VI Ka 1452/16

Sygn. akt VI Ka 1452/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2017 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko protokolant: protokolant sądowy - stażysta Wioletta Gumienna po rozpoznaniu dnia 20 lutego 2017 r. sprawy A. W. , syna L. i M. , ur. (...) w W. obwinionego o wykroczenia z art. 92 § 1 Kw w zw. z § 86 ust. 5 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz MSWiA z 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych /Dz. U. z 12.10.2002r. Nr 170 poz. 1393/., art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń w związku z art. 19 ust. 2 Ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 roku poz. 1137 ze zm.) na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie. z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV W 83/15 uchyla zaskarżony wyrok i umarza postępowanie wobec A. W. na podstawie art. 45 § 1 kw w zw. art. 5 § 1 pkt 4 kpsw; kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 1452/16 UZASADNIENIE A. W. został obwiniony o to, że: 1. w dniu 1 października 2014r. ok. godz. 7:00 w W. na ulicy (...) naruszył zasady określone w § 86 ust. 5 ZISD w ten sposób, że kierując samochodem F. nr rej. (...) nie zastosował się do znaku drogowego P4 „linia podwójna ciągła” przejeżdżając przez tę linię. tj. za wykroczenie z art. 92 § 1 KW w zw. z § 86 ust. 5 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz MSWiA z 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych /Dz. U. z 12.10.2002r. Nr 170 poz. 1393/, 2. w miejscu i czasie jak pkt 1 kontynuując jazdę naruszył zasady określone w art. 19 ust. 2 Pord w ten sposób, że kierując samochodem marki F. o nr rej. (...) gwałtownie hamował bez przyczyny w wyniku, czego doprowadził do zderzenia z autobusem marki S. o nr rej. (...) , powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń w związku z art. 19 ust. 2 Ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 roku poz. 1137 ze zm.) Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie na mocy wyroku z dnia 4 sierpnia 2016r. w sprawie o sygn. IV W 83/15 obwinionego A. W. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt 1 czynu wypełniającego dyspozycję art. 92 § 1 k.w., a w ramach zarzucanego w pkt 2 czynu obwinionego A. W. uznał za winnego tego, że w dniu 1 października 2014r. ok. godz. 7:00 w W. na drodze publicznej tj. ulicy (...) naruszył zasady określone w art. 19 ust. 2 pkt 2 Pord w ten sposób, że kierując samochodem marki F. nr rej. (...) hamował w sposób powodujący zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w wyniku, czego doprowadził do zderzenia z autobusem marki S. o nr rej. (...) , powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym wypełniając dyspozycję art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył obwinionemu łącznie karę grzywny w wysokości 800,00 (osiemset) złotych; na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.459,06 (jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt dziewięć złotych sześć groszy) tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 80,00 (osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty. Apelację od powyższego wyroku złożył obwiniony, który zaskarżył wyrok w całości. Wyrokowi temu zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 7 k.p.k. , polegającą na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci opinii sądowej biegłego T. D. , podczas gdy sporządzona przez biegłego sądowego opinia uzupełniająca została wykonana bez uwzględnienia faktu dwukrotnego hamowania pojazdu F. przed autobusem S. Potwierdzają to zeznania świadków zdarzenia drogowego i zawierają się one w aktach tej sprawy w wielu miejscach. Taka sytuacja stanowi o tym, że rzekoma droga wyprzedzania i hamowania musiała by być znacznie dłuższa, co nic zostało zawarte w analizie/symulacji a ma kluczowe znaczenie dla opinii i przez co w sposób niebudzący wątpliwości mogłoby wykluczyć/potwierdzić sprawstwo obwinionego, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, iż obwiniony wykonał manewr wyprzedzenia autobusu; 2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływa na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. polegającą na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w postaci protokołu oględzin obu pojazdów po wypadku drogowym i wyprowadzeniu wniosków z niej niewynikających, a mianowicie, iż charakter i miejsce uszkodzeń pojazdu obwinionego wykluczają wersję zdarzenia obwinionego i pozwalają wnioskować o braku dłuższego odcinka drogi, na którym obwiniony jechałby w spokojny i przewidywalny sposób środkiem drogi przed autobusem, podczas gdy takie wnioski winien wyprowadzić biegły sądowy w przygotowanej opinii sądowej, a nie Sąd I instancji, a nadto świadczyć mogą jedynie o tym, iż pojazd obwinionego znajdował się bliżej środka jezdni w momencie uderzenia (z uwagi na zamiar skręt w lewo), a drugi pojazd uderzył swoją lewą stroną w pojazd obwinionego, ponieważ zajmował (autobus) cały pas ruchu swoją szerokością; 3. obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 7 k.p.k. , polegającą na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. G. dotyczących momentu zdarzenia, podczas gdy w momencie rzekomego wyprzedzenia autobusu świadek siedziała na skrajnym prawym fotelu autobusu, a linia lewego okna autobusu przebiegała nad linią dachu pojazdu, który wykonuje manewr wyprzedzania, tym samym uniemożliwiając widoczność tego manewru i z tego względu zeznania te nie powinny zostać uznane za wiarygodne: nadto świadek zeznała, że nie ma ulicy, w którą mógłbym skręcić ( ul. (...) ), czemu przeczy dokumentacja fotograficzna oraz dokumentacja topograficzna, potwierdzające istnienie dwóch ulic poprzecznych, w które można skręcić na odcinku rzekomego wyprzedzania, a co winno skutkować uznaniem całości zeznań świadka za niewiarygodne. W świetle powyższego, obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie od obu czynów i przejęcie kosztów sądowych przed sądem I i II instancji na rachunek Skarb Państwa. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku wobec nastąpienia przedawniania karalności obu czynów w dniu 1 października 2016 r., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania oraz przejęcie kosztów sądowych przed obiema instancjami na rzecz Skarbu Państwa. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obwinionego jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie tylko w zakresie zarzutu przedawnienia karalności wykroczeń. Zgodnie z art. 45 § 1 k.w. karalność wykroczeń ustaje z upływem dwóch lat od popełnienia czynu. Przedawnienie w niniejszej sprawie nastąpiło z dniem 1 października 2016r. W związku z powyższym na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s. w. zaskarżony wyrok należało uchylić i umorzyć postępowanie wobec obwinionego A. W. zaś kosztami postępowania na podstawie art. 118 § 2 k.p.s. w. obciążyć Skarb Państwa. Pozostałe zarzuty zawarte w apelacji obwinionego nie są słuszne. Sąd I instancji dysponował zeznaniami naocznych świadków zdarzenia. Byli to K. S. , kierowca autobusu i M. G. , jego pasażerka. Świadkowie szczegółowo opisali sposób prowadzenia samochodu przez obwinionego A. W. . Zeznania tych świadków znalazły potwierdzenie we wnioskach opinii biegłego inż. T. D. oraz w protokołach oględzin pojazdów. Zgromadzony materiał dowodowy, oceniony zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego jednoznacznie wskazuje, że obwiniony w sposób bardzo niebezpieczny wyprzedzał autobus przejeżdżając linię podwójną ciągłą a następnie, bez powodu dwukrotnie zatrzymywał się na drodze zmuszając kierowcę autobusu do nagłego hamowania, przy czym podczas drugiego hamowania autobus uderzył w prawą tylną cześć samochodu F. (...) . Obwiniony, w toku całego postępowania twierdził, że nie wyprzedzał autobusu i przygotowywał się do skrętu w lewą stronę w ulicę (...) . W apelacji zarzuca, że przypisany mu manewr wyprzedzania autobusu przez podwójną linię ciągłą był niemożliwy do wykonania w warunkach drogowych panujących w dacie zdarzenia. Manewr ten musiałby być wykonany na długim odcinku drogi, podczas gdy z naprzeciwka odbywał się ruch pojazdów o dużym natężeniu zaś opinie biegłego nie uwzględniają dwukrotnego hamowania samochodu F. (...) przed autobusem S. . W tej sytuacji, jak zarzuca skarżący, rzekoma droga wyprzedzania i hamowania byłaby znacznie dłuższa, co nie zostało zawarte w analizie biegłego. Tymczasem opinie biegłego uwzględniają kilka wariantów zdarzenia. Logicznie rozumując, prędkość samochodu obwinionego musiała być większa od prędkości wyprzedzanego autobusu. Przy założeniu, że autobus poruszał się z prędkością 30 km/h, kierujący samochodem F. (...) mógł wyprzedzić autobus i zjechać na prawy pas ruchu, na odcinku drogi wynoszącym około 85 metrów zaś przy prędkości autobusu 40 km/h odcinek ten wynosił około 110 metrów. Pomiędzy miejscem, w którym obwiniony rozpoczął manewr wyprzedzania autobusu, czyli na wysokości ulicy (...) do skrzyżowania z ulicą (...) jest odległość 145 metrów. Powyższe dane wskazują jednoznacznie, że obwiniony miał możliwość zachowania się w sposób opisany przez K. S. i M. G. . Tym bardziej, że nie sygnalizował zamiaru skrętu w lewą stronę. Autobus został uszkodzony w części lewej i centralnej zderzaka zaś F. (...) po stronie prawej i centralnej, co wskazuje na skośne ułożenie samochodu F. (...) w stosunku do autobusu. Wychylenie samochodu F. (...) nastąpiło w prawą stronę, co wyklucza sytuację, aby samochód ten skręcał w lewo. Tę okoliczność miał na myśli Sąd I instancji stwierdzając w pisemnym uzasadnieniu wyroku, że uszkodzenia pojazdów wraz z zeznaniami świadków pozwalają wnioskować o braku dłuższego odcinka, na którym obwiniony jechałby w spokojny i przewidywalny sposób środkiem drogi przed autobusem. Nie można także podzielić zarzutu skarżącego, że zeznania świadka M. G. są niewiarygodne. Skarżący argumentuje, że zajmując siedzenie z prawej przedniej strony autobusu nie mogła obserwować manewru wyprzedzania, który odbywa się z lewej strony, gdyż samochód jest niższy niż poziom szyby bocznej autobusu. Skarżący nie uwzględnia jednak tej okoliczności, że świadek zajmują miejsce z przodu w pierwszym rzędzie po prawej stronie mogła obserwować sytuację na drodze przez szybę przednią. Tym samym należy dojść do wniosku, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie został oceniony zgodnie z zasadami wymienionymi w art. 7 k.p.k. Mając powyższe na uwadze Sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku.