VI Ka 1486/17

Warszawa, dnia 8 maja 2018 r. Sygn. akt VI Ka 1486/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Anita Jarząbek - Bocian protokolant: protokolant sądowy stażysta Paulina Sobota przy udziale prokuratora Józefa Gacka po rozpoznaniu dnia 8 maja 2018 r. sprawy P. T. , syna W. i M. , ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 178a §1 i 4 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV K 668/15 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sygn. akt VI Ka 1486/17 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja prokuratora, a tym samym zawarty w niej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, a to z powodu wykazanego tam błędu w ustaleniach faktycznych, które to uchybienie miało wpływ na treść zapadłego orzeczenia, zasługuje na uwzględnienie. Sąd Odwoławczy w pełni podziela zarzut postawiony przez skarżącego o błędnym ustaleniu, iż czyn przypisany podsądnemu wyczerpał znamiona występku z art. 178a § 1 kk , gdy tymczasem podlega zakwalifikowaniu z art. 178a § 1 i 4 kk . Odnotować należy, że błąd ten dostrzegł także Sąd I instancji, a docenić, iż dał temu wyraz w pisemnym uzasadnieniu. Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów nie ulega, bowiem wątpliwości, że oskarżony P. T. został uprzednio, wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 25 marca 2011r. w sprawie o sygnaturze akt IV K 2677/10, skazany za czyn z art. 178a § 1 kk popełniony w dniu 08 grudnia 2010r. na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 złotych każda. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 12 kwietnia 2011r., a skazanie nie uległo do tej pory zatarciu. Wynika to zaś z tego, że podsądny został też skazany za czyn z art. 297 §1 kk wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 21 czerwca 2011r. w sprawie V K 2001/10 na karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania przedmiotowej kary na okres 3 lat tytułem próby. Nadto wobec oskarżonego wymierzona została kara grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 10 złotych, która dotychczas nie została wykonana (k. 177, 183). To oznacza, że skazanie w sprawie IV K 2677/10 nie uległo jeszcze zatarciu, a podstawą do takiego przyjęcia jest dyspozycja art. 108 kk , który stanowi, że jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej niepozostających w zbiegu przestępstw, jak również, jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. W tej sytuacji podsądny winien odpowiadać za czyn w kształcie mu zarzuconym aktem oskarżenia. Sąd Okręgowy podzielił wniosek odwoławczy zgłoszony przez prokuratora o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wynikało to z dwóch powodów. Po pierwsze w sprawie nie zachodziły podstawy do poprawienia kwalifikacji prawnej ( art. 455 kpk ) albowiem dla zastosowania tej możliwości konieczne jest poczynienie przez Sąd I instancji prawidłowych ustaleń faktycznych, a jedynie błędnej subsumcji. Tymczasem w rozpoznawanym przypadku te były nieprawidłowe, bo pomijały uprzednią karalność podsądnego z art. 178a § 1 kk , a to już wymagałoby także zmiany opisu czynu mu przypisanego. Sąd Odwoławczy podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 lutego 2016 roku, IV KK 8/16, że poprawienie błędnej kwalifikacji prawnej może nastąpić tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy nie zmienia ustaleń faktycznych. Natomiast ustalenia faktyczne w rozumieniu art. 455 k.p.k. , to te, które zawarte są w opisie przypisanego oskarżonemu czynu. Nadto podyktowane to było kwestiami związanymi z orzeczeniem w zakresie kary, a to przede wszystkim w zakresie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary. Na obecnym etapie postępowania nie zostało wykazane, że zachodzi wypadek „szczególnie uzasadniony” ( art. 69 § 4 kk ). Nadto na ewentualne orzeczenie na etapie odwoławczym kary bezwzględnego pozbawienia wolności nie pozwalał zakaz zawarty w art. 454 § 2 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym na dzień 30 czerwca 2015 roku, a dotyczący spraw, w których akt oskarżenia wniesiono do dnia 30 czerwca 2015 roku, a zatem jak w niniejszej. Uznając więc za zasadnie podniesiony przez Prokuratora zarzut popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na rozstrzygniecie, Sąd Okręgowy tym samym nie był uprawniony do zmiany zaskarżonego orzeczenia we wspominanym kierunku, bo koniecznym jest dokonanie ponownej analizy stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wszystkich jej okoliczności. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy będzie miał na uwadze powyżej poczynione uwagi. Z przytoczonych powodów Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.