VI Ka 1397/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy i oskarżonego J. M. od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ, który skazał oskarżonego za przestępstwa z art. 160 § 2 kk (narażenie pacjenta na niebezpieczeństwo) i art. 271 § 1 kk (poświadczenie nieprawdy). Apelujący podnosili szereg zarzutów, w tym naruszenie prawa do obrony poprzez odmowę wyznaczenia obrońcy z urzędu, mimo że sąd pierwszej instancji uznał, iż oskarżony, jako lekarz, dysponuje środkami finansowymi na obrońcę z wyboru, co potwierdzały jego wyjazdy zagraniczne. Sąd odwoławczy uznał, że oskarżony, będąc lekarzem medycyny ratunkowej, posiadał wiedzę niezbędną do obrony, a jego aktywność w postępowaniu przygotowawczym świadczyła o możliwości samodzielnej obrony. Oddalenie wniosków dowodowych złożonych przez obrońcę również nie naruszało prawa do obrony. Kolejne zarzuty dotyczyły obrazy przepisów postępowania (art. 7 i 4 kpk) oraz błędów w ustaleniach faktycznych, w tym oparcia się na rzekomo kłamliwych zeznaniach ratowników medycznych. Sąd Okręgowy stwierdził, że ustalenia faktyczne oparto na zeznaniach wielu świadków, w tym drugiego ratownika, analizie informatycznej oraz zeznaniach lekarza rodzinnego, a rozbieżności między zeznaniami zostały wyjaśnione. Sąd odwoławczy uznał zeznania ratowników za wiarygodne, potwierdzone dokumentacją medyczną i analizą informatyczną. Analizowano również zarzuty dotyczące oceny zeznań świadków, którzy nie byli bezpośrednimi świadkami udzielania pomocy przez oskarżonego, ale zeznawali o przebiegu leczenia pokrzywdzonego po przewiezieniu do szpitala. Sąd odwoławczy uznał, że te zeznania miały pośredni charakter, ale wpisywały się w ocenę działań oskarżonego i znajdowały potwierdzenie w innych dowodach. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się również rażącej niewspółmierności kary ani środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za postępowanie odwoławcze.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: NiskaPotwierdzenie prawidłowości oceny dowodów i stosowania przepisów postępowania w sprawach karnych, w tym kwestii prawa do obrony i oceny zeznań świadków.
Sprawa ma charakter indywidualny, a jej rozstrzygnięcie opiera się na specyficznej ocenie materiału dowodowego.
Zagadnienia prawne (3)
Czy odmowa wyznaczenia obrońcy z urzędu narusza prawo do obrony, jeśli oskarżony jest lekarzem i potencjalnie dysponuje środkami finansowymi?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, odmowa wyznaczenia obrońcy z urzędu nie narusza prawa do obrony, jeśli sąd uzna, że oskarżony dysponuje środkami na obrońcę z wyboru, a sam oskarżony, jako lekarz, posiada wiedzę niezbędną do obrony i był aktywny w postępowaniu.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał, że oskarżony, będąc lekarzem, miał wiedzę potrzebną do obrony, a jego aktywność w postępowaniu wskazywała na możliwość samodzielnej obrony. Dodatkowo, jego wyjazdy zagraniczne sugerowały posiadanie środków finansowych na obrońcę z wyboru.
Czy ustalenia faktyczne oparte na zeznaniach ratowników medycznych, analizie informatycznej i zeznaniach innych świadków są prawidłowe, mimo zarzutów o ich kłamliwość i wybiórczość?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, ustalenia faktyczne są prawidłowe, jeśli opierają się na kompleksowej analizie zeznań wielu świadków, dokumentacji medycznej i innych dowodów, a rozbieżności zostały wyjaśnione.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy stwierdził, że ustalenia faktyczne oparto na zeznaniach wielu osób, a nie tylko jednego ratownika. Rozbieżności między zeznaniami zostały wyjaśnione, a zeznania uznano za spójne i logiczne, korespondujące z innymi dowodami.
Czy zeznania świadków, którzy nie byli bezpośrednimi świadkami udzielania pomocy medycznej przez oskarżonego, mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zeznania świadków, którzy zeznawali o przebiegu leczenia pokrzywdzonego po przewiezieniu do szpitala, mogą mieć pośredni charakter dla oceny działań oskarżonego i stanowić element podstawy ustaleń faktycznych, jeśli znajdują potwierdzenie w innych dowodach.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał, że zeznania świadków dotyczące stanu pacjenta po przywiezieniu do szpitala miały pośredni charakter, ale wpisywały się w ocenę działań oskarżonego i znajdowały potwierdzenie w innych dowodach.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. M. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Zbigniew Busz | inne | prokurator |
Przepisy (8)
Główne
k.k. art. 160 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 271 § § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.p.k. art. 438 § pkt 2
Kodeks postępowania karnego
Obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia.
k.p.k. art. 438 § pkt 3
Kodeks postępowania karnego
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia.
k.p.k. art. 6
Kodeks postępowania karnego
Prawo do obrony.
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
Zasada swobodnej oceny dowodów.
k.p.k. art. 4
Kodeks postępowania karnego
Obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.
k.p.k. art. 636 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Koszty postępowania odwoławczego.
Argumenty
Odrzucone argumenty
Naruszenie prawa do obrony poprzez odmowę wyznaczenia obrońcy z urzędu. • Obraza przepisów postępowania (art. 7 i 4 kpk). • Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. • Oparcie ustaleń faktycznych o kłamliwe zeznania ratowników medycznych. • Wybiórcze cytowanie ustaleń z opinii sądowo-lekarskiej. • Niewłaściwa ocena zeznań świadków, którzy nie byli bezpośrednimi świadkami zdarzenia.
Godne uwagi sformułowania
nie potrzeba szczególnej wiedzy specjalnej, by na podstawie doświadczenia życiowego czy też ogólnie dostępnych informacji skonstatować, iż wycieczki do Indii choćby z uwagi na koszty przelotu samolotem mają znaczny koszt • oskarżony taką wiedzę niezbędna do obrony posiada. Jest bowiem wszak sam lekarzem i to o specjalizacji medycyny ratunkowej • obrońca zatem wybiórczo odnosi się do pierwszych zeznań P. P. (1) , nie zaś do całości materiału dowodowego • oskarżony nie wskazuje z jakich powodów oboje z w/w ratowników mieli by jakikolwiek interes w nieprawdziwym pomawianiu jego osoby • oskarżony sformułował apelację nie wskazując zarzutów w sposób formalny do czego miał oczywiście prawo będąc tzw. podmiotem niefachowym • zawarta w apelacji oskarżonego argumentacja jest niezasadna i w żaden sposób nie podważa prawidłowych ustaleń sądu I instancji
Skład orzekający
Adam Bednarczyk
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie prawidłowości oceny dowodów i stosowania przepisów postępowania w sprawach karnych, w tym kwestii prawa do obrony i oceny zeznań świadków."
Ograniczenia: Sprawa ma charakter indywidualny, a jej rozstrzygnięcie opiera się na specyficznej ocenie materiału dowodowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy odpowiedzialności lekarza, co zawsze budzi zainteresowanie, ale argumentacja apelacyjna i jej odrzucenie są dość rutynowe z punktu widzenia prawa karnego procesowego.
“Lekarz oskarżony o narażenie pacjenta i poświadczenie nieprawdy. Sąd odwoławczy podtrzymuje wyrok.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.