VI Ka 15/16

Sygnatura akt VI Ka 15/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Krzysztof Ficek Sędziowie SSO Małgorzata Peteja-Żak (spr.) SSO Kazimierz Cieślikowski Protokolant Aleksandra Studniarz przy udziale Andrzeja Zięby Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. sprawy skazanego M. S. syna H. i J. , ur. (...) w Z. w przedmiocie wydania wyroku łącznego na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 15 października 2015 r. sygnatura akt IX K 1020/15 na mocy art. 437 kpk , art. 438 kpk , art. 624 § 1 kpk 1. uchyla punkty 3, 4, 5 i 6 zaskarżonego wyroku i sprawę w zakresie połączenia kar orzeczonych wyrokami innymi niż wskazane w punkcie 1 przekazuje Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania; 2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 3. zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 15/16 UZASADNIENIE WYROKU z dnia 19 lutego 2016r. Sąd Rejonowy w Gliwicach rozpoznał wniosek skazanego M. S. o wydanie wyroku łącznego, ustalając, że był on skazany prawomocnymi wyrokami: I Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 23 października 2007r., w sprawie o sygn. II K 816/06, za czyn z art. 158 § 1 kk , popełniony w dniu 14 maja 2006r., na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, oddano pod dozór kuratora, zobowiązano do aktywnego poszukiwania pracy, orzeczono nawiązkę w kwocie 200 złotych na cel społeczny związany z ochroną zdrowia; postanowieniem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 27 września 2010r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności; II Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich z dnia 1 kwietnia 2009r., w sprawie o sygn. II K 180/08, za czyn z art. 278 § 1 kk , popełniony w nocy z 9 na 10 stycznia 2008r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, oddano pod dozór kuratora, wymierzono grzywnę w rozmiarze 50 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości każdej z nich na kwotę 10 złotych, orzeczono przepadek dowodów rzeczowych; postanowieniem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 27 września 2010r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności; III Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 23 grudnia 2009r., w sprawie o sygn. II K 655/09, za czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 18 § 1 kk i art. 278 § 1 kk , popełniony w kwietniu 2009r., na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat; postanowieniem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 11 lipca 2011r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności, a następnie postanowieniem tegoż Sądu z dnia 12 listopada 2013r. zamieniono karę pozbawienia wolności na karę 30 dni aresztu – w oparciu o przepis art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2013r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego i innych ustaw; IV Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 29 października 2010r., w sprawie o sygn. II K 1256/10, za czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk , popełniony w dniu 22 sierpnia 2010r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat, wymierzono grzywnę w rozmiarze 50 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości każdej z nich na kwotę 20 złotych; postanowieniem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 23 lutego 2012r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności; V Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 11 maja 2010r., w sprawie o sygn. VII K 262/10, za czyny: a) z art. 278 § 1 kk , popełniony w dniu 20 lutego 2009r., na karę 1 roku pozbawienia wolności, b) z art. 160 § 1 kk i art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk , popełniony w dniu 24 kwietnia 2009r., na karę 2 lat pozbawienia wolności, którym to wyrokiem orzeczono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności; VI Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 8 listopada 2010r., w sprawie o sygn. VII K 1272/10, za czyny: a) z art. 190 § 1 kk , popełniony w dniu 29 kwietnia 2010r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, b) z art. 190 § 1 kk , popełniony w dniu 27 marca 2010r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, c) z art. 288 § 1 kk , popełniony w dniu 26 marca 2010r., na karę 1 roku pozbawienia wolności, którym to wyrokiem orzeczono karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności; VII Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 29 lipca 2011r., w sprawie o sygn. VII K 247/11, za czyny: a) z art. 288 § 1 kk , popełniony w dniu 23 października 2010r., na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, b) z art. 158 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk , popełniony w dniu 1 stycznia 2011r., na karę 1 roku pozbawienia wolności, c) z art. 190 § 1 kk , popełniony w dniu 1 stycznia 2011r., na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, d) z art. 288 § 1 kk , popełniony w dniu 1 stycznia 2011r., na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, którym to wyrokiem orzeczono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a następnie postanowieniem tegoż Sądu z dnia 9 listopada 2013r. zamieniono kary 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczone za przestępstwa z art. 288 § 1 kk na kary po 30 dni aresztu – w oparciu o przepis art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2013r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego i innych ustaw; VIII Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2012r., w sprawie o sygn. IX K 1317/10, za czyn z art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk , popełniony w dniu 24 kwietnia 2006r., na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; IX Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 15 kwietnia 2013r., w sprawie o sygn. VII K 981/12, za czyn z art. 158 § 1 kk , popełniony w dniu 23 października 2010r., na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; X Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 8 lipca 2014r., w sprawie o sygn. IX K 292/13, za czyn z art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk , popełniony w dniu 17 lipca 2006r., na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem łącznym z dnia 15 października 2015r., w sprawie o sygn. akt IX K 1020/15, na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzonych wyrokami opisanych w pkt I, VIII i X części wstępnej wyroku orzekł wobec skazanego M. S. karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, zaliczając skazanemu na poczet tej kary łącznej okres kary dotychczas odbytej w sprawie podlegającej łączeniu. Ponadto w pkt 3 w oparciu o przepisy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk połączył kary jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami opisanymi w pkt IV, V, VI i IX części wstępnej wyroku, orzekając wobec skazanego M. S. karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, zaliczając skazanemu na poczet tej kary łącznej okres kar dotychczas odbytych w sprawach podlegających łączeniu. Na podstawie art. 572 kpk umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego w sprawach opisanych w pkt II, III i VII części wstępnej wyroku łącznego oraz ustalił, iż wyroki opisane w pkt I, IV, V, VI, VIII, IX i X części wstępnej wyroku łącznego w pozostałym zakresie podlegają odrębnemu wykonaniu. Nadto zwolnił skazanego na mocy art. 624 § 1 kpk w całości od zapłaty kosztów sądowych związanych z wydaniem wyroku łącznego. Powyższy wyrok łączny zaskarżył w całości obrońca skazanego, zarzucając mu: 1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 86 § 1 kk albowiem wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, nie zastosowano zasady pełnej absorpcji, pomimo iż między popełnionymi przez skazanego czynami zachodzi związek przedmiotowo – podmiotowy, uzasadniający zastosowanie zasady pełnej absorpcji, z uwagi na tożsamość rodzajową przestępstw popełnionych przez skazanego (przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece), motywacji skazanego, czasu ich popełnienia i miejsca popełnienia przestępstw; - art. 7 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk , art. 4 kpk i art. 410 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, w szczególności opinii o skazanym z zakładu karnego i tym samym nieuwzględnienie w sposób dostateczny tegoż dowodu przy wydawaniu wyroku, a to zachowania skazanego w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności, który to wyróżnia się znaczącą od pozostałych osadzonych, albowiem był aż 46 razy nagradzany regulaminowo, jest zaangażowany społecznie w pracę na rzecz zakładu, ukończył szereg kursów readaptacyjnych, itd., w sytuacji gdy istotne znaczenie przy wydawaniu wyroku łącznego ma zachowanie skazanego w zakładzie karnym; w konsekwencji nieuwzględnienie wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść skazanego, a co za tym idzie dokonanie także niepełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego; 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie, iż potrzeba dalszej resocjalizacji i względy wychowawcze przemawiają za tym, by wobec skazanego nie stosować zasady pełnej absorpcji, w sytuacji gdy zachowanie skazanego i jego postawa w zakładzie karnym uzasadniają przypuszczenie, że wobec skazanego proces resocjalizacji przebiega wyjątkowo sprawnie i szybko, a to prowadzi do wniosku, iż skrócenie kary pozbawienia wolności (w wyniku wykorzystania zasady pełnej absorpcji) jest w pełni uzasadnione. Stawiając takie zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż skazany z racji swojej postawy oraz istnienia związku czasowego i przedmiotowego pomiędzy popełnionymi przez niego przestępstwami, zasługuje na zastosowanie wobec niego przy wymiarze kary zasady pośredniej z większą przewagą zasady absorpcji i wymierzenie mu kary adekwatnej do tej zasady, tj. wydanie wyroku łącznego zawierającego dwie kary łączne w wymiarze zbliżonym lub nieznacznie przekraczającym najwyższe kary jednostkowe ujęte w wyrokach podlegających łączeniu; ewentualnie wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy skazanego okazała się skuteczna o tyle, że w wyniku jej wniesienia Sąd odwoławczy zaskarżony wyrok w zakresie jego punktów 3-6 uchylił i sprawę przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wyrok w tej części został bowiem oparty na błędnej przesłance. Gdy idzie o popełnione przez skazanego przestępstwa pozostające w zbiegu realnym, ma rację Sąd Rejonowy wskazując, iż w zbiegu takim pozostają przestępstwa, co do których orzekano wyrokami Sądu Rejonowego w Zabrzu oraz w G. , odpowiednio w sprawach o sygn.: II K 816/06, IX K 1317/10 i IX K 292/13, wszystkie te czyny bowiem zostały popełnione przed datą pierwszego wyroku, to jest przed dniem 23 października 2007r. (sprawa o sygn. II K 816/06). Tak więc, stosownie do brzmienia art. 85 kk , zaistniały podstawy do orzeczenia za te przestępstwa jednej kary łącznej, co Sąd I instancji uczynił prawidłowo. Sąd Rejonowy, w zgodzie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie i doktrynie, prawidłowo zatem ustalił, że owym pierwszym chronologicznie wyrokiem w układzie procesowym skazanego był wyrok Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 23 października 2007r., sygn. akt II K 816/06. W pełni zaaprobować należy też poglądy Sądu Rejonowego wyartykułowane w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku co do okoliczności, jakie winny zostać uwzględnione przy wymiarze kary łącznej. Zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem Sądu Najwyższego, wymiar kary łącznej winien być kształtowany przy uwzględnieniu w pierwszej kolejności celów zapobiegawczych i wychowawczych kary, jak też jej społecznego oddziaływania. Istotnym staje się w kontekście tych celów ustalenie związku przedmiotowego i podmiotowego pomiędzy czynami podlegającymi objęciu karą łączną oraz czas popełnienia przestępstw, jak też ustalenie okoliczności związanych z zachowaniem i szeroko rozumianą sytuacją skazanego po wydaniu wyroków, na mocy których orzeczono kary jednostkowe, w celu rozważenia ich wpływu na ewentualne złagodzenie. Wymiar orzeczonych kar łącznych winien w prawidłowy sposób odzwierciedlać związek przedmiotowy łączący poszczególne przestępstwa. Zatem gdy idzie o pierwszy realny zbieg przestępstw, jako jedyny niestety prawidłowo ustalony, trzeba stwierdzić za Sądem orzekającym, że zachodzący pomiędzy nimi związek podmiotowo – przedmiotowy jest na tyle bliski, by uzasadniał obowiązek Sądu w ustalaniu wymiaru kary łącznej w oparciu o zasadę asperacji. Przestępstwa objęte zbiegiem (trzy) są podobne rodzajowo, godzą w podobne dobra chronione prawem, są bowiem wszystkie skierowane głównie przeciwko zdrowiu i życiu człowieka, ale też dwa z nich przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów, zostały jednak popełnione na przestrzeni trzech miesięcy, z niskich pobudek, w różnych miejscach, na szkodę różnych pokrzywdzonych, z całą pewnością też nie były one objęte jednym planem działania. Jakkolwiek przy orzekaniu kary łącznej możliwe jest zastosowanie zarówno zasady pełnej absorpcji, jak i zasady pełnej kumulacji, to jednak należy pamiętać, że zastosowanie każdej z tych zasad jest rozstrzygnięciem skrajnym, które może być stosowane wyjątkowo (por. wyrok SN z dnia 2 XII 1975r., Rw 628/75, OSNKW 1976, nr 2, poz. 33). W szczególności zatem postulowana przez skarżącego zasada absorpcji przy wymierzaniu kary łącznej może być zastosowana, gdy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami zachodzi bliski związek przedmiotowy i podmiotowy, a przesłanka prognostyczna pozwala na stwierdzenie, że kara łączna w wysokości najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych jest wystarczającą oceną zachowania się sprawcy (por. wyrok SA w Gdańsku z dnia 3 I 1997r., II AKa 321/96, Orz. Prok. i Pr. 1997, nr 7-8). Podkreślić też należy jednak, iż z reguły popełnienie dwóch lub więcej przestępstw jest czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji (por. wyrok SA w Warszawie z dnia 12 VII 2000r., II AKa 171/00, OSA 2001, nr 1). Te wszystkie okoliczności przemawiały zatem za zastosowaniem mieszanej metody ustalenia wymiaru kary łącznej – tzw. zasady asperacji, a więc za wymierzeniem kary poniżej sumy kar jednostkowych i powyżej najsurowszej kary jednostkowej (odpowiednio w granicach od 6 lat do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności). Równocześnie istotne znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. Absorpcję należy stosować bardzo ostrożnie, biorąc pod uwagę negatywną co do sprawcy przesłankę prognostyczną, jaką jest popełnienie następczo kilku kolejnych przestępstw. To właśnie względy prognostyczne nakazują przy orzekaniu kary łącznej w wyroku łącznym wzięcie pod uwagę sylwetki skazanego w kontekście jego zachowania w toku odbywania kar pozbawienia wolności, w szczególności w celu ustalenia stopnia, w jakim pobyt skazanego w zakładzie karnym wpłynął na korektę ocenianych negatywnie właściwości skazanego. W dacie wydawania wyroku łącznego okoliczności dotyczące właściwości i warunków osobistych skazanego w kontekście dostosowania wymiaru kary łącznej do realizacji celów w zakresie prewencji indywidualnej były przez Sąd Rejonowy oceniane w oparciu o opinię o skazanym nadesłaną z Zakładu Karnego w S. ; trzeba przyznać, że ta opinia jest dość dobra, zachowanie skazanego ocenione jest jako umiarkowane, choć początkowo zmienne; obecnie jest ono stabilne, przestrzega on regulaminu, był wielokrotnie nagrodzony regulaminowo, choć nie ustrzegł się także 4 przewinień dyscyplinarnych, a karę odbywa w systemie programowego oddziaływania. W oparciu o te ustalenia trudno jednak zgodzić się z obrońcą gdy wywodzi „wyjątkową sprawność i szybkość” procesu resocjalizacji skazanego; wszak z samej treści opinii wynika obecna stabilizacja w jego zachowaniu na poprawnym poziomie, wymagającym jednak pracy nad swoją postawą. Dokonując zatem kontroli instancyjnej oraz mając w polu widzenia powyższe ustalenia, Sąd odwoławczy uznał, że wymiar kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt 1, przy uwzględnieniu, iż przestępstwa objęte tym zbiegiem stanowiły początkową fazę działalności przestępczej skazanego, spełnia kryteria sprawiedliwości i racjonalności w kontekście wyżej wskazanych kryteriów. Orzeczona kara łączna jawi się jako kara wyważona i sprawiedliwa. Przywołane okoliczności wskazują jednoznacznie, iż w istotny sposób wymiar kary łącznej będzie łagodzić dolegliwość orzeczonych wobec skazanego kar cząstkowych, racjonalizując skierowaną przeciwko niemu represję karną do poziomu odpowiedniego dla realizacji celów zapobiegawczych kary w stosunku do sprawcy szeregu przestępstw. W tej sytuacji nie dostrzegając innych, także nie podniesionych przez skarżącego uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy w zakresie jego punktów 1, 2 i 7. Orzekając w przedmiocie wydania wyroku łącznego wobec skazanego M. S. , w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia Sąd ten także prawidłowo zauważył, że w realiach niniejszej sprawy w sposób błędny uznano, że ponadto w zbiegu realnym pozostawały przestępstwa objęte wyrokami w sprawach o sygn. II K 1256/10, VII K 262/10, VII K 1272/10 i VII K 981/12, wszystkie te przestępstwa bowiem miały być popełnione przed wydaniem wyroku w sprawie Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach o sygn. akt II K 1256/10. Tymczasem w przedmiotowym zbiegu, jak przyznaje Sąd meriti, nie powinien być brany pod uwagę w ogóle wyrok Sądu Rejonowego w Zabrzu w sprawie o sygn. akt VII K 262/10, który zapadł przecież zanim w dniu 29 października 2010r. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wydał wyrok w sprawie o sygn. II K 1256/10. O ile można zgodzić się z powyższą konstatacją, o tyle trzeba zwrócić uwagę Sądowi Rejonowemu na to, że nie dokonał On analizy dotyczącej istnienia ewentualnego zbiegu realnego pomiędzy czynem objętym wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009r., w sprawie II K 180/08, z popełnionym w dniu 20 lutego 2009r. pierwszym czynem objętym wyrokiem w sprawie VII K 262/10. W tej sytuacji „kolejnym pierwszym” wyrokiem w sprawie zdaje się być jednak wyrok Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich w sprawie o sygn. akt II K 180/08, następnie zaś dopiero wskazany w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyrok Sądu Rejonowego w Zabrzu w sprawie o sygn. akt VII K 262/10, wyznaczający kolejny zbieg realny przestępstw pomiędzy objętym tym wyrokiem drugim czynem (z art. 288 § 1 kk i art. 160 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk ), z popełnionymi w marcu i kwietniu 2010r. czynami z art. 288 § 1 kk i z art. 190 § 1 kk , objętymi wyrokiem w sprawie o sygn. akt VII K 1272/10. W dalszej dopiero kolejności „kolejnym pierwszym” chronologicznie wyrokiem zdaje się być ten nietrafnie przyjęty przez Sąd I instancji jako wyznaczający II zbieg realny przestępstw, a wydany w dniu 29 października 2010r., w sprawie o sygn. akt II K 1256/10, przestępstwo bowiem z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk , przypisane skazanemu tymże wyrokiem, pozostaje w realnym zbiegu z przestępstwem, którego dotyczy wyrok Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 15 kwietnia 2013r., w sprawie o sygn. VII K 981/12. Oba te czyny zostały wszak popełnione przed datą pierwszego wyroku, to jest przed dniem 29 października 2010r., tak więc, stosownie do brzmienia art. 85 kk , zaistniały podstawy do orzeczenia za nie jednej kary łącznej, czego Sąd I instancji, z obrazą art. 85 kk , nie uczynił. Ta konstatacja prowadzi do wniosku, że zaskarżony wyrok, poza wytyczonym w pkt 1 zaskarżonego wyroku trafnie pierwszym zbiegiem, oparty został na błędnych i niepełnych ustaleniach. Nie jest rolą Sądu odwoławczego dokonywanie ustaleń, które prowadziłyby w konsekwencji do wydania orzeczenia o charakterze pierwszoinstancyjnym, co pozbawiałoby strony prawa domagania się jego kontroli odwoławczej. Dlatego zaskarżony wyrok w omówionej wyżej części uchylono i sprawę w tym zakresie przekazano Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W postępowaniu ponownym Sąd I instancji w pierwszej kolejności poczyni prawidłowe ustalenia, a następnie dokona analizy, czy i jakie występują w sprawie zbiegi realne, poza tym oczywiście objętym pkt 1 zaskarżonego orzeczenia, oraz wyda orzeczenie zgodne z obowiązującymi przepisami.