VI Ka 1493/25

Warszawa, dnia 18 marca 2026 r. Sygn. akt VI Ka 1493/25 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: 4 Przewodniczący: SSA (del.) Anna Kalbarczyk 6protokolant: protokolant sądowy Jakub Stuleblak 7przy udziale prokuratora Mariusza Matysa 8po rozpoznaniu dnia 18 marca 2026 r. 9sprawy N. J. , córki T. i M. , ur. (...) w C. 10oskarżonej o przestępstwo z art. 284 § 2 kk 11na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora 12od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie 13z dnia 7 sierpnia 2025 r. sygn. akt III K 459/25 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 1493/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2025 r., sygn. akt III K 459/25 w sprawie N. J. . 1.2 Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒uchylenie ☐zmiana 2. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków APELACJA PROKURATORA Lp. Zarzut prokuratora 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który to miał wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na niesłusznym przyjęciu, iż oskarżona N. J. nie działała z zamiarem przywłaszczenia powierzonego jej samochodu marki W. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , podczas gdy zebrany materiał dowodowy w postaci zeznań X. Ł. , a także dokumentacji przesłanej od pokrzywdzonej spółki wskazują jednoznacznie na istnienie takiego zamiaru. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. 1. 
        Wbrew stanowisku skarżącego, sąd rejonowy rozstrzygał w oparciu o kompletny materiał dowodowy, wszystkie zgromadzone dowody ocenił z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego a w następstwie dokonanej oceny prawidłowo ustalił stan faktyczny. Argumentacja sądu, rzeczowa i logiczna, zasługuje na pełną aprobatę. 2. 
        Prokurator nie wskazał w apelacji dowodów potwierdzających, że celem działania oskarżonej było rozporządzenie leasingowanym samochodem jak własnym ze skutkiem nieodwracalnego pozbawienia (...) S.A. (dalej W. ) prawa własności. 3. 
        Nie ma racji prokurator, że zebrany materiał dowodowy w postaci zeznań X. Ł. , a także przedłożona przez pokrzywdzonego dokumentacja wskazują jednoznacznie na istnienie zamiaru przywłaszczenia powierzonego samochodu marki W. (...) . 4. 
        Faktem jest, że w dniu 5 lutego 2025 roku W. wypowiedział oskarżonej umowę leasingu powołując się na punkt 18 podpunkt 18.2 lit. i umowy leasingu. Zgodnie z tym punktem W. miał prawo wypowiedzieć umowę ze skutkiem natychmiastowym w przypadku innego istotnego naruszenia warunków umowy leasingu, mimo pisemnego wezwania do zaniechania naruszeń. 5. 
        Wypowiedzenie umowy leasingu budzi daleko idące wątpliwości co do skuteczności tej czynności. Próżno bowiem szukać w aktach sprawy potwierdzenia pisemnego wezwania N. J. do zaniechania naruszeń, a taki obowiązek po stronie leasingodawcy wynika wprost z podstawy wypowiedzenia umowy, czyli punktu 18 podpunkt 18.2 lit. i umowy leasingu. Samo wysłanie umowy leasingu na adres oskarżonej, bez wykonania wynikających z umowy obowiązków nie sposób uznać za prawidłowe. Zresztą obie strony naruszyły wiążącą ich umowę. 6. 
        Abstrahując od powyższego nie jest tak, że leasingodawca utracił pojazd mechaniczny, stan ten miał charakter trwały i utrzymujący się przez dłuższy czas, jak starał się dowodzić pokrzywdzony w zawiadomieniu o możliwości popełnienia przestępstwa. 7. 
        Jak wynika z zeznań świadka F. Ł. , na który to dowód powołuje się prokurator, pracownika spółki (...) SA, która obsługuje umowy W. , dostał on informację od policji hiszpańskiej, że pojazd został zatrzymany. W związku z powyższym próbował nawiązać kontakt z oskarżoną celem dokonania monitoringu samochodu w miejscu jej zamieszkania. Czynność ta była z góry skazana na porażkę, mając na uwadze fakt znajdowania się samochodu na parkingu policyjnym w Hiszpanii, o czym świadek doskonale wiedział. Po zainicjowaniu chęci kontaktu z oskarżoną na jej prośbę ze świadkiem skontaktował się mężczyzna, który podał, że pojazd znajduje się na terenie Hiszpanii i może go okazać za dwa tygodnie. 8. 
        Ta informacja stała się powodem wypowiedzenia umowy leasingu i wysłano oskarżonej wezwanie do zwrotu pojazdu. Po nakazaniu zwrotu samochodu ze świadkiem skontaktowała się również oskarżona N. J. i potwierdziła, że pojazd został zatrzymany przez policję hiszpańską i nie jest w stanie go zwrócić. W związku z powyższym W. wystąpił do strony hiszpańskiej o zwrot samochodu, co nastąpiło w dniu 24 lutego 2025 roku, czyli 19 dni po wysłaniu pocztą wezwania do oskarżonej o zwrot pojazdu. 9. 
        Faktem jest, że oskarżona naruszyła warunki umowy leasingu zawartej w dniu 17 lipca 2024 roku, gdyż nie było to kwestionowane przez żadną ze stron. Planując wyjazd samochodem za granicę nie uzyskała upoważnienia W. i nie podała osoby, która będzie kierować samochodem za granicą. Takie postępowanie oskarżonej nie jest natomiast równoznaczne z popełnieniem przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. 10. 
        Jak wynika z jej wyjaśnień użyczyła samochód koledze o imieniu F. , a osoba ta wyjechała nim za granicę, co znalazło potwierdzenie w zeznaniach świadka X. Ł. : „Policja hiszpańska przekazała nam umowę użyczenia samochodu pomiędzy N. J. a F. X. ”. To naruszenie umowy nie jest jednak jednoznaczne z przywłaszczeniem samochodu. 11. 
        Odnosząc się do argumentacji prokuratora o obowiązku zwrotu samochodu sąd zauważa, że N. J. po wezwaniu do zwrotu pojazdu leasingobiorcy nie ukrywała, gdzie pojazd się znajduje. Sama wskazała, że jest na terenie Hiszpanii, że został zatrzymany przez Policję. To było jedynym powodem, dla którego nie mogła zwrócić samochodu. Wyjaśniła bowiem, że nie mogła pojechać po samochód, by odebrać go z parkingu policyjnego. 12. W. nie miał żadnych utrudnień z odzyskaniem swojej własności, skoro już 24 lutego 2025 roku, czyli po niespełna trzech tygodniach po wypowiedzeniu umowy samochód został sprowadzony do Polski. 13. 
        Z zeznań świadka X. Ł. wynika bowiem „Po tej informacji J. skontaktowała się ze mną i powiedziała, że pojazd został zatrzymany przez policję i nie jest w stanie go zwrócić. Nasza spółka nawiązała kontakt z policją hiszpańską, przedstawiła dokumenty potwierdzające własność pojazdu i odebraliśmy wyżej wymieniony pojazd z Hiszpanii.”. Tym samym leasingodawca jedyne co mógł zrobić to dochodzić od oskarżonej kosztów sprowadzenia pojazdu do Polski z tytułu naruszenia umowy leasingu w zakresie braku informacji o wyjeździe samochodu z kraju oraz wypowiedzieć umowę. 14. 
        Co do zasady umowa nie uniemożliwiała podróżowanie samochodem poza granicami kraju i w dodatku kierowanie przez innego kierowcę. Zgodnie z punktem 5.2 umowy „aby wyjechać samochodem za granicę potrzebujesz naszego upoważnienia. Musisz wskazać osoby, które będą kierować samochodem za granicą”. To tego obowiązku nie wypełniła oskarżona, a to nie jest równoznaczne z przywłaszczeniem samochodu. 15. 
        Zupełnie abstrakcyjna jest argumentacja prokuratora, że oskarżona powierzone mienie przeznaczyła na inny cel niż zwrot właścicielowi. W momencie użyczania samochodu koledze F. oskarżona nie była zobowiązana do zwrotu samochodu leasingodawcy. Poza powyższym prokurator nie przedstawiając żadnych dowodów wskazuje, że oskarżona w związku z przekazaniem uzyskała jakąkolwiek „nieokreśloną korzyść majątkową” . Powołując na takie okoliczności należałoby wskazać z czego się je wnioskuje. 16. 
        Argumentacja prokuratora, że oskarżona każdego dnia „obiektywnie rozporządzała cudzą rzeczą ruchomą”, co miało świadczyć o wypełnieniu znamion z art. 284 § 2 k.k. jest co najmniej zaskakująca. Faktem jest, że N. J. jeździła samochodem nie będąc jego właścicielką, ale była to tego uprawniona na podstawie umowy leasingu. 17. 
        Po wezwanie ze strony W. N. J. poinformowała o miejscu parkowania pojazdu, co wskazuje, że nie chciała zataić miejsca postoju, co miałoby miejsce, gdyby chciała go przywłaszczyć i postąpić z nim jak właściciel. 18. 
        Prokurator w apelacji stwierdza, że sąd z ostrożnością podszedł do zeznań X. Ł. , co absolutnie nie znajduje potwierdzenia w uzasadnieniu, skoro zeznania tego świadka zostały ocenione jako spójne, logiczne i dano im wiarę w całości. 19. 
        Weryfikacja postaci zamiaru, jaki przyświecał oskarżonej w obliczu całokształtu zebranego materiału dowodowego została przez sąd I instancji przeprowadzona prawidłowo, albowiem okoliczności sprawy wskazują na brak w zachowaniu oskarżonej wymaganej dyspozycją art. 284 § 2 k.k. postaci szczególnej zamiaru - animus rem sibi habendi. 20. 
        „ Zamiar przywłaszczenia rzeczy powierzonej ( art. 284 § 2 k.k. ), realizujący się w rozporządzeniu przez sprawcę tą rzeczą jak własną (animus rem sibi habendi) nie obejmuje nieuprawnionego (niezgodnego z wolą powierzającego) wykorzystania jej, nawet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, o ile nie towarzyszy mu cel definitywnego włączenia tej rzeczy do majątku sprawcy .” ( vide: Wyrok Sądu Najwyższego z 6.05.2004 r., V KK 316/03, OSNKW 2004, nr 7-8, poz. 70.) 21. 
        W ocenie sądu odwoławczego brak jest podstaw do przyjęcia, że oskarżona nie chciała zwrócić pojazdu objętego umową po wypowiedzeniu umowy leasingu, gdyż współpracowała z leasingodawcą po zwróceniu się do niej odnośnie samochodu. W niniejszej sprawie doszło zatem co najwyżej do deliktu cywilnego – co nie jest tożsame z realizacją znamion zarzuconego jej czynu zabronionego z art. 284 § 2 k.k. 22. 
        Konkludując, wbrew twierdzeniom prokuratora ustalenia faktyczne, jakie poczynił sąd I instancji w zakresie niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia w sprawie były słuszne, przy czym wynikające z tych ustaleń następcze przyjęcie, iż oskarżona nie miała zamiaru przywłaszczenia powierzonego jej pojazdu marki W. (...) wynika z wyjaśnień oskarżonej, których prokurator nie zakwestionował oraz zeznań świadka X. Ł. , którego wiarygodność „dla urzędu prokuratorskiego jest niepodważalna” , a na których to dowodach sąd oparł swoje rozstrzygnięcie. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Nie zaistniały przesłanki do zmiany rozstrzygnięcia sądu I instancji, argumentacja prokuratora w zakresie wypełnienia przez oskarżoną szczególnej postaci zamiaru wymaganego dla popełnienia czynu z art. 284 § 2 k.k. okazała się chybiona, stąd brak jest powodów do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia sądu I instancji. 4. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Uniewinnienie od popełnienia zarzucanego czynu. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy. Niezasadność apelacji, wyrok sądu rejonowego jest prawidłowy 6. Koszty Procesu Wskazać oskarżonego. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. N. J. 2. Z uwagi na zainicjowanie postępowania odwoławczego przez prokuratora oraz utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku sądu I instancji uniewinniającego oskarżoną od popełnienia zarzuconego czynu, zasadnym było obciążenie kosztami procesu - Skarb Państwa. 7. PODPIS SSA (del.) N. S. 1.1. Granice zaskarżenia Numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok w całości. 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒uchylenie ☐zmiana