VI Ka 1463/18

Warszawa, dnia 30 października 2019 r. Sygn. akt VI Ka 1463/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: sędzia Adam Bednarczyk protokolant: asystent sędziego Jakub Nasiłowski po rozpoznaniu dnia 21 października 2019 r. w Warszawie sprawy R. M. , syna S. i B. , ur. (...) w G. oskarżonego z art. 212 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w (...) z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. akt II K 569/16 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1250 zł tytułem opłaty za II instancję oraz pozostałe koszty sądowe w instancji odwoławczej; zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki prywatnej E. R. kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym. VI Ka 1463/18 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r. Sąd Rejonowy w Wołominie w sprawie II K 569/16 uznał oskarżonego R. M. winnym popełnienia przypisanego mu czynu z art.212§1 kk . I za to na tej podstawie wymierzył mu karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych po 100 zł każda stawka oraz zasądził od oskarżonego koszty postępowania w tym opłatę. Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonego w całości wnosząc w konkluzji o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego R. M. nie jest zasadna i przez to nie zasługuje na uwzględnienie. Sad Rejonowy w sposób prawidłowy zebrał i przeprowadził wszelki dostępny mu w sprawie materiał dowodowy; ocenił go w sposób niewykraczający poza dyspozycję przepisów art. 7 kpk . jak też i 5 §2 kpk ., na podstawie zaś tak ocenionych dowodów trafnie zrekonstruował stan faktyczny a następnie dokonał trafnej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis ustawy karnej. Niewątpliwie i sąd rejonowy trafnie to zdiagnozował kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy było to czy informacja zawarta w ulotce kolportowanej wśród mieszkańców W. jest prawdziwa, co do zawartej w niej treści i to w dacie jej kolportażu a mianowicie w kwietniu 2016 r. Nie ulega, bowiem wątpliwości i jest poza sporem, iż to oskarżony nie tylko uczestniczył w jej zredagowaniu, a nadto sfinansował jej druk, czemu nie zaprzeczał w swoich wyjaśnieniach. Podobnie poza sporem jest, iż pokrzywdzona E. R. pełniła w czasie zarzutu funkcję publiczną w rozumieniu art. 115§19 kk . , a sama treść owej ulotki mogła narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do pełnienia funkcji Burmistrza miasta W. . Słusznie, zatem sąd rejonowy swoją analizę zgromadzonego materiału dowodowego skoncentrował na ustaleniu czy zawarta w owej ulotce treść polega na prawdzie. W ocenie sądu odwoławczego analiza ta doprowadziła sąd do słusznego i trafnego wniosku, iż pokrzywdzona nigdy nie udzieliła ani publicznej ani prywatnej wypowiedzi, w której wyrażałaby zamiar likwidacji (...) W. , ani też chęci wyrzucenia na bruk 100 osób tam zatrudnionych. Skarżący w swoich zarzutach w istocie nie wskazuje, że taka wypowiedz E. R. miała być kiedykolwiek miejsce. Autor apelacji nietrafnie odwołuje się w apelacji do zeznań świadków B. , S. i R. . Nie dostrzega, bowiem, iż świadek B. , jako podówczas radny zeznał, iż w kuluarach słyszał rozmowy o likwidacji (...) W. , lecz iż rozmawiali o tym radni lub osoby postronne, nigdy natomiast takich informacji i wypowiedzi nie usłyszał od E. R. nawet w kuluarach. Identycznie informacje wynikają z zeznań świadka R. , do których nietrafnie odwołuje się skarżący, ten, bowiem również zeznał, iż zamiar likwidacji (...) wynikał z rozmów kuluarowych radnych nie zaś nawet kuluarowych wypowiedzi Pani Burmistrz. Tak samo treść zeznań świadka S. , do których odwołuje się skarżący w żaden sposób nie wskazuje na jakiekolwiek publiczne czy kuluarowe wypowiedzi pokrzywdzonej zgodne z treścią notatki. Nie jest też zasadnym odwoływanie się w kolejnym zarzucie do artykułu czy też wielu artykułów w piśmie ” W. ”, czy też pisma (...) żadne, bowiem z nich nie wskazywały na wypowiedź E. R. takiej treści jak w przedmiotowej ulotce kolportowanej wśród mieszkańców W. w kwietniu 2016 r. Lektura większości zarzutów apelacji wskazuje, iż jej autor w istocie podziela pogląd sądu, iż brak jest jakiegokolwiek dowodu na wypowiedzi pokrzywdzonej zgodnej w swej treści z ową ulotką. Świadczy o tym także ostatni z zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, w którym skarżący stwierdził, iż sąd błędnie ustalił zakres pojęciowy w tym kontekście, iż do prawdziwości informacji zawartych w ulotce nie było potrzebne, aby pokrzywdzona faktycznie wypowiedziała się wprost jak w jej treści, lecz wystarczającym jest odbiór sytuacji przez pracowników (...) i części mieszkańców W. . Oczywiście z taką tezą nie sposób zgodzić się, albowiem w publicznej krytyce nie sposób opierać się na domysłach i interpretacjach innych osób, lecz na faktach, które miały miejsce. Niezasadnym jest także w konsekwencji zarzut niezastosowania przez sąd art. 213§2 kk ., Do czego zresztą odniósł się sąd wskazując, iż oskarżony nie dowiódł ani też przeprowadzone przez sąd postępowanie nie dowiodłoby pokrzywdzona otwarcie i wprost wypowiadała się jak zawarto to w ulotce. Niezasadnym jest też zarzut obrazy prawa materialnego a mianowicie art. 212§1 kk . Sąd bardzo obszernie odniósł się do wyczerpania przez oskarżonego znamion tego przepisu i sąd odwoławczy podziela te zapatrywania w całości. Zauważyć należy, iż sąd także odniósł się i rozważał zachowanie oskarżonego w kontekście dozwolonej krytyki i występowania w obronie uzasadnionego interesu publicznego, niemniej oskarżony nie był ani dziennikarzem ani wydawcą, lecz nawet w tym kontekście sąd słusznie odwołał się do judykatury i doktryny, która jednoznacznie wskazuje, iż krytyka nie może opierać się na niezgodnych z prawdą zarzutach, a taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Za trafne należy uznać rozstrzygnięcie sądu w zakresie kary. Orzeczona grzywna jest wprawdzie stosunkowo duża niemniej jest dostosowana zarówno do wagi czynu oskarżonego jak też jego możliwości finansowych. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.636§1 i 3 kpk .