VI KA 1477/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego M. B., który został skazany przez Sąd Rejonowy za przestępstwo płatnej protekcji (art. 230 § 1 k.k.). Oskarżony miał powoływać się na wpływy w instytucji państwowej i pośredniczyć w zatrudnieniu w zamian za korzyść majątkową. Obrońca zarzucał sądowi pierwszej instancji m.in. dowolną ocenę dowodów, zwłaszcza zeznań pokrzywdzonego, oraz naruszenie zasady in dubio pro reo. Sąd Okręgowy uznał te zarzuty za chybione. Analizując zeznania świadka B. S. (1) i wyjaśnienia oskarżonego, sąd odwoławczy stwierdził, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił materiał dowodowy i dokonał trafnych ustaleń faktycznych. Sąd odwoławczy podkreślił, że zeznania pokrzywdzonego, mimo pewnych nieścisłości wynikających z upływu czasu, były konsekwentne w kluczowych kwestiach, a wyjaśnienia oskarżonego uznał za niewiarygodne. Sąd odwoławczy odniósł się również do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, uznając je za niezasadne. W szczególności, sąd wyjaśnił, że czas popełnienia przestępstwa rozciągniętego w czasie należy liczyć od ostatniego momentu działania sprawcy, a kolejność powoływania się na wpływy i podejmowania pośrednictwa nie ma decydującego znaczenia dla bytu przestępstwa. Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, uznając orzeczoną karę za współmierną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Zasądzono również od oskarżonego koszty postępowania odwoławczego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja znamion przestępstwa płatnej protekcji, ocena dowodów w sprawach karnych, stosowanie zasady in dubio pro reo.
Dotyczy konkretnego stanu faktycznego, choć zawiera ogólne wytyczne interpretacyjne.
Zagadnienia prawne (3)
Czy zeznania pokrzywdzonego, mimo pewnych nieścisłości, mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie o płatną protekcję?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zeznania pokrzywdzonego, nawet z pewnymi nieścisłościami wynikającymi z upływu czasu, mogą być podstawą ustaleń faktycznych, jeśli są konsekwentne w kluczowych kwestiach i znajdują potwierdzenie w innych dowodach, a wyjaśnienia oskarżonego są niewiarygodne.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zeznania pokrzywdzonego, wskazując na ich konsekwencję w kluczowych elementach czynu, a nieścisłości traktując jako naturalne następstwo upływu czasu. Wyjaśnienia oskarżonego uznano za niewiarygodne w świetle zeznań pokrzywdzonego i innych dowodów.
Jaka jest relacja czasowa między powoływaniem się na wpływy a podjęciem się pośrednictwa w sprawie o płatną protekcję?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Kolejność powoływania się na wpływy i podejmowania pośrednictwa nie ma decydującego znaczenia dla bytu przestępstwa z art. 230 § 1 k.k., a przestępstwo to jest rozciągnięte w czasie i dokonuje się z chwilą podjęcia się pośrednictwa.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy wyjaśnił, że przestępstwo płatnej protekcji jest formalne i rozciągnięte w czasie. Dokonanie następuje z chwilą podjęcia się pośrednictwa, a stopniowe utwierdzanie pokrzywdzonego w przekonaniu o istnieniu wpływów, a następnie żądanie korzyści, stanowi realizację znamion czynu. Nie ma znaczenia, czy powoływanie się na wpływy wyprzedza podjęcie się pośrednictwa.
Czy naruszono zasadę in dubio pro reo, jeśli sąd nie rozstrzygnął wątpliwości na korzyść oskarżonego?
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli sąd nie skonstatował istnienia nie dających się usunąć wątpliwości, które musiałby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy stwierdził, że zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. jest niezasadny, ponieważ skarżący nie wykazał, aby sąd pierwszej instancji stwierdził istnienie nie dających się usunąć wątpliwości, które następnie rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. B. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| B. S. (1) | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| Jerzy Kopeć | osoba_fizyczna | prokurator |
Przepisy (15)
Główne
k.k. art. 230 § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.k. art. 69 § 1 i 2
Kodeks karny
k.k. art. 70 § 1 pkt 1
Kodeks karny
k.k. art. 4 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 33 § 2
Kodeks karny
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 92
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 424 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 427 § 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § 2 i 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 627
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 366 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawidłowa ocena dowodów przez Sąd Rejonowy. • Konsekwencja zeznań pokrzywdzonego w kluczowych kwestiach. • Niewiarygodność wyjaśnień oskarżonego. • Brak istotnych sprzeczności w zeznaniach pokrzywdzonego. • Przestępstwo płatnej protekcji jest rozciągnięte w czasie, a kolejność działań nie ma decydującego znaczenia. • Brak naruszenia zasady in dubio pro reo.
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów postępowania (art. 7, 92, 410, 424, 5 k.p.k.). • Dowolna ocena dowodów przez Sąd Rejonowy. • Nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść oskarżonego. • Błędne ustalenie relacji czasowej między powoływaniem się na wpływy a podjęciem się pośrednictwa.
Godne uwagi sformułowania
kontrola odwoławcza wykazała, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził przewód sądowy • całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego poddał dostatecznie wnikliwej analizie • nie można doszukać się żadnej sprzeczności • powyższe nieprawidłowe ustalenie daty pierwszego spotkania stron nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia • działania oskarżonego były rozciągnięte w czasie • zeznania B. S. (1) obfitują w więcej szczegółów i w tym różnią się od zeznań złożonych na rozprawie po upływie ponad półtora roku od tych zdarzeń, co wynika z naturalnego procesu zapominania • wersja zeznań B. S. (1) znalazła oparcie w zeznaniach świadka K. B. • nie ma znaczenia podnoszona w apelacji okoliczność, iż kwota 4000 zł jaką pokrzywdzony przekazał oskarżonemu była pożyczką • przestępstwo płatnej protekcji jest przestępstwem formalnym • przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k.
Skład orzekający
Anna Zawadka
przewodniczący-sprawozdawca
Włodzimierz Suwała
sędzia
Aneta Kaproń-Rosik
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja znamion przestępstwa płatnej protekcji, ocena dowodów w sprawach karnych, stosowanie zasady in dubio pro reo."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego, choć zawiera ogólne wytyczne interpretacyjne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy przestępstwa płatnej protekcji, które jest zawsze interesujące ze względu na potencjalną korupcję i nadużycia władzy. Analiza oceny dowodów i interpretacji przepisów przez sąd odwoławczy jest wartościowa dla prawników.
“Sąd Okręgowy rozstrzyga: Czy obietnica pracy w MON za pieniądze to płatna protekcja?”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.