 7§1 kks na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 7 listopada 2013 r. sygnatura akt VI W 271/13 na mocy art. 437 § 1 kpk , art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; 2. zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Sygn. akt: VI Ka 2/14 UZASADNIENIE Od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt VI W 271/13 apelację wniósł obrońca oskarżonego L. E. . Obrońca oskarżonego zarzucił orzeczeniu: - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez: 1) przyjęcie, że oskarżony L. E. przekroczył bramki „nic do oclenia”, 2) przyjęcie, że oskarżony zakupił torebki i portmonetki za łączną kwotę 2900,00 zł, chociaż faktycznie kupił te przedmioty za 2.850,00 (...) . Błędne ustalenie ceny zakupu oraz ustalenie, że oskarżony przekroczył bramki nic do oclenia miały istotny wpływ na treść wyroku; - nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez nie przesłuchanie oraz nie powołanie innego biegłego, nie przeprowadzenie wizji lokalnej na lotnisku oraz nie dopuszczenie dowodu z maila przedłożonego przez oskarżonego, z którego wynika rzeczywista cena zakupu torebek i portmonetek przez oskarżonego; - błąd w uzasadnieniu wyroku w tej części, w której Sąd stwierdza – w oparciu o opinię biegłego – że zostało przywiezionych przez oskarżonego 11 torebek, gdyż faktycznie oskarżony przywiózł ich tylko 10. W oparciu o powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu apelacji stwierdził, iż w zakresie sformułowanych w niej wniosków oraz istoty zarzutów jest ona bezzasadna i na uwzględnienie nie zasługuje. Wbrew wywodom apelacji, Sąd I instancji w sposób prawidłowy i pełny przeprowadził postępowanie dowodowe, a zebrany materiał dowodowy poddał wnikliwej ocenie dochodząc w konsekwencji do trafnych i logicznych wniosków. Sąd merytoryczny dokonując analizy poszczególnych dowodów nie przekroczył ram ich swobodnej oceny i nie popełnił w toku procesu uchybień tego rodzaju, że mogłyby one skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Przedstawiony w uzasadnieniu wyroku tok rozumowania i wnioskowania Sądu I instancji jest prawidłowy i zasługuje na akceptację. Ponadto zaprezentowana w pisemnych motywach wyroku ocena zgromadzonego materiału dowodowego uwzględnia wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego i tym samym pozbawiona jest cech dowolności. Uzasadnienie wyroku czyni zadość ustawowym wymogom określonym w art. 424 k.p.k. Sąd Rejonowy wskazał na jakich oparł się dowodach, dlaczego dał im wiarę i należycie wytłumaczył przyjętą kwalifikację prawną. Sąd Odwoławczy nie znalazł najmniejszych podstaw do odmiennej aniżeli Sąd I instancji oceny przeprowadzonych na rozprawie dowodów ani też do zakwestionowania poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych. Prawidłowe jest ustalenie Sądu Rejonowego, że w dniu 14 lipca 2011 r. w (...) oskarżony L. E. nie zgłosił posiadanych torebek i portfeli do oclenia, a zatrzymany został po przejściu bramki „nic do oclenia”. W szczegółowym uzasadnieniu Sąd I instancji należycie i przekonująco wskazał, dlaczego odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w tym zakresie i nie sposób zarzucić Sądowi, że jego wywody dotknięte są brakiem logiki czy konsekwencji. Nie sposób przyjąć by funkcjonariusze celni zatrzymali oskarżonego w okolicy „karuzeli bagażowej”. Zatrzymanie oskarżonego przed bramką „nic do oclenia” nie miałoby żadnego racjonalnego uzasadnienia. Dopiero po skorzystaniu z bramki „nic do oclenia” funkcjonariusze celni mogli przystąpić do czynności służbowych. Zasadnie Sąd Rejonowy obdarzył wiarygodnością zeznania funkcjonariuszy celnych K. Z. i A. K. . Postępowanie sądowe nie wykazało, by celnicy działali niezgodnie z pragmatyką służbową. Za taką oceną zeznań świadków przemawia również fakt, iż ich relacje były konsekwentne i spójne, czego nie można powiedzieć o wyjaśnieniach oskarżonego. Słusznie zauważył Sąd Rejonowy, iż dopiero miesiąc po zdarzeniu tj. w dniu 12.08.2011 r., czyli po pierwszym przesłuchaniu, oskarżony zmienił zdanie i zakwestionował miejsce swojego zatrzymania. Podczas pierwszego przesłuchania oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i nie podnosił w swoich wyjaśnieniach, że został zatrzymany przed bramką „nic do oclenia”. Niemożliwe było odtworzenie zapisu monitoringu, bowiem dopiero po upływie miesiąca od daty zdarzenia oskarżony zakwestionował miejsce swojego zatrzymania. Nagrania z monitoringu przechowywane są przez miesiąc, a zatem uzyskanie tego nagrania nie było możliwe. Przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd Rejonowy dokonał ustaleń w oparciu o osobowe źródła dowodowe i dokumenty, które okazały się w pełni wiarygodne. Przeprowadzenie wizji lokalnej nie mogłoby przesądzić o wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i niewiarygodności zeznań funkcjonariuszy celnych. Oskarżony często podróżuje samolotem, nie jest zatem wiarygodne jego twierdzenie, że nie miał świadomości istniejących obowiązków celnych. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że zamieszkuje w R. lub C. , a zatem przemieszczając się między różnymi krajami musi mieć świadomość istniejących przepisów celnych. Obrońca oskarżonego w apelacji kwestionuje opinię biegłej z zakresu szacowania wartości ruchomości, jednakże nie przedstawia żadnych argumentów, które by tą opinię dyskwalifikowały. Okoliczność, iż opinia jest niekorzystna z punktu widzenia linii obrony oskarżonego nie jest czynnikiem, który nakazywałby Sądowi powoływanie innego biegłego. Ponadto należy podkreślić, iż sam oskarżony będąc po raz pierwszy przesłuchiwany wyjaśnił, iż zapłacił za torebki i portfele 5800 (...) (k. 175 i k.13), co w przeliczeniu na walutę polską daje 2900 złotych. Natomiast biegła wyceniła wartość wszystkich rzeczy na kwotę 2860 złotych. Wartości te w zasadzie od siebie nie odbiegają, różnice można tłumaczyć regułami gospodarki rynkowej. Opinia biegłej jest pełna, jasna i nie zawiera sprzeczności, zatem słusznie Sąd Rejonowy uznał ją za w pełni przekonywującą. Mail na który powołuje się obrońca oskarżonego nie może stanowić pełnowartościowego dowodu w sprawie, bowiem nieznana jest osoba która go wysłała i nie można w żaden sposób zweryfikować wiarygodność podanych tam informacji. Zatem pierwsze wyjaśnienia oskarżonego, a zwłaszcza jego oświadczenie k.13 oraz opinia biegłej stanowią spójną wiarygodną całość. Niezrozumiałe są wywody obrońcy gdy podnosi, iż Sąd Rejonowy stwierdził w oparciu o opinię biegłego, że zostało przywiezionych przez oskarżonego 11 torebek, gdy faktycznie oskarżony przywiózł ich tylko 10. Z ustaleń faktycznych Sądu I instancji wyraźnie wynika, że przeprowadzona rewizja celna ujawniła w bagażu oskarżonego dziesięć torebek oraz dziesięć portmonetek damskich.( k. 311) Sąd odwoławczy nie dopatrzył się i w tym zakresie błędu w uzasadnieniu wyroku. W przekonaniu Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie nie ma dostatecznych podstaw do kwestionowania poczynionych przez Sąd merytoryczny ustaleń w kwestii winy oskarżonego oraz przyjętej przez ten Sąd kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu. Sąd I instancji prawidłowo ustalił też i należycie ocenił iż w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do odstąpienia od wymierzenia oskarżonemu kary, co jasno wynika z uzasadnienia wyroku, zaś argumenty tam przedstawione w pełni zasługują na uwzględnienie. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji na mocy przepisów powołanych w części dyspozytywnej wyroku, orzeczono jak na wstępie.