VI Ka 142 / 13

Sąd Okręgowy w Elblągu rozpoznał apelację obrońcy obwinionego M. L., który został skazany przez Sąd Rejonowy za wykroczenie z art. 97 kw polegające na kierowaniu pojazdem wzdłuż chodnika. Obrońca zarzucił sądowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności zasady in dubio pro reo. Sąd Okręgowy uznał apelację za oczywiście bezzasadną. W uzasadnieniu podkreślono, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe wszechstronnie i wyczerpująco, a materiał dowodowy ocenił wnikliwie, co doprowadziło do prawidłowych ustaleń faktycznych. Sąd odwoławczy odniósł się do zarzutu naruszenia art. 8 kpw w zw. z art. 5 § 2 kpk, wskazując na ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wątpliwości strony nie są miarodajne dla oceny zasady in dubio pro reo. Podkreślono, że Sąd Rejonowy nie powziął wątpliwości co do ustaleń faktycznych ani wykładni prawa, a ocena dowodów mieściła się w granicach swobodnej oceny sędziowskiej. Sąd Okręgowy szczegółowo analizował zeznania świadków (strażników miejskich) oraz wyjaśnienia obwinionego, uznając te pierwsze za spójne, logiczne i korespondujące z innymi dowodami, a wyjaśnienia obwinionego za nieracjonalną linię obrony. Odniesiono się również do zarzutu rażącej niewspółmierności kary, stwierdzając, że kara nagany jest sprawiedliwa i współmierna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. W konsekwencji Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, a na mocy art. 119 kpw w zw. z art. 624 § 1 kpk zwolnił obwinionego od zapłaty zryczałtowanych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uwzględniając jego sytuację rodzinną i materialną. Oddalono również wniosek obrońcy o przyznanie kosztów obrony z urzędu za postępowanie apelacyjne, wskazując, że obowiązki obrońcy z urzędu obejmują postępowanie do prawomocnego zakończenia, a nieobecność na rozprawie odwoławczej uniemożliwiła przyznanie tych kosztów.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający